ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο αιώνιο γυναικείο δίλημμα…

Η διαφήμιση της γνωστής μάρκας ποτού τζιν, με το πρόσωπο του νεαρού άνδρα να
χωρίζεται στα δύο ανάμεσα σε καθημερινά διλήμματα, ανάμεσα σε δύο γυναίκες ή
σε δύο διαφορετικές καταστάσεις, κολλάει τελικά γάντι στη σύγχρονη Ελληνίδα,
που είχε τη φαεινή ιδέα – και την αυταπάτη – ότι θα ακολουθήσει καριέρα και
οικογένεια μαζί, και ότι θα είναι μάλιστα έτσι και περισσότερο ευτυχισμένη!

Καθώς έγραφα με μανία τούτες τις λέξεις, άκουγα πίσω μου τη συνάδελφο να
μιλάει στο τηλέφωνο με τον μικρό γιο της: «Κωστάκη, έφτιαξες την τσάντα σου;»
(ο μητρικός έλεγχος ανεπηρέαστος, ακόμα και σε απόσταση… χιλιομέτρων!). Και
αμέσως μετά: «Ναι, Κωστάκη μου. Είμαι ΑΚΟΜΑ στο γραφείο…».

Και ξέρω ότι σήμερα, σαν κάθε Τετάρτη, θα περάσει δίπλα μου βιαστική με ένα
μάτσο χαρτιά στο χέρι η άλλη συμπάσχουσα μάνα καριερίστα (κι άλλη αυταπάτη!)
και θα μου σιγοψυθυρίσει: «Τό ‘γραψες πάλι!».

Ξέρω ότι μένουν δύο περίπου εβδομάδες για την επονομαζόμενη «Γιορτή της
Γυναίκας», αλλά δεν αντέχω να περιμένω κι άλλο για να βγάλω την ετήσια γκρίνια
μου. Στο πρόσφατο παδικό πάρτι, η δυναμική πρώην διευθύντρια μεγάλης ξένης
τράπεζας και τα τελευταία δύο χρόνια απλώς (;) χαμογελαστή μητέρα και σύζυγος
έριξε, με την ενθουσιώδη περιγραφή της νέας της ζωής, το καθοριστικό βάρος στη
ζυγαριά που τρεμόπαιζε πολύ τελευταία από τα «υπέρ» και τα «κατά» του αιώνιου
γυναικείου διλήμματος – ανάλογου σε δραματικότητα του γνωστού σαιξπηρικού.

Και ενώ στος τέλος της χθεσινής ημέρας – ράκος σωστό – ήμουν έτοιμη να
μακαρίσω γυναίκες σαν αυτή που επέλεξαν ή και τις άλλες που δεν είχαν άλλη
επιλογή ως μοναδικό ζωτικό τους χώρο τον οικογενειακό, μια φωνή στο ακουστικό
με έκανε να ξανασκεφθώ το θέμα με άλλη ζέση. H χαμηλόφωνη, μαραμένη φωνή της
φίλης που ασχολείται με τα «οικιακά», την οποία συχνά διέκοπτα για να απαντήσω
σε επείγοντα ερωτήματα εργασίας και επαγγελματικά τηλέφωνα, με έκανε να
διαισθανθώ μέσα από την αυτόματη σύγκριση και την άλλη – όχι πάντα – ρόδινη
πλευρά.

Ναι, τελικά, σαν τον τηλεοπτικό άνθρωπο του τζιν, όχι μόνο θα μοιραζόμαστε
εσαεί ανάμεσα στους ρόλους μας, αλλά δεν θα είμαστε και ποτέ σίγουρες «αν
πήραμε τη ζωή μας λάθος» και… δεν «αλλάξαμε ζωή»…