OΠΥ ZOΥNH «Pίχνω το γάντι στον εαυτό μου»

«H τέχνη για μένα είναι ταυτόχρονα μάθημα ελευθερίας και άσκηση πειθαρχίας» λέει η Όπυ Ζούνη λίγο πριν από τα εγκαίνια της 65ης ατομικής της έκθεσης με 50 δημιουργίες της στον καμβά και τον χώρο

«Έχω τη συναισθηματική γαλήνη του ανθρώπου που έχει καταφέρει πολλά. Το κέρδος
μου είναι ότι έχω διατηρήσει τη φρεσκάδα στο έργο μου διότι δεν παίρνω
διαταγές, το ξετύλιγμα της προσωπικότητάς μου στον χρόνο, τον διάλογο με τον
εαυτό μου», κάνει τον απολογισμό της στα «NEA» η Όπυ Ζούνη λίγο πριν από τα
εγκαίνια της νέας – 65ης – ατομικής της έκθεσης. Πενήντα έργα – καινούργια
στην πλειονότητά τους, αλλά και μερικά παλαιότερα, που δεν έχουν εκτεθεί όμως
ποτέ στην Αθήνα – ξεδιπλώνουν τη συνέχεια της δουλειάς τής διεθνώς
αναγνωρισμένης Ελληνίδας δημιουργού και προσκαλούν τον θεατή στον με την πρώτη
ματιά αναγνωρίσιμο, πολύχρωμο, γεωμετρικό, παράλογο μερικές φορές, αλλά και
αισιόδοξο κόσμο της, που μοιάζει να γλιστρά από τον καμβά στην τρίτη διάσταση.
Και μερικές φορές τα «καταφέρνει», καθώς μετουσιώνεται σε γλυπτά και
εγκαταστάσεις.

«Σκαμμένο» χρώμα στον καμβά και ανάμειξη διαφορετικών ζωγραφικών υλών
συνθέτουν τη διαφορετική γραφή της Όπυς Ζούνη που αποδίδει τους νέους
«επισκέπτες» των καμβάδων της. Πύλες, πόρτες και ανοίγματα. «Είναι ανοίγματα
αισιοδοξίας, διότι τέτοια μηνύματα πρέπει να δείχνει η τέχνη» εξηγεί η
καλλιτέχνις. «Αυτό δεν σημαίνει πως τα έργα μου δεν κρύβουν προβληματισμούς
σχετικά με όσα θα ήθελε ο άνθρωπος να είναι και δεν μπορεί να είναι. Πιο
ελεύθερος, με περισσότερη δικαιοσύνη γύρω του και με το βασικότερο από όλα:
υγεία. Όχι με τρόπο που να δημιουργούν αρνητική διάθεση».

Πώς γεννήθηκαν όμως και πού οδηγούν αυτές οι πύλες; «H μαγιά τους πρέπει να
βρίσκεται σε έργα που έφτιαξα πριν από 20 χρόνια. Όσο για το πού οδηγούν;
Μάλλον κάπου μακριά από την πραγματικότητα, ίσως εξαιτίας των τάσεων φυγής που
αισθάνομαι. Θεωρώ όμως πως το αποτέλεσμα δεν αγχώνει τον θεατή, ίσως λόγω των
έντονων χρωμάτων που παραπέμπουν στην εποχή μας, την εποχή της εικόνας».

Σήμερα, ύστερα από τέσσερις δεκαετίες δημιουργικής παρουσίας στα εικαστικά
δρώμενα, τα πράγματα για τη γεννημένη στο Κάιρο Όπυ Ζούνη ίσως μοιάζουν
εύκολα. «Κάποτε όμως δεν πουλούσα ούτε φύλλο, έχω στην προσωπική μου συλλογή
σειρές ακέραιες» θυμάται. «Έπρεπε να πολεμήσω για την εικόνα μου. Να δουλέψω
με συνέπεια. Με βοήθησε και το άνοιγμα με τις μεταξοτυπίες – αυθεντικές, στην
πραγματικότητα νέα έργα, όχι φωτογραφικές – που επέτρεψαν στα έργα μου να
μπουν στα σπίτια και να τα γνωρίσει ο κόσμος».

«H Ελλάδα είναι μια περίεργη χώρα, που δεν δίνει δυνατότητες ή όταν τις
δίνει είναι πολύ αργά. Υπάρχει πολύ πλούσιο υλικό, αλλά αναξιοποίητο. Δεν
έχεις εύκολα δυνατότητα να κάνεις μεγάλες εκθέσεις και τα μουσεία σύγχρονης
τέχνης, ακόμη κι αν υπάρχουν, δεν έχουν ανοίξει στο πλατύ κοινό. H τέχνη είναι
μύηση, αλλά δυστυχώς στη χώρα μας λείπει. Γι’ αυτό κι εγώ κάθε φορά ρίχνω το
γάντι στον εαυτό μου και φροντίζω να επιλέγω γκαλερί με βιτρίνα, για να μπορεί
ο κόσμος να δει τη δουλειά μου. Δεν περιμένω οι περαστικοί να αγοράσουν, αλλά
να γνωρίσουν τα έργα μου».

Και αν τα πράγματα στην Ελλάδα είναι δύσκολα, η διεθνής πορεία – έχει κάνει 18
εκθέσεις στο εξωτερικό – είναι ακόμη δυσκολότερη «διότι υπάρχει ένα σύστημα
στο οποίο η Ελλάδα δεν έχει μπει και ούτε ξέρει να μπει έξυπνα. Μπαίνει πάντα
λάθος, με αποτέλεσμα οι ξένοι να θεωρούν ότι είμαστε πίσω. Δεν ισχύει όμως
κάτι τέτοιο. Δεν έχουμε κακή τέχνη, αλλά κακοοργανωμένο σύστημα και μιζέρια».

Τι θα κάνει στο μέλλον; «Ακόμη δεν ξέρω, διότι το έργο του καλλιτέχνη είναι
αλληλένδετο με τη ζωή του. Το σίγουρο είναι πως με ενδιαφέρει το βίντεο και θα
ήθελα να ολοκληρώσω το τρίτο που έχω στα σκαριά, παρ’ όλο που είναι
χρονοβόρο».

«Οι αρχηγοί διχάζουν την τέχνη»

«H εποχή μας ψάχνεται» διαπιστώνει η Όπυ Ζούνη. «Το εμπόριο δεν έχει καταφέρει
να επιβάλει μια τάση. Σήμερα οι άνθρωποι του συστήματος της τέχνης φτιάχνουν
συχνά το ίματζ του καλλιτέχνη και προπωλούν τα έργα του πριν τα φτιάξει. Εκεί
είναι που πρέπει να βγει αλώβητος και να επιβιώσει. Ρόλο παίζει η δουλειά και
όχι οι δημόσιες σχέσεις. Αν υποκύψει, χάθηκε. Θα φτιάξει ή κακά έργα ή θα τα
αναθέσει σε βοηθούς. Πρέπει να καταφέρει να φανεί δυνατός και να
χρησιμοποιήσει και ο καλλιτέχνης το σύστημα, γιατί το εμπόριο είναι σκληρό. Οι
μεσάζοντες – που αποτελούν και το μεγαλύτερο πρόβλημα – παίρνουν τα λεφτά και
όταν κάνουν κακές διοργανώσεις την πληρώνει ο καλλιτέχνης. Γενικά οι αρχηγοί
δεν βοηθάνε την τέχνη. Την πληγώνουν, την καταστρέφουν, τη διχάζουν».

INFO

H έκθεση της Όπυς Ζούνη «Παλλόμενη Γεωμετρία» εγκαινιάζεται απόψε στις 20.00
στην γκαλερί «Fine Arts Καπόπουλος» (Λεωφ. Ποσειδώνος 62, τηλ. 210.9835.303).
Έως 21 Μαρτίου.