ANOIXTO MBA Iκανοποιημένοι εργαζόμενοι ίσον καλύτερη απόδοση

H εξισορρόπηση προσωπικής και εργασιακής ζωής μπορεί να προσδιοριστεί ως το
σύνολο των προνομίων ή των εργασιακών συνθηκών που ένας οργανισμός έχει
θεσπίσει ώστε να βοηθήσει τους εργαζομένους του να εξισορροπήσουν τις βασικές
δομές της οικογένειας και της εργασίας (Bardoel, Tharenou, & Moss, 1998).
Μαζί με τη διαχείριση της διαφορετικότητας, σε σχέση με την προσωπικότητα, το
φύλο, τις ικανότητες και τις δεξιότητες, ο οργανισμός μπορεί να διαγνώσει τις
ανάγκες των εργαζομένων και να προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους, ώστε να
δημιουργήσει ένα χαρούμενο και ικανοποιημένο ανθρώπινο δυναμικό. Αυτό θα
οδηγήσει σε υψηλότερα ποσοστά αφοσίωσης των εργαζομένων στην εταιρεία, σε
μικρότερα ποσοστά ασθενειών και, εν τέλει, σε ενισχυμένη αποδοτικότητα και
οικονομική επίδοση.

«ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ»

H ανάπτυξη και οι κοινωνικές εξελίξεις έχουν και τις συνέπειές τους. H φράση
«δεν έχω χρόνο» ακούγεται τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο από στόμα σε
στόμα, εκφράζοντας μία αίσθηση που ραγδαία γενικεύεται. Στο εργασιακό
περιβάλλον ακούμε όλο και πιο συχνά το παράπονο «δεν μου φτάνει ο χρόνος». H
κατάληξη της φράσης αλλάζει κατά περίπτωση. «Δεν μου φτάνει ο χρόνος»: «να
ολοκληρώσω τη δουλειά μου μέσα στο ωράριο εργασίας», «να φέρω καινοτομία στη
δουλειά μου», «να ανταλλάξω απόψεις με τους συνεργάτες μου», «να ενημερώσω και
να ενημερωθώ», «να εκπαιδευτώ», «να ασχοληθώ με τους υφισταμένους μου», «να
μιλήσω στον προϊστάμενό μου», «να αισθανθώ ικανοποιημένος για τα επιτεύγματα»
(τα δικά μου και των άλλων) κ.λπ. Αλλά και σε προσωπικό επίπεδο ακούμε «δεν
έχω χρόνο»: «Για σωματική άσκηση», «να πάω super market», «να μαγειρέψω και να
τραφώ υγιεινά», «να ασχοληθώ με κάτι που με ενδιαφέρει», «να μάθω νέα
πράγματα», «να βρεθούμε από κοντά», «να τον αφιερώσω στην οικογένειά μου», «να
κάνω οικογένεια», «να δω την ανατολή ή τη δύση»!

«BURN OUT»

Ακολουθώντας όλο και περισσότερο τα δυτικά πρότυπα σε ό,τι αφορά τους ρυθμούς
εργασίας, η κυρίαρχη αίσθηση είναι ότι μας κυνηγάει ο χρόνος. Ότι δεν
καταφέρνουμε να πετύχουμε όλα όσα θέλουμε, αντί να αισθανθούμε ικανοποιημένοι
για όσα έχουμε ήδη καταφέρει και να μεταφέρουμε την ικανοποίηση αυτή και στους
άλλους. Μήπως μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα χάνουμε κάποια άλλα χαρακτηριστικά που
είναι απαραίτητα για την πραγματική ανάπτυξη, τόσο τη δική μας όσο και του
οργανισμού στον οποίο δουλεύουμε; Μήπως η στάση μας απέναντι στον χρόνο
«μπλοκάρει» τελικά την καινοτομία, τον ενθουσιασμό, την αρμονική σωματική,
ψυχική και πνευματική μας ανάπτυξη; Ο όρος «burn out» (κάψιμο) κυκλοφορεί
πλέον εδώ και χρόνια στον κόσμο των επιχειρήσεων, ενώ ασθένειες όπως το στρες,
η υπερκόπωση, οι ημικρανίες, το αυχενικό και η κατάθλιψη έρχονται στο
προσκήνιο.

ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ METPA

Αντιλαμβανόμενες τις συνέπειες του έντονου ρυθμού ζωής και εργασίας, όλο και
περισσότερες εταιρείες ευαισθητοποιούνται κρίνοντας αναγκαία πλέον τη λήψη
προληπτικών μέτρων μέσω της δημιουργίας ενός εργασιακού περιβάλλοντος που
βοηθά τους εργαζομένους να εξισορροπήσουν την προσωπική με την εργασιακή τους
ζωή. Οι ενέργειες που ακολουθούν οι οργανισμοί είναι ποικιλόμορφες και θα
μπορούσαμε να τις κατατάξουμε στις ακόλουθες κατηγορίες επιλογών ευελιξίας:
ευέλικτες εργασιακές επιλογές (π.χ. μερική απασχόληση, ευελιξία έναρξης και
λήξης εργασιακού ωραρίου, εργασία από το σπίτι), άδειες (π.χ. εξαγορά ή
μεταφορά ημερών αδείας, ενισχυμένες άδειες τοκετού), προγράμματα υποστήριξης
για την οικογένεια (π.χ. παιδικοί σταθμοί, εκπαίδευση τέκνων), εναλλακτικά
μονοπάτια καριέρας (π.χ. ευκαιρίες ανταλλαγής εργαζομένων σε διεθνές επίπεδο,
οριζόντια μετακίνηση), γνωστική υποστήριξη και εκπαίδευση (π.χ. σεμινάρια
διαχείρισης χρόνου, χρηματοδότηση σε ΜΒΑ) και διάφορα άλλα οφέλη (π.χ. χαμηλά
επιτόκια σε δάνεια, εσωτερικό εστιατόριο, υπηρεσία στεγνοκαθαριστηρίου). Ήδη
κάποιες χώρες έχουν προχωρήσει στη νομοθέτηση τέτοιων ενεργειών (παράδειγμα,
οι 35 ώρες εργασίας στη Γαλλία, η ελάφρυνση φόρου ως παρότρυνση για τη
δημιουργία οικογένειας, η πατρική άδεια στη Σουηδία κ.λπ).

H εξάπλωση της συνειδητοποίησης ότι πρέπει να υπάρχουν δομές, ευέλικτες
επιλογές και πολιτικές που να οδηγούν στην εξισορρόπηση της εργασιακής με την
προσωπική ζωή των εργαζομένων, είναι θέμα χρόνου. Άλλωστε πόσο μπορούν να
αντέξουν οι οργανισμοί να ξοδεύουν όλο και περισσότερα χρήματα σε προσλήψεις
και στην ένταξη νέων εργαζομένων (επειδή το ποσοστό αποχώρησης εργαζομένων
αυξάνεται), να ενισχύουν την ιατροφαρμακευτική κάλυψη (για να προσελκύσουν
υποψηφίους), να αυξάνουν την ηλικία συνταξιοδότησης (λόγω της
υπογεννητικότητας), ή να μειώνουν το προσωπικό τους (λόγω έλλειψης καινοτομίας
και – τελικά – μειωμένης απόδοσης); Αντίστοιχα, πόσο μπορεί να αντέξει ο
ανθρώπινος οργανισμός τη συνεχόμενη πίεση, την έλλειψη ικανοποίησης, την
αποξένωση και την αίσθηση εκμετάλλευσης του «ψυχολογικού συμβολαίου» που έχει
με την εταιρεία, λόγω υπερβολικών ωρών εργασίας;

ΟΦΕΛΗ ΓΙΑ THN ETAIPEIA

Οι Κ. C. Chan, Μ. V. Gee και Τ. L. Steiner απέδειξαν στατιστικά, κατόπιν
έρευνάς τους, ότι υπάρχει σχέση μεταξύ ικανοποιημένων εργαζομένων και
οικονομικής απόδοσης μιας εταιρείας. Είναι προφανές ότι η εφαρμογή πρακτικών
που δημιουργούν ένα περιβάλλον εργασίας το οποίο υποστηρίζει την οικογενειακή
/ προσωπική ζωή, φέρνει οφέλη στην εταιρεία με τη μορφή ικανοποιημένων και
αφοσιωμένων εργαζομένων. H σχέση είναι ξεκάθαρη:

Χαρούμενη προσωπική ζωή = χαρούμενη εργασιακή ζωή!

Χαρούμενη εργασιακή ζωή = χαρούμενη προσωπική ζωή!

Δηλαδή, ολοκληρωμένος άνθρωπος!

Tips

H μία…

…μετά την άλλη οι εταιρείες υιοθετούν πρακτικές ευελιξίας που βοηθούν
τους εργαζομένους να εξισορροπήσουν την προσωπική με την εργασιακή τους ζωή