H ταπείνωση ως μισή αρχοντιά

ΜΑΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΑΝ; Μας ταπείνωσαν και μας καραταπείνωσαν, δεν υπάρχει
καμιά αμφιβολία γι’ αυτό, που θα ‘λεγε κι ο κ. K. Μητσοτάκης, ο οποίος ξέρει
από ταπεινώσεις, όπως ξέρει από καλό λάδι, ως γνήσιος Κρητικός εκ Χανίων.

H πτωχή, πλην τιμία Ελλάς του κ. K. Καραμανλή θα δίνει λογαριασμό καθ’ εκάστην
στους κουτόφραγκους για το τι ξοδεύει, τι δεν ξοδεύει, τι θα ήθελε να ξοδέψει
αλλά δεν της το επιτρέπουν πια. Αλλά είναι μόνον θέμα εθνικής αξιοπρέπειας
αυτό που συνέβη στο ECOFIN;

E, λοιπόν, δεν είναι. Μπορεί να θεωρηθεί ως αρκούντως εξοργιστικό ότι πήγαμε
και βάλαμε μόνοι μας το κεφάλι μας στον ευρω… ντορβά με την απογραφή του κ.
Γ. Αλογοσκούφη και των άλλων παιδιών, αλλά το ζήτημα έχει πάψει προ πολλού να
εστιάζεται εκεί. Το ζήτημα είναι ότι καταφέραμε μέσα σε έναν χρόνο να γίνουμε
η πρώτη χώρα που η Κομισιόν της βάζει τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι…

Φταίει η απογραφή; Φταίει το κεφάλι μας το κλούβιο; Φταίει που δεν πήραμε στα
σοβαρά τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και τη δύναμή της; Δεν έχει καμία
σημασία. Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι καλούμαστε πλέον να υπηρετήσουμε
στόχους περιορισμού των ελλειμμάτων, στόχους περιορισμού του δημοσίου χρέους,
στόχους μείωσης του πληθωρισμού. Κι αυτά όλα σημαίνουν περιοριστικές πολιτικές.

Μοιράζοντας μιζέρια…

Εκεί που η χώρα πήρε μια ανάσα αισιοδοξίας με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είναι
τώρα υποχρεωμένη να μοιράσει – με δίκαιο ή με άδικο τρόπο – τη μιζέρια της. H
Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσγείωσε τον ρυθμό ανάπτυξης στο 2,7% για το 2005, αλλά
ποιος μπορεί σήμερα να εγγυηθεί έστω και αυτό; Μας αναγκάζουν – επειδή η
κυβέρνησή μας το θέλησε – να κυνηγήσουμε ποσοτικούς στόχους για το έλλειμμα
και το χρέος.

Ωστόσο, όλοι ξέρουν ότι όταν κυνηγάς το έλλειμμα, σου φεύγει η ανάπτυξη. Κι αν
σου φύγει η ανάπτυξη, σε κυνηγούν οι άνεργοι. Οι Βρετανοί απαγόρευσαν το
κυνήγι της αλεπούς. Στην Ελλάδα, δεν απαγορεύθηκε ακόμα το κυνήγι του υπουργού Οικονομίας…