ΣE ΠPΩTO ENIKO H βεγγέρα

Ο αγώνας της Εθνικής με τη Δανία ήταν, ας πούμε, κάτι σαν ορντέβρ. Το κυρίως
πιάτο θα ερχόταν αργότερα και δεν θα ήταν άλλο από ένα λαχταριστό ζάπινγκ
ανάμεσα στην εκπομπή των Καρπετοπανούτσων και των home video του Καρατζαφέρη.
Τι τα θέλετε, κυρίες και κύριοι; Έτσι το απαιτεί η νεοελληνική μενταλιτέ, την
οποία προσωπικά τιμώ και με το παραπάνω. Πώς αλλιώς θα τη βγάλεις καθαρή, πώς
θα συναντήσεις κι άλλους πικραμένους, πού αλλού να βρεις πρόφαση για
συναναστροφή και γέλιο μέχρι πρωίας;

Στο φοιτητικό χαζοξενύχτι που με επιμέλεια σκηνοθετήσαμε, εκτός από τον
αγιωργίτικο τον οίνο τον καλό, υπήρχε από νωρίς και ο απαραίτητος λοφίσκος από
πίτσες παντός τύπου και διαμετρήματος.

Κάπως έτσι, μεταξύ χειλέων και κύλικος, μας πήρε και μας σήκωσε. Ο φίλος μας,
που έφθασε καθυστερημένος, μας έτριψε κυριολεκτικά τη μούρη στην άσφαλτο. Στην
πραγματικότητα δεν έφταιγε το τράφικ που δεν πρόλαβε το πρώτο γκολ του
Ζαγοράκη, αλλά ένα φοβερό ατύχημα που σκόρπισε καταμεσής της Πατησίων τα μυαλά
ενός εικοσάχρονου pizza boy… Φέραμε νεράκι στον κεραυνοβολημένο αυτόπτη
μάρτυρα και αποσύραμε διακριτικά τα απομεινάρια της πίτσας.

H βιασύνη του ανασφάλιστου ενδεχομένως φοιτητάκου να θρέψει όλον αυτόν τον
νεοελληνικό χαβαλέ, μας έκοψε μια και καλή την όρεξη για βεγγέρες με
παρακρατικούς, κολλητάρια του Κυρίου και τους κονφερανσιέ τους. Πάει το
δέντρο, πάει η φωλιά, πάνε και τα κοτσυφόπουλα…