ΓNΩMH Δεν υπάρχουν περιττά δικαιώματα και αναλώσιμοι άνθρωποι

ΠΡΙΝ από 10 χρόνια, τον Δεκέμβριο του 1994, περίπου 100 άνθρωποι του
ευρύτερου αριστερού κινηματικού χώρου αποφασίσαμε τη δημιουργία του Δικτύου
για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Ήταν μια απόφαση που προερχόταν
αφενός απ’ όσα είχαν συντελεστεί στον διεθνή και τον ελλαδικό χώρο (κατάρρευση
του «υπαρκτού», εμπέδωση της «νέας τάξης πραγμάτων» και ιμπεριαλιστική επίθεση
στο Ιράκ το 1991, τρομονόμος της κυβέρνησης Μητσοτάκη και ένταση της επίθεσης
κατά των «συνήθων υπόπτων», έξαρση του εθνικισμού και του ρατσισμού) και
αφετέρου από την επιθυμία και την επιλογή όσων συναποφασίσαμε τη δημιουργία
του Δικτύου να συγκροτήσουμε μια πολυθεματική κινηματική συλλογικότητα που να
διεκδικεί τη σύνθεση των αγώνων για την υπεράσπιση των ελευθεριών με τον αγώνα
για την Ελευθερία.

Σήμερα, 10 χρόνια μετά, έχοντας επίγνωση των δυσκολιών της εποχής μας αλλά και
των δικών μας αδυναμιών, πιστεύουμε ότι καλώς πράξαμε που δημιουργήσαμε το
Δίκτυο, νιώθουμε ότι παρ’ όλες τις μικρές δυνάμεις μας, προσφέραμε τόσο στα
κινήματα αντίστασης στον νεοφιλελευθερισμό, τον πόλεμο, τον ρατσισμό, τον
εθνικισμό και την κρατική καταστολή που αναπτύχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, όσο
και στην αναζήτηση ιδεών, μορφών οργάνωσης και δράσης που κάνουν πιο ελκυστικό
και πειστικό το εγχείρημα της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Νομίζουμε ότι από τις καμπάνιες αλληλεγγύης στον Γιώργο Μπαλάφα και τον Αβραάμ
Λεσπέρογλου μέχρι τον αγώνα κατά της τρομοϋστερίας και της «δημοκρατίας των
λευκών κελιών» των τελευταίων χρόνων, από την αντίσταση στον ρατσισμό και τον
εθνικισμό ώς την καθημερινή δράση για τη νομιμοποίηση όλων των
μεταναστών-τριών και τον σεβασμό των δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων, από
τη συμμετοχή σε όλες τις διεθνείς κινητοποιήσεις κατά της νεοφιλελεύθερης
ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης μέχρι τη δημιουργία του Ελληνικού Κοινωνικού
Φόρουμ και τις μαζικές μαχητικές διαδηλώσεις στο εξάμηνο της ελληνικής
προεδρίας στην E.E., το Δίκτυο, πάντα μαζί με άλλους-ες (αριστερούς,
ακροαριστερούς, αντιεξουσιαστές, κινηματίες και ανυπότακτους ανθρώπους κάθε
προέλευσης), έδωσε, χωρίς οικονομία δυνάμεων και συναισθημάτων, τον καλύτερο
εαυτό του στην υπόθεση της αντίστασης και της αλληλεγγύης.

Αυτές τις μέρες έχουμε την 5η Πανελλαδική Συνάντησή μας με στόχους να
απολογίσουμε τη δεκάχρονη δράση μας, να εμβαθύνουμε στις αλλαγές που έχουν
συντελεστεί στα πεδία των δικαιωμάτων και της καταστολής στην Ελλάδα και τον
κόσμο, να προχωρήσουμε τον προβληματισμό για τα κοινωνικά κινήματα και την
Αριστερά, να συγκεκριμενοποιήσουμε τον προσανατολισμό μας για τους
οικονομικούς και τους πολιτικούς πρόσφυγες, τις δίκες σκοπιμότητας και τους
πολιτικούς κρατούμενους, τη νεοφιλελεύθερη επίθεση στα εργασιακά και τα
κοινωνικά δικαιώματα και τη δυνατότητα ανάπτυξης συντονισμένων αποτελεσματικών
αγώνων, το Ελληνικό και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, τις πρωτοβουλίες
ενότητας και ανασύνθεσης της Αριστεράς.

Ο αέρας που φυσά δεν είναι δροσερός, η αλαζονεία και η επιθετικότητα των
κυρίαρχων απογειώνονται ενώ οι «από κάτω» παραμένουν ανασφαλείς, αμήχανοι και
μουδιασμένοι, ωστόσο ο «πολιτισμός» του Γκουαντάναμο και του Αμπού Γκράιμπ,
της εμπορευματοποίησης των πάντων και της θρησκολαγνείας δεν είναι χωρίς
αντίπαλο. Από τους ακτήμονες της Βραζιλίας μέχρι την αντίσταση στο Ιράκ και
την Παλαιστίνη και από τους Ζαπατίστας ώς τα εκατομμύρια αγοριών και κοριτσιών
που βγήκαν στον δρόμο κατά του πολέμου, το πρόταγμα ενός άλλου κόσμου, με
ισότητα και ελευθερία, παραμένει ζωντανό. Ως Δίκτυο για τα Πολιτικά και
Κοινωνικά Δικαιώματα, ακόμα και κόντρα στο ρεύμα μερικές φορές, νιώθουμε
ευτυχείς που αποτελούμε ένα τοσοδά λιθαράκι αυτού του απελευθερωτικού
εργαστηρίου, τούτης της κυψέλης αντίστασης και δημιουργίας.

Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και
Κοινωνικά Δικαιώματα.