Έχουν και οι ερωτευμένοι τις συνταγές τους

Μου έστειλε ένα email ο φίλος μου ο Ανδρέας, ο οποίος έχει πρόσφατα χωρίσει
ύστερα από οκτώ χρόνια γάμου. Ξαναμπαίνει, όμως, με πολλή όρεξη στον χορό του
έρωτα και, με αφορμή τη νέα του γνωριμία, μου έστειλε ένα μήνυμα πανικού. Τι
άλλο θα με ρωτούσε; Τι να μαγειρέψει για να την κερδίσει! Ένα μενού ερωτικό
ήθελε, με βήμα προς βήμα οδηγίες για το πώς γίνεται το κάθε φαγητό. Είχε,
βέβαια, τις δικές του απόψεις περί επιλογών.

«Ο πουρές αρέσει στις γυναίκες, έτσι δεν είναι;», με ρωτούσε ρητορικά. «Έχω
διαβάσει για τα στρείδια. Πού θα τα βρω; Και η σοκολάτα πρέπει να “παίξει”.
Σίγουρα. Το σουφλέ πώς γίνεται;».

Χμμ! Οι ιδέες του σίγουρα δεν αντιστοιχούσαν με την εικόνα που είχα γι’ αυτόν
έπειτα από τόσα χρόνια φιλίας. Έχω δει την κουζίνα του. H ντουλάπα στο
υπνοδωμάτιό μου είναι μεγαλύτερη. Οι κατσαρόλες του είναι ακόμα
αχρησιμοποίητες, ύστερα από οκτώ μήνες εργένικη ζωή. Μόνο το τηγάνι έχει
συναντήσει τη φωτιά – α, και το μπρίκι, χάρη στο οποίο η επιφάνεια της
κουζίνας του έχει μια μόνιμη κρούστα από χυμένο καφέ. Είναι ζήτημα εάν σε οκτώ
μήνες έχει μαγειρέψει πάνω από τρεις φορές. Παρ’ όλα αυτά, όμως, ο νεροχύτης
του είναι γεμάτος από όλα όσα χρησιμοποιεί για να φάει: δίπλα στο σπίτι του
έχει ένα σουβλατζήδικο, μια πιτσαρία και ένα κοτοπουλάδικο και πάνω-κάτω με
αυτά τρέφεται καθημερινά. Τι να πει μια πεπειραμένη μαγείρισσα σε έναν
αρχάριο, εργένη, αλλά φιλόδοξο μάγειρα, που ακόμα την μπουγάδα του δεν τη
φροντίζει μόνος του, αλλά την φέρνει στη μαμά του για πλύσιμο.

Εις το όνομα του ρομαντισμού, όμως, αποφάσισα να βοηθήσω τον καλό μου φίλο.
Του έστησα ένα μενού που θεωρούσα ότι είναι ικανός να εκτελέσει και κάτι που
θα ήθελα να μου το είχε φτιάξει κάποιος, κάποτε, στην προσπάθειά του να με
κερδίσει: ένα ριζότο, ένα ψητό κοτόπουλο με μια σαλάτα και ένα απλό (κατ’ εμέ)
επιδόρπιο από φράουλες γεμισμένες με μασκαρπόνε και σοκολάτα.

Δέχθηκε την πρότασή μου και, όλο θέληση και ενθουσιασμό, με παρακαλούσε να
κάνουμε μαζί μια δοκιμή – να του τα δείξω, δηλαδή, βήμα βήμα. Έτσι, την Τρίτη
το απόγευμα βρισκόμουν στην ντουλάπα-κουζίνα του, κάνοντας το παρθενικό ταξίδι
των κατσαρολικών του. Ευτυχώς είχε καθαρίσει. Ήξερα, όμως, ότι είχα μπλέξει
άσχημα όταν του είπα να κόψει τα σκόρδα, κάτι που έκανε με ενθουσιασμό μέχρι
να του δώσω βαθμό 0 στα 10, διότι το πρωτάκι ο μαθητής μου δεν σκέφθηκε ότι
πρώτα πρέπει να τα ξεφλουδίσει. Για να προλάβω την επόμενη πιθανή γκάφα, τον
προετοίμασα για το καθάρισμα του κοτόπουλου – να αδειάσει την κοιλιά από τα
συκώτια κ.λπ., για να μην πάει χαμένη η τόσο απλή συνταγή. Το ριζότο θα είναι
άθλος, σκεπτόμουν. Προχωρούσαμε σιγά σιγά σε αυτό και αφού ζεστάναμε τον ζωμό,
και τρίψαμε το τυρί, και κόψαμε τα κρεμμύδια και τα μανιτάρια, τον έβαλα να
σοτάρει και μετά να γυρίζει το ριζότο μόνος του, για να μάθει ότι η μαγειρική,
όπως και ο έρωτας, θέλει υπομονή. Κατά τη διάρκεια του ψησίματος, εκείνος
τηλεφωνούσε. Δεν το πίστευα! Ήθελε να ανακοινώσει στη μητέρα του, στην αδελφή
του, σε διάφορους φίλους ότι έτσι, στα καλά καθούμενα, φτιάχνει ένα ριζότο. Τη
δασκάλα του όμως δεν την ανέφερε! Κάποια στιγμή το ριζότο πήγε να γίνει κόλλα
και εγώ, βράζοντας στο δικό μου ζουμί, άρπαξα το ακουστικό και το ‘κλεισα.

Τέλος πάντων το μάθημα έφτασε μέχρι το τέλος του, κάναμε και το γλυκό. Μέχρι
βέβαια να ετοιμάσει τις φράουλες αρκετές έγιναν μαρμελάδα στα χέρια του… Τα
κατάφερε όμως! Ήρθε μετά ο δικός μου καλός, να δοκιμάσει την προσπάθεια του
μαθητευόμενου. «Εύκολα ήταν όλα», είπε με… κοκορίστικη σιγουριά. «Πώς είπες
ότι γίνεται το σουφλέ;».

Στρείδια, όστρακα και… σοκολάτα

Το μενού για «εργένηδες» είναι κατάλληλο για όλους όσους θέλουν να φτιάξουν
κάτι ρομαντικό τη Δευτέρα. Ένα φαγητό για ρομαντικούς πρέπει να απευθύνεται σε
όλες τις αισθήσεις και πρέπει να αποτελείται από διάφορες υφές, θερμοκρασίες
κτλ. Τα κλασικά φαγητά του έρωτα είναι τα στρείδια, ο αχινός και όλα τα ωμά
όστρακα, τα οποία εδώ και πολλούς αιώνες θεωρούνται αφροδισιακά. Τα μανιτάρια
επίσης, ίσως επειδή έχουν αυτήν την ευχάριστη γήινη ευωδιά, θεωρούνται
«ερωτικά». Το αποκορύφωμα είναι φυσικά η τρούφα. H σοκολάτα περιέχει χημικές
ουσίες που φτιάχνουν το κέφι μας – μάλιστα ακόμη και οι πρώτοι λάτρεις της, οι
Αζτέκοι, γνώριζαν τις αφροδισιακές δυνάμεις της (ήταν απαγορευμένη στις
γυναίκες).

Για μένα ο ερωτισμός είναι και «εποχικός», τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το
φαγητό! Μου αρέσουν πολύ αυτήν την εποχή τα πορτοκάλια σαγκουίνι, για
παράδειγμα, και με αυτά, επ’ αφορμή τη γιορτή του έρωτα, προτείνω μια απλή και
ωραία σαλάτα, η οποία γίνεται ως εξής: καβουρδίζουμε ελαφρώς μισό φλιτζανάκι
κουκουνάρια. Διαλέγουμε την πιο τρυφερή ρόκα που μπορούμε να βρούμε και την
τοποθετούμε σε ένα μπολ. Από πάνω προσθέτουμε δύο σαγκουίνια, καθαρισμένα και
κομμένα σε φέτες και πάνω από αυτά τα κουκουνάρια. Ανακατεύουμε 2-4 κτ σούπας
ελαιόλαδο με μία κουταλιά χυμό από σαγκουίνι, μία κουταλιά ξίδι από φραμπουάζ
και λίγο αλατοπίπερο, περιχύνουμε τη σαλάτα και σερβίρουμε.

Φράουλες που σαγηνεύουν

Με τη συνταγή αυτή δεν υπάρχει περίπτωση να μην κερδίσετε κάποια καρδιά. Οι
φράουλες δεν είναι της εποχής τώρα, αλλά βρίσκουμε καλής ποιότητας και φρέσκες
εισαγωγής σε ορισμένα σούπερ μάρκετ και καλά μπακάλικα. Συνιστώ να είναι
μεγάλες, ζουμερές και συμπαγείς. Να μην είναι αρκετά ώριμες, διότι στην
προσπάθεια να αδειάσουμε την καρδιά τους θα γίνουν… μαρμελάδα.

12 μεγάλες, ώριμες φράουλες

120 γραμμ. τυρί μασκαρπόνε ή Φιλαδέλφεια

1 κοφτή κουταλιά ζάχαρη

1/2 κτ γλυκού βανίλια εσάνς

2 κτ τριμμένη κουβερτούρα πολύ καλής ποιότητας

1. Με ένα μικρό μαχαίρι αφαιρούμε τα καπάκια από τις φράουλες και με τη
μύτη του μαχαιριού σκαλίζουμε τη «καρδιά» κάθε φράουλας ώστε να δημιουργηθεί
μια τρυπούλα, την οποία θα γεμίσουμε.

2. Ανακατεύουμε το τυρί, τη ζάχαρη, τη βανίλια και τη σοκολάτα και με
το μείγμα αυτό γεμίζουμε τις φράουλες. Τοποθετούμε ξανά τα καπάκια από πάνω
και βάζουμε τις φράουλες στο ψυγείο μέχρι να τις σερβίρουμε.

Ριζότο με μανιτάρια και πιπεριές Φλωρίνης

Για 2 άτομα

1/2 φλιτζάνι λευκό ξηρό κρασί

1 λίτρο ζωμό λαχανικών

4 κ.τ.σ. ελαιόλαδο

1 μέτριο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο

2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένες

1 κούπα ρύζι Arborio

125 γραμμ. μανιτάρια, καθαρισμένα και κομμένα σε λεπτές φέτες

1 μεγάλη ψητή πιπεριά Φλωρίνης, στραγγισμένη (εάν είναι σε άλμη) και
ψιλοκομμένη

Αλάτι και πιπέρι

2 κ.τ.σ. βούτυρο

4-6 κ.τ.σ. κρέμα γάλακτος

1/2 φλιτζάνι τριμμένη παρμεζάνα

1. Σε μια μέτρια κατσαρόλα βράζουμε τον ζωμό και τον κρατάμε σε χαμηλή
φωτιά όσο διαρκεί το μαγείρεμα.

2. Ζεσταίνουμε το λάδι και σοτάρουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο μέχρι να
μαλακώσουν. Προσθέτουμε το ρύζι και τα γυρίζουμε όλα μαζί για ένα-δυο λεπτά.

3. Προσθέτουμε τα μανιτάρια και την πιπεριά και συνεχίζουμε να τα
γυρίζουμε για 1-2 λεπτά. Ρίχνουμε το κρασί. Μόλις εξατμιστεί προσθέτουμε τις
πιπεριές και 1/2 φλιτζάνι ζωμό. Γυρίζουμε συνέχεια το ριζότο μέχρι να σωθεί ο
ζωμός και επαναλαμβάνουμε, προσθέτοντας σταδιακά τον υπόλοιπο ζωμό. Θέλει γύρω
στα 25 λεπτά συνολικά. Τέλος, αλατοπιπερώνουμε. Κατεβάζουμε το ριζότο από τη
φωτιά και προσθέτουμε το βούτυρο. Γυρίζουμε. Ρίχνουμε την κρέμα και το
τριμμένο τυρί. Ανακατεύουμε καλά και σερβίρουμε.