Ο σεκιούριτι και ο ναρκομανής

Ώρα τρεις, μετά τα μεσάνυχτα, σε φαγάδικο της Πλατείας Ομονοίας. Για τον
καθένα, στα όρθια, μια τυρόπιτα, ένα σάντουιτς. Για τον καθένα; Μία από τις
τελευταίες, πρόσφατες, νύχτες, με την παγωνιά που σε κοκαλώνει. Ο νεαρός
ναρκομανής, κατακίτρινος κι ετοιμόρροπος, στέκεται στην είσοδο του «φαγάδικου»
με τρόπο ώστε το εσωτερικό του μαγαζιού να του προστατεύει τις πλάτες. Ακριβώς
πάνω στη λωρίδα που χωρίζει το πεζοδρόμιο απ’ το μαγαζί. Ο σεκιούριτι,
αυτοκρατορικός, δίπλα στην ταμία, μιλάει μαζί της, ίσως και να φλερτάρει,
πετάει και καμιά κουβέντα στους άλλους δυο υπαλλήλους, που ο ένας είναι στα
σάντουιτς κι ο άλλος στα γλυκά.

Ντυμένος ο σεκιούριτι με τα διπλά ρούχα από εκείνα που φοράει ο ναρκομανής,
πάνω από τη στολή ένα κόκκινο χοντρό μπουφάν. Για να ξεμουδιάσει ή για να
δείξει πως δεν πληρώνεται χωρίς να δουλεύει, πλησιάζει τον ναρκομανή και μ’
έντονο ύφος (προσβλητικό θα έλεγε κανείς, αν έχει μάθει ν’ αναγνωρίζει αξία
στον οποιονδήποτε) τον διατάζει ν’ απομακρυνθεί. Για την ακρίβεια να
μετακινηθεί, να μην πατάει το πόδι του την ξένη (και για τον σεκιούριτι)
ιδιοκτησία. Με λίγα λόγια, να μην επωφελείται της λίγης ζέστας που
«απολαμβάνει» από το εσωτερικό του μαγαζιού, να βγει εντελώς στην παγωνιά κι
έτσι να πάψει να είναι επικίνδυνος – για τον ίδιον τον σεκιούριτι, για το
μαγαζί, για τους πελάτες. Ο ναρκομανής κάτι ψελλίζει, προσπαθεί να δείξει πως
απομακρύνεται, χωρίς να χάσει εντελώς τη «θαλπωρή» του μαγαζιού.

Κατά τον σεκιούριτι λοιπόν (μακάρι να ήταν ο μόνος) τριάντα πόντοι χρειάζονται
για να γίνει ένας επικίνδυνος άνθρωπος ακίνδυνος. Ή δεν θα ήταν επικίνδυνος αν
είχε πάνω του έστω και ένα ευρώ (αυτή είναι η τιμή του πιο φτηνού προϊόντος)
και παρέτεινε την παραμονή του μέσα στο μαγαζί προκειμένου να το καταναλώσει.
Οι ελάχιστοι περαστικοί και οι ακόμη λιγότεροι πελάτες μέσα στο μαγαζί (όσοι
την πρόσεξαν), βαριεστημένοι, άυπνοι, δεν έχουν φαίνεται διάθεση ούτε καν
τυπικά ν’ αντιδράσουν, όπως θα το έκαναν αν ήταν ακόμη μέρα, που συνήθως
ακούγεται: «Μα για όνομα του Θεού, αφήστε τον τον άνθρωπο, έγκλημα έκανε;».
Άλλωστε στους «σεσημασμένους» χώρους (κινηματογράφους, θέατρα, γήπεδα,
φαγάδικα, νάιτ κλαμπ), σπάνια προσέχει κανείς το «άλλο» που συμβαίνει, έχει
κατά νου τον λόγο που γι’ αυτόν ο ίδιος έχει βγει: δηλαδή να ψυχαγωγηθεί. Όπως
ακριβώς αυτή τη νύχτα: το να φάει κανείς την τυρόπιτά του είναι σημαντικότερο
απ’ το να φροντίσει να «λύσει» το πρόβλημα της ανθρωπότητας με το να
ενδιαφερθεί για τον ναρκομανή.

Αλλά για σκεφθείτε τον σεκιούριτι: να πιστεύει πως μέσα στο κρύο και στην
παγωνιά ο ναρκομανής, σε τριάντα πόντους απόσταση από το φαγάδικο, γινόταν
ακίνδυνος, ενώ μέσα στη ζέστη, στοιχειωδώς προφυλαγμένος, γινόταν επικίνδυνος.
Τριάντα, δηλαδή, πόντοι χρειάζονται για να μεταβάλουν έναν άνθρωπο από
«αρνάκι» σε κακοποιό στοιχείο. Μήπως όμως, τελικά, έχει δίκιο ο σεκιούριτι και
αναλογιζόμενος τη δική του θέση, αφού για τον ίδιον αυτήν την ώρα στις τρεις
τα ξημερώματα, πραγματικά επικίνδυνοι είναι όσοι μέσα στα σπίτια τους
απολαμβάνουν τον ύπνο, τον έρωτα ή τη μουσική, ενώ όσοι εκτεθειμένοι στο κρύο,
ετοιμόρροποι, τον κάνουν να αισθάνεται πως ο ίδιος βρίσκεται σε
πλεονεκτικότερη θέση;

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Λέξη».