Παπαδιαμάντης, ο Nισύριος

Σπάνια έχει συμβεί να βγω από προβολή ελληνικής ταινίας και να μην ψιθυρίσω
στον διπλανό μου, εντάξει, κι αν δεν ερχόμουν δεν χάθηκε και ο κόσμος.
Ευτυχώς, υπάρχουν εξαιρέσεις… Έτυχε να βρεθώ στο «H Νοσταλγός» που παίχτηκε
τις προάλλες σε αβάν πρεμιέρ, κυρίως για φίλους, γνωστούς και συμμετέχοντες
(μια και δεν ήταν όλοι ηθοποιοί) και ένιωσα εκείνη τη συγκίνηση που σε
ανεβάζει για όλο το υπόλοιπο της ημέρας. Η ταινία βασίστηκε σε ελεύθερη
διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη, αλλά η
σκηνοθέτις, Ελένη Αλεξανδράκη, αναβίωσε τον κόσμο του συγγραφέα, όχι στη
Σκιάθο αλλά στη Νίσυρο, και μάλιστα στη σημερινή Νίσυρο. Εκεί, είπε
προλογίζοντας την ταινία, «έβλεπε» τον Παπαδιαμάντη παντού, στην
καθημερινότητα του νησιού, στα πρόσωπα των ανθρώπων, στη γλώσσα τους. Αυτό το
τελευταίο αν δεν το δείτε δεν το πιστεύετε. H νισυριανή διάλεκτος έχει μια
μουσικότητα και ένα «χρώμα» που θυμίζει ελληνικό παραμύθι. Θυμίζει
Παπαδιαμάντη. Και παραδοσιακό τραγούδι. Τόσο ωραία κύλησε ο Παπαδιαμάντης μέσα
στο τοπίο και τον χαρακτήρα της «άχρονης» Νισύρου, τόσο πετυχημένο ήταν το
κάστινγκ με τη «φευγάτη» Όλια Λαζαρίδου και τον «ερωτοχτυπημένο» Γιώργο
Τσούλαρη. Τόσο ευαίσθητο ήταν το κράτημα της κάμερας. Τόσο γλυκό το φως που
γέμιζε την οθόνη . Και τι ωραία μουσική που έγραψε ο Νίκος Παπάζογλου. Μια
χειροποίητη χαμηλού κόστους ταινία, που αξίζει πολλά λεφτά.