H γλώσσα των πραγμάτων

Καμιά φορά, σ’ αυτές τις εκπομπές, τις και «λόγου» αποκαλούμενες, όταν τα
αυτιά διαμαρτύρονται και δεν αντέχουν πια τη σύγχρονη ανάπτυξη πολλών απόψεων
συγχρόνως, στεντορεία τη φωνή, το μάτι έξω όλο το άσπρο και το μαυράδι να
στροβιλίζεται ωσάν δαιμονισμένου (ή για τρακτέρ μιλάει ή για Εκκλησία ή για
λίστες ή για ληστεία ή και για καλλιστεία, δεν έχει σημασία), πάει το χέρι
μόνο του στο τηλεκοντρόλ, πατάει το μαγικό κουμπάκι και ουουάααππ παίρνει τον
ήχο και τον καταπίνει κι απλώνεται στο δωμάτιο η σιωπή, σωτήρια και
ανακουφιστική σαν κιούπι μες στο μέλι να πέσεις μέσα να σωθείς.

Και δεν ακούς πια, βλέπεις. Βλέπεις πράγματα που η πολυφωνική σύνθεση με τίτλο
«Αφήστε-με-να-ολοκληρώσω» (μια λαϊκή φούγκα σε Ρε Μείζονα) σ’ εμπόδιζε τόσο
καιρό να δεις. Αφήνεις το βλέμμα να πλανηθεί στο σκηνικό, όπως ονομάζουν αυτό
το φωτισμένο σπήλαιο στην κόλαση της ενημέρωσης… Και μένεις άφωνος. Ποιος
σκηνογράφος; Ποιος ντεκορατέρ; Ποιος διεστραμμένος νους τα σκέφτεται, ου μην,
αλλά και τα πραγματώνει όλα τούτα; Αυτά τα έδρανα-τραπέζια-γραφεία, που
αραδιάζονται γύρω γύρω όλοι (στη μέση ο Μανώλης), είναι μνημεία σύγχρονης
κακοτεχνίας. Κάτι πράματα στρογγυλά, τετράγωνα, τρίγωνα, παραλληλόγραμμα και
κόλουροι κώνοι από γυαλί, σίδερο σύρμα και γαλβανισμένο κασσίτερο, άβολα,
παγωμένα, έτσι και τα ακουμπήσεις το άρπαξες το κρυοπάγημα. Είναι δε πάντα σε
τέτοιο ύψος που ή σηκώνεις την καρέκλα και σου κόβουνε τα γόνατα ή χαμηλώνεις
το κάθισμα και σου κόβουνε χαρακιές στο μπούστο.

Άλλοτε, πάλι, τραπέζια εξάγωνα, τρίγωνα, πολύγωνα, που όμως ποτέ, μα ποτέ, δεν
διατηρούν όλες τις γωνίες τους, διότι στη μια μεριά έρχεται η γωνία και
στρογγυλεύει και γίνεται καμπύλη, στην άλλη μεριά η ίδια η γωνία αλλάζει
προσωπικότητα και γίνεται φωτιστικό, διότι σηκώνεται λίγο και μ’ ένα λαμπάκι
από μέσα ολοκληρώνεται σαν έπιπλο. Πολλές φορές δε, όλο το τραπέζι είναι ένα
φωτιστικό κι έρχεται και σε φωτίζει από κάτω και βγαίνει στη φόρα όλη η πτώση
της προσωπικότητάς σου, αυτό είναι που λες, «μου πέσανε τα μούτρα». (Να πάρω
τηλέφωνο τον Ηλία να του πω με γεια).

Αλλά δεν είναι μόνο τα εδρανοτραπεζοκαθίσματα. Είναι και όλο το σκηνικό. Κάτι
σύρματα, λες και θα σηκώσουν το Ρίο, το Αντίρριο ή κάτι κάδρα ακανόνιστα που
μπαίνει το ένα στο άλλο και πίσω τους μια οθόνη που παίζει πάντα φλου και ποτέ
αρτιστίκ. Ή σ’ ένα πλάνο από πάνω είδα το πάτωμα με τα μάτια μου όλο φωτισμένο
από μέσα με νέον σαν μια τεράστια κολόνα πάγου κι απάνω στον πάγο να κάθονται
οι καλεσμένοι, άντε και με λίγο ρετσινόλαδο να τα αμολήσουν όλα. Επίσης πολύ
εντυπωσιακό είναι ένα σκηνικό-πρόταση, που στη μέση έχει άσφαλτο και δεξιά –
αριστερά κάτι πάγκους από κοτετσόσυρμα, όλοι οι καλεσμένοι μέσα σε σουρωτήρι
σαν να τους άρπαξε η απόχη και τους κουβάλησε στο γύρισμα. Πολύ ενδιαφέρον
επίσης έχει το κουβούκλιο-επέμβαση-στο-χώρο (και στον χρόνο άλλωστε) από
πλέξι, σίδερο, γυαλί, αμίαντο και τσιμεντοκονίαμα που είναι στη μέση και
σκαρφαλωμένοι απάνω του παρουσιαστές και καλεσμένοι να πιάνονται από κάτι
χερούλια να μην γκρεμοτσακιστούν στο πάτωμα, που είναι μια μικρή τεχνητή
λίμνη-σπασμένοι-καθρέφτες.

Τα ‘δειχνα στη Μαργιέττα τα εξαμβλώματα κι αυτή υπερβολική, όπως πάντα, μου
λέει:

– «Άντε καλέ, μια χαρά ήταν παλιά και τα σκηνικά και τα όλα, αλλά μα αυτά που
ακούνε και τα έπιπλα, σαλτάρανε και πήρανε την πάνω βόλτα τα μόμολα και γίνανε
κατ’ εικόναν και ομοίωση παρουσιαστών και καλεσμένων και μη μου κάνεις τον
ανήξερο γιατί σ’ έχω δει κι εσένα στα πάνελ να “αφήστε-με-να-ολοκληρώσω”.
Εσείς τα φέρατε τα πράγματα σ’ αυτή την κατάσταση, τα κάνατε σαν τα μούτρα
σας». (Να πάρω τον Ηλία να του πω με γεια η μούρη και πόσο του στοίχισε).