ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο δικό μας προσωπικό «παραμύθι»…

Κάθε φορά που βλέπω την παλιά μου δασκάλα του πιάνου, να διασχίζει ακούραστη
όλη την Αθήνα απ’ άκρη σε άκρη, για να διδάξει μουσική, με το ίδιο πάθος, το
ίδιο μεράκι – ίσως και μεγαλύτερο – με ό,τι πριν από δυο-τρεις δεκαετίες,
«κλέβω» λίγο από το δικό της κέφι.

Τα χέρια της είναι νεανικά και αεικίνητα, η φωνή της τραγουδιστή και ζωηρή, το
σώμα της λεπτό. Πηδάει ακούραστη και κομψή, από το μετρό στο τραμ και από εκεί
στο λεωφορείο. Με βροχή, κρύο, καύσωνα ή χιόνι. Χωρίς να έχει την οικονομική
ανάγκη να το κάνει. Κάθεται περισσότερη ώρα από όσο οφείλει σε κάθε μαθητή,
δίνει σε κάθε μάθημα την ίδια την ψυχή της. Τους λέει ιστορίες για τον
Μότσαρτ, τον Μπετόβεν και τον Μπραμς, σαν να είναι οι καλύτεροί της φίλοι.
«Ταξιδεύει» με τα κομμάτια, σαν να τα ακούει για πρώτη φορά. Και είναι
πραγματικά ευτυχισμένη.

«Σημασία έχει να έχεις πάντα ενδιαφέροντα στη ζωή», λέει συχνά. «Αυτά θα σε
κρατήσουν ζωντανό, σε κάθε ηλικία, ιδίως όταν τα χρόνια περάσουν και τα παιδιά
φύγουν από το σπίτι».

Με το ίδιο πάθος και ο φίλος (ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος το – πεζό – επάγγελμα
και διευθυντικό στέλεχος μεγάλης εταιρείας) ψάχνει με μανία στον ελεύθερο
χρόνο του κάθε νέα ιστορική έκδοση, τις «ρουφάει» έως πρωίας, συγκρίνει τις
διάφορες πηγές για την ίδια περίοδο και καταγράφει τις σημειώσεις του στον
υπολογιστή. Σέρνει μαζί του τα βιβλία του ακόμα και στις διακοπές, δίπλα στη
θάλασσα, και χάνεται στον δικό του κόσμο, όσο οι υπόλοιποι πλατσουρίζουν.

Την τελευταία εβδομάδα συνάντησα έναν ακόμα τέτοιο άνθρωπο, εκεί μάλιστα που
δεν το περίμενα: σε ένα τυπικό ελληνικό αστυνομικό τμήμα! Με αφορμή μια
γραφειοκρατική ταλαιπωρία με το τροχοφόρο μου, βρισκόμουν εν αναμονή του
διοικητή της Τροχαίας μιας μεγάλης περιοχής της Αθήνας. Ξαφνιάστηκα
αντικρύζοντας – αντί για την κλασική αγέλαστη φιγούρα – έναν ευχάριστο
άνθρωπο, περιτριγυρισμένο ολόγυρα στο γραφείο του από μια μεγάλη συλλογή από
παιχνίδια-μινιατούρες («αυτό είναι ένα μόνο μέρος της», μου εξήγησε). Και μου
ετοίμαζε μια ακόμα ευχάριστη έκπληξη, αποκαλύπτοντάς μου ότι έχει ως χόμπι τη
δημοσιογραφία και τη συγγραφή. Είχε μάλιστα – όντας μεσήλικας – τελειώσει μια
δημοσιογραφική σχολή της Αθήνας!

Λατρεύω τους ανθρώπους με ενδιαφέροντα, χόμπι, αναζητήσεις… Που δεν
επαναπαύονται στο… «τρίγωνο της βαρεμάρας» ( δουλειά-σπίτι-τηλεόραση), που
σε οδηγεί κατευθείαν στο πνευματικό μαράζωμα. Γιατί, όπως λέει και η καλή μου
δασκάλα, «όλοι χρειαζόμαστε για να ζήσουμε καλά ώς το τέλος, τον δικό μας…
“δράκο”, το δικό μας “κάστρο”, το δικό μας προσωπικό “παραμύθι”»!