[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ γυρίζει σελίδα στην οικονομική πολιτική. Με την Ευρωπαϊκή
Ένωση να ζητά επίμονα τη λήψη νέων μέτρων, την ίδια να εμφανίζεται ανήμπορη να
αναστρέψει την κατάρρευση των εσόδων και με τα δημόσια ελλείμματα να
εκτοξεύονται στα ύψη ελέω δημοσιονομικής απογραφής, είναι έτοιμη να υιοθετήσει
σκληρότερες εκδοχές της πολιτικής που ήδη εφαρμόζει.

Ο κύκλος της περίφημης δημοσιονομικής απογραφής φαίνεται ότι φθάνει στο τέλος
του και μαζί με αυτόν και οι κατ’ επίφασιν κυβερνητικές δεσμεύσεις περί
«ήπιας» δημοσιονομικής προσαρμογής. Βεβαίως και η κυβέρνηση, όπως κάνει ήδη ο
κ. Γ. Αλογοσκούφης, θα εξακολουθήσει να αρνείται κάτι τέτοιο. Το αντίθετο θα
σήμαινε ομολογία πλήρους αποτυχίας στην οικονομία απ’ το πρώτο κιόλας δεκάμηνο
από την ανάληψη της εξουσίας.

H πραγματικότητα όμως είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας. Και δείχνει ότι η
κυβέρνηση δίνει αυξήσεις – ψίχουλα, μόλις επτά ευρώ στους συνταξιούχους που
λαμβάνουν το επίδομα του ΕΚΑΣ, αντί των τριάντα ευρώ που έταζε προεκλογικά.
Επιπλέον, απο τις αρχές του 2005 έχει διατάξει κύμα σαρωτικών ελέγχων στην
αγορά, ζητάει εκβιαστικά παραπάνω φόρο από τους μικρομεσαίους για να κλείσουν
τις υποθέσεις του παρελθόντος, ανοίγει το θέμα των ακινήτων και
«ξαναζεσταίνει» φόρους όπως το αυτόματο υπερτίμημα ή ο ενιαίος φόρος ακίνητης
περιουσίας. Όλα αυτά δεν είναι επιπλέον φόροι και επιβαρύνσεις που θα
πληρώσουν οι φορολογούμενοι; Συνθέτουν όλα αυτά πολιτική «ήπιας»
δημοσιονομικής προσαρμογής;

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η κυβέρνηση άλλα λέει και άλλα κάνει,
αναιρώντας υποσχέσεις και δεσμεύσεις. H περιπέτεια της δημοσιονομικής
απογραφής βρίθει από τέτοια παραδείγματα:

Όταν «έβαζε μπρος» την υπόθεση της απογραφής, υποσχόταν ότι το έλλειμμα δεν
επρόκειτο να ξεφύγει από το όριο 3% του ΑΕΠ και ότι η χώρα δεν θα μπλέξει στα
«γρανάζια» του Συμφώνου Σταθερότητας. Τελικά, η ελληνική οικονομία υπέστη ένα
πρωτοφανές, διεθνές στραπάτσο. Έλεγε μετά η κυβέρνηση ότι σε κάθε περίπτωση
δεν αμφισβητείται η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ και μοίραζε «εγγυήσεις» ότι παρά
την αναδρομική ισχύ της απογραφής, το έλλειμμα του 1999, έτος με βάση το οποίο
κρίθηκε η ένταξη στην ευρωζώνη, δεν θα υπερβεί το 3%. Τελικά, η χώρα
στιγματίστηκε ως «ο κλέπτης της ΟΝΕ».

Είναι σαφές ότι ένας κύκλος κλείνει και ένας άλλος ανοίγει. Δύσκολος για τα
νοικοκυριά αλλά και για την κυβέρνηση.