Ορφανή αξιοπιστία

Για να έχουμε καλό ρώτημα. Και να μην τρελαθούμε: πότε ήταν σωστή και αδέκαστη
η Δικαιοσύνη; Προ ημερών, όταν επέβαλε τη βαρύτατη ποινή στον Ολυμπιακό και
τον Πανιώνιο, ή χθες όταν έπιανε το σφουγγαράκι και εξαφάνιζε όσα θεώρησε
σωστά η πρωτόδικη απόφαση;

*** Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: όσο σκληρή και ενδεχομένως άδικη ήταν η πρώτη
απόφαση, τόσο ευνοϊκή ήταν η χθεσινή. Από το μαύρο, κατευθείαν στο άσπρο. Το
κρύο έγινε ζεστό. Άραγε, τόσο λάθος είδαν τα επεισόδια όταν επέβαλαν τέτοιες
αυστηρές ποινές και τόσο σωστά τα αντιμετώπισαν χθες το μεσημέρι, την ώρα που
γνωστοποίησαν ουσιαστικά την απαλλαγή από κάθε κατηγορία;

*** Ένα λάθος διορθώθηκε με ένα άλλο. Αυτό όμως δεν ηρεμεί τα πνεύματα, αλλά
ενδεχομένως να πυροδοτήσει νέα ένταση και δυσάρεστες καταστάσεις. H κυβέρνηση
έκανε πίσω και αυτό ουδείς το αρνείται. Και βέβαια, μεγάλος ηττημένος ήταν ο
υφυπουργός Γιώργος Ορφανός. Εδώ ταιριάζει γάντι το «δεν ήξερε, αλλά δεν
ρώταγε;». Μέχρι και προχθές το πρωί μιλούσε για αυστηρές ποινές και τα σχετικά
που αποδείχθηκαν εντελώς ανούσια.

Φυσικά, πολλά συν και πόντους κερδίζει ο νέος πρόεδρος της ΕΠΑΕ Αλέξανδρος
Λυκουρέζος. Έδωσε το «παρών» στην έφεση, υπερασπίστηκε τις θέσεις Ολυμπιακού
και Πανιωνίου και ασφαλώς ένιωσε δικαιωμένος με τις εξελίξεις. Όπως
δικαιωμένες θα νιώθουν οι ΠΑΕ που τον στήριξαν πριν από λίγες ημέρες στην
πανηγυρική εκλογή του στην προεδρία της ΕΠΑΕ.

Το να μπει κάποιος στο σκεπτικό, αν εξετάστηκε το άρθρο 21 ή το 29, ίσως να
είναι και λάθος. Ναι, μπορεί και η τιμωρία του Ολυμπιακού και του Πανιωνίου να
αποτελούσε κάτι ακραίο που να κινείτο στα όρια της νομιμότητας, να μην
προέκυπτε από κανένα φύλλο αγώνα, να υπήρχε μόνο στα χειρότερα όνειρα των
οπαδών τους. Οι όποιες ελπίδες ότι κάτι θα αλλάξει, κάτι θα γίνει καλύτερο,
εξανεμίστηκαν γρήγορα-γρήγορα. Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της
πρωτόδικης απόφασης.

Και τι έμεινε, αλήθεια; Το βαρύ πρόστιμο και η ποινή των αγωνιστικών. Ποιον
όμως νοιάζουν αυτά; Μόνο η διοίκηση θα… ματώσει οικονομικά και θα χάσει
έσοδα. Οι οπαδοί θα μπορούν να τσακώνονται, να πλακώνονται, να εισβάλλουν
στους αγωνιστικούς χώρους με όλη τους την άνεση, να μην επιτρέπουν την έναρξη
ενός αγώνα. Οι οπαδοί όλοι του κόσμου για ένα πράγμα πονάνε: για τους χαμένους
βαθμούς. Τα χρήματα δεν πάνε στην τσέπη τους. Υπό αυτή την έννοια, η χθεσινή
ανατροπή της απόφασης τούς λέει περίπου πως «καλώς έγινε ό,τι έγινε στη Νέα
Σμύρνη». Μακάρι να μην το πάρουν έτσι. Γιατί τότε τα πράγματα θα γίνουν ακόμη
χειρότερα από πριν. Όσο για τις εκάστοτε διοικήσεις, είθε να λάβουν το σωστό
μήνυμα και να περιορίσουν τους φανατικούς. Γιατί μπορούν. Το απέδειξαν όλο
αυτό το διάστημα που μεσολάβησε από την πρώτη, μέχρι την χθεσινή απόφαση.

Και τέλος: καμιά αντίρρηση οι αγώνες και οι βαθμοί να κερδίζονται στα γήπεδα.
Άλλο αυτό, διαφορετικό το γεγονός ότι κάθε απόφαση πρέπει να εκφράζει το περί
δικαίου αίσθημα. Με τη χθεσινή, όσο και με την πρωτόδικη, πολύ φοβούμαστε ότι
αυτό ειδικά πάει περίπατο…

Ένα μόνο ερώτημα έμεινε: ποιος έφταιγε, τελικά, που δεν άρχισε ο αγώνας; Στην
πυρά, λοιπόν, ο διαιτητής Τσίκινης. Ξεχνάμε εύκολα… Γιατί την επομένη είπαμε
μπράβο που βρέθηκε κάποιος να πει στοπ στα χουλιγκάνια και λίγες ημέρες μετά
κάναμε όλοι πίσω.