ΓNΩMH Nα χαιρόμαστε ή να κλαίμε;

Άλλος για Χίο τράβηξε, κι άλλος για Μυτιλήνη…

Έτσι όπως το πάμε θα πιστέψουμε σε λίγο ότι το ελληνικό πρωτάθλημα έχει γίνει
η ποδοσφαιρική… αλάνα της Ευρώπης. Τέτοια ομαδική αποχώρηση προς την
αλλοδαπή μάς δημιουργεί έκπληξη. Να έχουν άραγε τόσο οργανωμένα τμήματα
σκάουτινγκ οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι; Αλλά και πάλι τώρα ανακάλυψαν το ποδόσφαιρό
μας; H ουσία είναι ότι ο ένας μετά τον άλλο οι Έλληνες ποδοσφαιριστές
αναχωρούν για άλλες πολιτείες. Μετά τους Κυργιάκο, Χαλκιά ήρθε απ’ ό,τι
φαίνεται η ώρα και άλλων παικτών να ετοιμάσουν τις βαλίτσες τους. Σειρά πήραν
αυτοί του Πανιωνίου, αφού ο Ντρόμπνι συμφώνησε με τη Φούλαμ, ο Μάντζιος
αναζητεί κι αυτός την τύχη του εκτός συνόρων, ενώ ο Γιαννόπουλος τα βρήκε με
την ιταλική Βενέτσια, ομάδα β’ κατηγορίας. Εντάξει, η κάθε περίπτωση είναι
ξεχωριστή, αλλά στο δικό μας πρωτάθλημα θα μείνει άραγε κανείς; H φυγή των
παικτών έχει φτάσει πλέον σε τέτοιο βαθμό που δεν ξέρουμε αν θα πρέπει να
είμαστε ικανοποιημένοι που παίζουν οι «δικοί μας» στο εξωτερικό (κάποτε
άλλωστε βλέπαμε με το… κιάλι ελληνικό στοιχείο στα προηγμένα πρωταθλήματα) ή
αν θα πρέπει να μελαγχολήσουμε από τις άδειες θέσεις που δημιουργούνται στο
ελληνικό πρωτάθλημα.

Υπάρχουν όμως και άλλοι παράμετροι. Δεν αποκλείεται τελικά τα υψηλής ποιότητας
πρωταθλήματα να έχουν χάσει αρκετή από τη λάμψη τους. Αλλά και οι μάνατζερ που
μπήκαν στη ζωή των παικτών, κυρίως μετά το νόμο του Μπόσμαν, να κάνουν τη
δουλειά τους καλύτερα από όλους…