ΣE ΠPΩTO ENIKO Nούμερα, νούμερα, νούμερα…

Τα νούμερα και η τηλεόραση είναι δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες. Στην
τηλεόραση επιβιώνουν κυρίως εκείνοι που κάνουν «νούμερα», ενώ συχνά είναι ή
καταλήγουν να γίνονται «νούμερα», εκείνοι που κάνουν «νούμερα» στην τηλεόραση.
«Γλάστρες», tv περσόνες, δημοσιογράφοι, κουτσομπόλες, ορισμένοι σοβαροί
άνθρωποι που λειτουργούν ως «άλλοθι» του γυάλινου κόσμου, «ριαλιτζήδες»,
τραγουδιστές, τρελοί, ημίτρελοι, συνετοί, ψυχολόγοι και ψυχωτικοί, όλοι μαζί
ξεφαντώνουν στο τρελό πανηγύρι που έχει γίνει η ελληνική τηλεόραση. Δεν είναι,
όμως, μόνο στην τηλεόραση που συναντάει κανείς τα «νούμερα»: σε κάθε
επαγγελματικό και κοινωνικό χώρο υπάρχουν «νούμερα» και όλοι γνωρίζουμε ποια
είναι.

Είναι εύκολο να γελοιοποιήσει κανείς τα «νούμερα», εξίσου εύκολο όμως είναι να
συμπαρασυρθεί κανείς από την κριτική που τους ασκεί και να γίνει ο ίδιος
«νούμερο». Αναμφισβήτητη πραγματικότητα είναι, πάντως, πως τα «νούμερα» έχουν
πέραση στους περισσότερους χώρους. Και συνήθως δουλεύουν σκληρά για να
βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και της προσοχής – είναι μία
οδυνηρή διαδικασία, εκείνη της διατήρησης εαυτόν στη μόδα και την
επικαιρότητα.

Πρέπει, επομένως, όπως πολλοί λένε, να τους προστατεύουμε από αυτήν την
φθοροποιό – και συχνά κανιβαλική – διαδικασία; Δεν νομίζω ότι αυτό μπορεί να
γίνει, ούτε ότι πρέπει. Κανείς δεν τους ανάγκασε να γίνουν «διάσημοι», ενώ
πολλοί εξ αυτών κερδίζουν ή κέρδιζαν στα… μεγαλεία τους πολλά χρήματα –
πολλά περισσότερα από ανθρώπους που προσπάθησαν να επιβιώσουν μέσω μιας πιο
αθόρυβης, πιο ορθόδοξης, πιο κοπιαστικής και πιο δημιουργικής οδού – απλώς και
μόνο για να… υπάρχουν και να διανθίζουν την καθημερινότητά μας. Ως γνωστόν,
μετά την άνοδο έρχεται πάντα η πτώση. Για όλους μας, άρα και για τα «νούμερα».
Οπότε, γιατί τόση δήθεν ευαισθησία – που συχνά κρύβει μεγάλο φθόνο και διάθεση
για «καπέλωμα» – για τα «νούμερα»; Ο καθένας ό,τι μπορεί ή ό,τι θέλει κάνει.
Και γι’ αυτό κρίνεται.