Kαταδίκη πολιτικής σκοπιμότητας

H εμφάνιση του Δημήτρη Κουφοντίνα και η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης στην
υπόθεση της 17N έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφαση του Χρήστου Τσιγαρίδα να
αναλάβει την πολιτική ευθύνη της δικής του συμμετοχής στον ΕΛΑ μέχρι τον
Φεβρουάριο του 1990.

«Ήταν η αρχή της αντίστασης για μένα», αναφέρει σε συνέντευξή του στα «NEA»,
πέντε ημέρες μετά την αποφυλάκισή του για λόγους υγείας και δεκατέσσερις
ημέρες πριν από την έναρξη της δεύτερης δίκης για την υπόθεση ΕΛΑ
επισημαίνοντας ότι η επιλογή του αυτή αποτελούσε «μονόδρομο».

Ο Χρήστος Τσιγαρίδας εμφανίζεται αποφασισμένος να αγωνιστεί για να καταδειχτεί
– όπως λέει – ο πολιτικός χαρακτήρας της δεύτερης δίκης για τον ΕΛΑ, που
αρχίζει στις 7 Φεβρουαρίου 2005, ενώ θεωρεί ότι η πρώτη καταδίκη, που
στηρίχτηκε στην αρχή της «συλλογικής ευθύνης», ήταν «απόφαση πολιτικής
σκοπιμότητας».

Σε λίγες ημέρες ξεκινάει στον Κορυδαλλό η δεύτερη δίκη για την υπόθεση του
ΕΛΑ. Τι προσδοκάτε;

Προσωπικά τίποτα, το αποτέλεσμα μού είναι αδιάφορο. Πρόκειται, όμως, για μια
ακόμη δίκη πολιτικής σκοπιμότητας και θα αγωνιστώ για να καταδειχτεί αυτό, ο
πολιτικός χαρακτήρας της δίκης, η εκδικητικότητα των μηχανισμών του
καθεστώτος, το αίσχος των ψευδομαρτύρων. Σε αυτή τη δίκη η σύνθεση των
κατηγορούμενων έχει εμπλουτιστεί. Δεν είναι μόνο ο ομόφωνα αθωωθείς Μιχάλης
Κασσίμης, που θα ξαναϋποστεί την ταλαιπωρία μιας τρομο-δίκης. Είναι και ο
Γιάννης Σερίφης, του οποίου για πολλοστή φορά επιδιώκουν την εξόντωση, με τόσο
εξόφθαλμα προκλητικό τρόπο.

H πρώτη καταδίκη σε 25ετή κάθειρξη στηρίχτηκε στην αρχή της συλλογικής
ευθύνης με μια απόφαση-καρμπόν για τους τέσσερις κατηγορούμενους, παρά το
γεγονός ότι κατά δήλωση ακόμη και της ίδιας της προέδρου τα στοιχεία ήταν
ελλιπή. Πώς θα χαρακτηρίζατε την απόφαση του δικαστηρίου;

Ήταν μια υπαγορευμένη απόφαση πολιτικής σκοπιμότητας, με στόχο όχι μόνο να
εξοντώσει τέσσερις ανθρώπους και να σπείρει τον τρόμο, αλλά και να
δημιουργήσει ένα μπαμπούλα, μια απειλή για κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο. H
καταδίκη μας σε βαριές ποινές ήταν το τυπικό μέρος της υπόθεσης. Θα μπορούσαν
να το κάνουν αυτό και με άλλα νομικά σοφίσματα. Επέλεξαν – όχι τυχαία – το πιο
προκλητικό. Το ουσιαστικό, λοιπόν, είναι το περιεχόμενο αυτής της καταδίκης, η
ναζιστικής έμπνευσης αρχή της «συλλογικής ευθύνης», ενάντια στην οποία πρέπει
να ξεσηκωθούν οι πάντες.

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να αναλάβετε την πολιτική ευθύνη για τη
συμμετοχή σας στον ΕΛΑ, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1990;

Τότε είχε δημιουργηθεί ένα κλίμα. Με μια ενορχηστρωμένη προπαγάνδα
προσπαθούσαν να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι όχι μόνο οι οργανώσεις ένοπλης
πάλης αλλά συνολικά η επαναστατική αριστερά ήταν μια σπείρα εγκληματιών,
ληστές για προσωπικά οφέλη, αμοραλιστές, ανθρωπάρια ανερμάτιστα που θα έκαναν
τα πάντα για να σώσουν το τομάρι τους. Αισθανόμουν κατάθλιψη γιατί δεν είχα
τρόπο ν’ αντιδράσω. H δήλωση Κουφοντίνα, όταν εμφανίστηκε, ήταν αρχή της
αντίστασης για μένα. Τα όσα ακολούθησαν, που έδειχναν ότι το κλίμα αλλάζει,
μου εδραίωσαν την πεποίθηση ότι η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης και η
υπεράσπιση των πολιτικών επιλογών μιας ζωής και της επαναστατικής τιμής του
ΕΛΑ ήταν μονόδρομος για μένα. Έτσι συνέχιζα την επαναστατική παράδοση των
κομμουνιστών, έτσι θα μπορούσα να υπερασπιστώ αθώους, έτσι χάλαγα τα σχέδια
του καθεστώτος. H αντίθετη άποψη αντιστοιχεί στο μύθο της αλεπούς με τα
σταφύλια.

Την τρίτη ημέρα της πολιορκίας του σπιτιού μου συνελήφθηκα, στις 5.30 τα
χαράματα, και σιδηροδέσμιος οδηγήθηκα στη ΓΑΔΑ. Στις 6 το απόγευμα μού
απαγγέλθηκε κατηγορία και απολογήθηκα αμέσως αναλαμβάνοντας την πολιτική
ευθύνη. Ήθελα να δημοσιευτεί την άλλη κιόλας ημέρα η απολογία μου, γιατί μη
γνωρίζοντας αν θα συνελάμβαναν και άλλους τούς προστάτευσα από τα παραμύθια
ότι εγώ «μίλαγα» και «συνεργαζόμουν» και άρα ας μιλούσαν και αυτοί, τακτική
που εφάρμοσαν στις συλλήψεις των φερόμενων ως μελών της 17N.

Κάποιοι σάς έχουν κατηγορήσει γι’ αυτή σας την επιλογή μιλώντας ακόμη και
για συμφωνίες κάτω από το τραπέζι, ενώ σας «χρεώνουν» και εσπευσμένη αίτηση
αποφυλάκισής σας. Τι τους απαντάτε;

Όταν αυτοί οι «κάποιοι» βγουν από τους υπονόμους, βαπτιστούν και αποκτήσουν
όνομα, όταν μάθουν ελληνικά και αρχίσουν να μιλούν και όχι να «ψιθυρίζουν», να
μου ξανακάνετε αυτή την ερώτηση. Όσο για την αποφυλάκισή μου, όσοι πιστεύουν
ότι τέσσερις γιατροί που με εξέτασαν στη φυλακή είναι και αυτοί στο κόλπο και
εγώ είμαι καλά στην υγεία μου, δικαίως μιλούν για «εσπευσμένη αίτηση
αποφυλάκισης». Γνωρίζετε ότι το αίτημα ετέθη από τη δίκη ακόμη και
απορρίφθηκε, χωρίς να ανοιχτεί ο ογκώδης ιατρικός φάκελος. Μάλλον
καθυστερημένα επανήλθαμε, λοιπόν, και όχι εσπευσμένα.

Αυτόνομη οργάνωση ο ΕΛΑ

Την αυτονομία και την αυτοδυναμία του ΕΛΑ έναντι της 17N υπερασπίζεται ο Χρ.
Τσιγαρίδας, αντικρούοντας τη θεωρία των «συγκοινωνούντων δοχείων» των
οργανώσεων.

Απολογούμενος υποστηρίξατε ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η
θεωρία των «συγκοινωνούντων δοχείων» των οργανώσεων. Πολιτικά γιατί δεν
«συγκοινωνούσε» ο ΕΛΑ με τη 17N;

Αυτό το θέμα έχει απαντηθεί κατά κόρον και έχει επιβεβαιωθεί και στις δυο
δίκες που έγιναν. Στο πλαίσιο μιας συνέντευξης δεν μπορεί να δοθεί μια πλήρης,
έστω και συνοπτική, απάντηση. Περιορίζομαι, λοιπόν, να προσθέσω ένα ακόμη
επιχείρημα. Ο ΕΛΑ υποστήριζε επίμονα ότι οι επαναστατικές οργανώσεις πρέπει να
είναι αυτόνομες και αυτοδύναμες και αυτό το έκανε πράξη.

Κατά τη διάρκεια της κράτησής σας ζήσατε στην ίδια πτέρυγα των φυλακών με
ορισμένους κατηγορούμενους για την υπόθεση της 17N; Τι θα λέγατε γι’
αυτούς;

Για μένα οι πολιτικοί κρατούμενοι, είτε έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της
συμμετοχής τους είτε είναι θύματα σκευωρίας, είναι σύντροφοι. Μοιραστήκαμε την
απομόνωση και όλοι μαζί δημιουργήσαμε μια κολεκτιβιστικη ζωή, με αλληλεγγύη
και συντροφικότητα. Θα σταθώ αλληλέγγυος σε όλους με όσες δυνάμεις μού
απομένουν. Τι να πω, για παράδειγμα, για τον Ηρακλή Κωστάρη, που έχει ισόβια
στην πλάτη, επειδή δεν δέχτηκε να μπει σε συναλλαγή; Τι να πω για την Ειρήνη
Αθανασάκη, που σηκώνει το βάρος μιας εξοντωτικής ποινής, επειδή αρνήθηκε να
γίνει συνεργάτρια της «αντιτρομοκρατίας»;

Ποια θεωρείτε ότι ήταν η κορυφαία στιγμή της δίκης και ποια η στιγμή που
θυμάστε μέσα από τη φυλακή;

Κορυφαία στιγμή στη δίκη δεν μπορώ να ξεχωρίσω, όμως από τις στιγμές της
φυλακής κορυφαία ήταν αυτή του αποχαιρετισμού, όταν τα δικά μου δάκρυα έσμιξαν
μ’ αυτά των συντρόφων συγκρατούμενων και αισθάνθηκα την ειλικρινή χαρά τους
για την αποφυλάκισή μου.

Ολοκληρώνοντας την απολογία σας είχατε πει ότι δεν μετανιώνετε για
τίποτα. Ποια είναι η συνολική αποτίμηση της δράσης σας, όσο
διάστημα παραμείνατε στον ΕΛΑ;

Τον ΕΛΑ θα τον κρίνει η Ιστορία και η κρίση της θα είναι θετική, δεν έχω καμιά
αμφιβολία. Προσέξτε, δεν μιλώ για αλάθητο, αλλά για θετική κρίση, επειδή ο ΕΛΑ
αγωνίστηκε για να κυλήσει ο τροχός της Ιστορίας, για να βάλει ένα λιθαράκι στο
μεγάλο λιθόστρωτο που οδηγεί στην απαλλαγή της εργαζόμενης κοινωνίας από τη
βαρβαρότητα.