TPITH AΠOΨH Διάλογος νομιμοποίησης αποφάσεων

«Συνένοχο στο κόλπο δεν θα μ’ έχετε»

Όπως είναι γνωστό σήμερα (21 Ιανουαρίου) αρχίζει ο πολυδιαφημισμένος διάλογος
για την Παιδεία, μέσω του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ). Σύμφωνα με το
ΥΠΕΠΘ «η παρουσία του Πρωθυπουργού στην έναρξη του εθνικού διαλόγου
σηματοδοτεί τη βαρύτητα που προσδίδει η κυβέρνηση στα θέματα της
Παιδείας». Παράλληλα, σύμφωνα πάλι με το ΥΠΕΠΘ, το ΕΣΥΠ αποκτά ουσιαστικό
ρόλο καθώς «θα λειτουργεί σε μόνιμη βάση για τα θέματα Παιδείας,
διότι επιδιώκουμε οι όποιες αποφάσεις για σημαντικές αλλαγές να λαμβάνονται
μέσα από πνεύμα σύνθεσης απόψεων και συναίνεσης».

Ωστόσο, ο επικείμενος διάλογος για την Παιδεία θυμίζει τη «λυδία λίθο» των
αλχημιστών του Μεσαίωνα καθώς η ενεργοποίηση του ΕΣΥΠ είναι πλέον φανερό ότι
δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά προκάλυμμα διαλόγου στις ήδη ειλημμένες
αποφάσεις της κυβέρνησης, κοντολογής, νομιμοποίηση αντεκπαιδευτικών σχεδίων
και στόχων με το ελάχιστο δυνατό πολιτικό κόστος. Οι τεχνικές της αποπλάνησης
γίνονται πλέον εξόφθαλμες, καθώς το όχημα του «διαλόγου» χρησιμοποιείται για
τη μεταφορά της ευθύνης για τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του εκπαιδευτικού
συστήματος, κυρίως όσον αφορά τις τακτικές επιλογές, από τους ώμους της
κυβέρνησης σε ένα ευρύτερο σώμα, και τη δημιουργία στην κοινή γνώμη της
ψευδαίσθησης περί δημοκρατικού τρόπου λήψης των κρίσιμων αποφάσεων.

Μιλάμε για επιχείρηση κοινωνικής ορθοπεδικής. Πρώτον, γιατί στην ατζέντα του
«διαλόγου» η κυβέρνηση δεν ασχολείται με «τετριμμένα ζητήματα» όπως η απώλεια
εκατοντάδων χιλιάδων ωρών από τη μη έγκαιρη τοποθέτηση εκπαιδευτικών στα
σχολεία· ή όπως η επιχείρηση μείωσης των μόνιμων διορισμών όπως αποδεικνύεται
έμπρακτα και από την ανακοίνωση του αριθμού των διοριστέων από το ΑΣΕΠ· ή όπως
με την πραγματική μείωση των μισθών των εκπαιδευτικών φέτος λόγω της αύξησης
της φορολογίας και των μηδαμινών αυξήσεων· ή όπως με τις σημαντικές ελλείψεις
σε εξοπλισμό και σύγχρονες υποδομές των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων λόγω
της υποχρηματοδότησης. Βεβαίως και στην ατζέντα της συζήτησης δεν
περιλαμβάνεται ούτε καν η μείωση των συνολικών κρατικών δαπανών για την
Παιδεία σε σχέση με τα περσινά επίπεδα (από 3,61% του ΑΕΠ στο 3,58%). Ακόμη,
και για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, καμιά από τις διεκδικήσεις των
εκπαιδευτικών των τριών βαθμίδων, των μαθητών και των γονέων τους, δεν
βρίσκεται μέσα στην ύλη του διαλόγου.

Αντίθετα, ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, το οποίο θα οργανώσει τη
διεξαγωγή του διαλόγου, προκαθόρισε σε συνεργασία με το ΥΠΕΠΘ τις
προτεραιότητες του διαλόγου, καθορίζοντας ως κυρίαρχα θέματα «την αιώνια
φοίτηση, που πρέπει επιτέλους να καταργηθεί… τα δωρεάν συγγράμματα
από τα οποία πρέπει να αποδεσμευτούμε… και την αξιολόγηση των
Πανεπιστημίων»! Έτσι οργανώνεται ένας «εθνικός διάλογος για την Παιδεία»,
ο οποίος έχει ένα προκαθορισμένο περιεχόμενο και επιδιώκει δηλωμένους στόχους,
τα μέσα για την επίτευξη των οποίων είναι δεδομένα.

Ενδεικτικές των προθέσεων και των στόχων της κυβέρνησης, που κάθε άλλο παρά
«διάλογο» προοιωνίζονται, είναι οι ενέργειες των τελευταίων ημερών που
αποτελούν και τα αποκαλυπτήρια των επικοινωνιακών μεθοδεύσεων. Πριν και έξω
από κάθε διαδικασία διαλόγου, η κυβέρνηση, ως ευαγγελιστής της αγοράς,
ετοιμάζεται να καταφέρει νέο σημαντικό πλήγμα στον δημόσιο χαρακτήρα της
ανώτατης εκπαίδευσης με ένα τσουνάμι… αγοραίας εκπαιδευτικής πολιτικής! H
δημοσιοποίηση του νομοσχεδίου για την Ίδρυση Ινστιτούτων Διά Βίου Εκπαίδευσης
μία εβδομάδα πριν από την πανηγυρική συνεδρίαση του ΕΣΥΠ, και η προώθηση του
νομοσχεδίου περί ΔΙΚΑΤΣΑ (για τη μετεξέλιξη του Διεπιστημονικού Κέντρου
Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Αλλοδαπής κάτω από τον γενικό τίτλο «Περί
αναγνώρισης τίτλων σπουδών ανώτατης εκπαίδευσης και παροχής σχετικών
πληροφοριών»), ουσιαστικά και τυπικά, με συνοπτικές διαδικασίες, σφίγγουν
περισσότερο τους κόμπους της δημιουργίας τετελεσμένων καταστάσεων στα πλέον
επίμαχα ζητήματα της ανώτατης εκπαίδευσης. Με το πρώτο νομοσχέδιο η
επιστημονική γνώση που διδάσκεται στα Πανεπιστήμια καλείται να συμπυκνωθεί σε
σύντομα και βολικά πακέτα των 50, 175 και 250 ωρών διδασκαλίας, τα οποία θα
παρέχονται έναντι πληρωμής υποκαθιστώντας τις κανονικές σπουδές στο ίδιο
Ίδρυμα και ανανεώνοντας τα καύσιμα του φαύλου κύκλου ημιαπασχόλησης – ανεργίας
– επανακατάρτισης. Με το νομοσχέδιο περί ΔΙΚΑΤΣΑ, που ήδη έχει πάρει τον δρόμο
για τη Βουλή, εξισώνονται οι τετραετείς και πενταετείς σπουδές στα ελληνικά
Πανεπιστήμια με τις τρίχρονες σπουδές που οδηγούν στα – πολλές φορές αμφιβόλου
ποιότητας – bachelors του εξωτερικού και ανοίγει διάπλατα πια ο δρόμος για την
αναγνώριση των πτυχίων των διαφόρων Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών (ΚΕΣ) που
λειτουργούν στη χώρα μας σε συνεργασία με ξένα Πανεπιστήμια.