Kυβέρνηση χωρίς στρατηγική και σχέδιο

ΑΞΙΟΛΟΓΩΝΤΑΣ τις γενικότερες συνθήκες που διαμορφώνονται βαθμιαία στη
χώρα από τις εκλογές του περασμένου Μαρτίου και εντεύθεν, ο ανεξάρτητος
παρατηρητής αισθάνεται σταδιακά ότι τα πράγματα «σφίγγουν», μικραίνουν, χάνουν
την όποια δυναμική διέθεταν, πραγματική ή εικονική, ανάλογα με την αντίληψη
και την παράσταση καθενός. Σε όλους τους τομείς, άλλοτε στρατηγικοί δρόμοι και
επιλογές αντικαθίστανται από μικρές συγκυριακές διαδρομές και «μανούβρες», δεν
είναι ενταγμένες σε ένα σχέδιο, σε ένα πλάνο, ικανό να υπηρετήσει
μεσοπρόθεσμους στόχους και σκοπούς για τη χώρα και τους πολίτες της.

Χαμηλές προσδοκίες

Πλήθος περιστατικών, γεγονότων και εξελίξεων επιβεβαιώνουν αυτή την εκτίμηση.
Στην οικονομία, το προηγούμενο κύμα ανάπτυξης με όποια τρωτά και προβληματικά
το συνέθεταν, υποχωρεί, υποκαθίσταται από τάσεις συρρίκνωσης, απογοήτευσης, οι
ίδιες οι προσδοκίες χαμηλώνουν.

Ελάχιστοι πια – ίσως μόνο οι κομματικοί – προσβλέπουν σε καλυτέρευση
εισοδημάτων, σε περισσότερες θέσεις απασχόλησης, σε επενδύσεις και
δραστηριότητα παραγωγική.

Ενδεικτική είναι η στάση του κύκλου των επιχειρηματιών, οι οποίοι δεν
αντιλαμβάνονται τη λογική του βασικού μετόχου, δεν δύνανται να κατανοήσουν πως
ένα φιλελεύθερο και φιλικό προς αυτούς κόμμα προωθεί τόσο δεσμευτικές και
καταδυναστευτικές προς στην οικονομική δραστηριότητα ρυθμίσεις.

H απογραφή

H δημοσιονομική απογραφή – κεντρική επιλογή της νέας κυβέρνησης – αποστέρησε
από την εγχώρια πολιτική βαθμούς ελευθερίας, την καταδίκασε σε διαδικασίες
επιτήρησης από τις Βρυξέλλες, την έστειλε δέκα χρόνια πίσω, στις αρχές της
δεκαετίας του ’90, όταν χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι των Βρυξελλών καθοδηγούσαν τους
υπεύθυνους υπουργούς και κρατικούς λειτουργούς.

Τα ίδια τα δημόσια οικονομικά, παρότι αναδειχθέντα κατά τρόπο επιθετικό, δεν
αντιμετωπίζονται, καλύπτονται με τον μανδύα της «ήπιας προσαρμογής» και
παραπέμπουν σε μακροχρόνιο τούνελ περιορισμών, χωρίς ελπίδα αναγέννησης.

Στο κράτος, επίσης, οι μεγαλοστομίες περί επανίδρυσης κατέληξαν σε κομματικές
διευθετήσεις και τοποθετήσεις, σε ευθεία αντικατάσταση κρατικών λειτουργών από
τους πίνακες και τις καταστάσεις της ΔΑΚΕ, αναιρώντας κάθε κριτήριο και
αίσθηση αξιοκρατίας.

H «κουμπαριά»

Στον εξωτερικό τομέα, στρατηγικές επιλογές δεκαπενταετίας εγκαταλείφθηκαν και
ακυρώθηκαν – στην πράξη – στις διαπραγματεύσεις για την Κύπρο, πρώτα στη
Λουκέρνη και μετά στη Σύνοδο Κορυφής του Λουξεμβούργου. Κατέληξε η ακύρωση της
προηγούμενης στρατηγικής στο σημερινό πανηγύρι των Τούρκων στο Αιγαίο, όπου με
κάθε ευκαιρία παραβιάζουν και αμφισβητούν ελληνικά δικαιώματα. Θα οξύνουν τα
πράγματα, καταπώς φαίνεται, οι «κουμπάροι», για να φθάσουν κάποια στιγμή την
κρίση σε κορύφωση, να προκαλέσουν οι ίδιοι πια την παρέμβαση των Ευρωπαίων και
δι’ αυτών να νομιμοποιήσουν τις απαιτήσεις τους έναντι της Ελλάδας στο Αιγαίο.

Έχουν οι γείτονές μας σχεδιασμό και πλάνο να αντιστρέψουν πλήρως την
προηγούμενη ελληνική στρατηγική, να καταστήσουν την Ευρώπη φιλική προς αυτούς
διαμεσολαβήτρια που θα πιέζει την Ελλάδα για διευθετήσεις. Εκμεταλλεύονται τον
διασυρμό, την υποχώρηση της χώρας μας σε όλα τα ευρωπαϊκά όργανα μετά την
απογραφή. Διευκολύνονται από την απουσία μας, από την εγκατάλειψη συνομιλητών
και εταίρων, από το κλείσιμο και την ελληνική εσωστρέφεια που μας οδηγεί σε
άνευ προηγουμένου περιχαράκωση.

Βεντέτα

Από ζημιά σε ζημιά, όλα μικραίνουν, τοποθετούνται σε πλαίσιο ελάχιστων στόχων
και βραχυπρόθεσμων επιλογών, κινούνται με γνώμονα την κατεδάφιση της
προηγούμενης κατάστασης και μόνο, σαν να πρόκειται για βεντέτα ή εμφύλια
σύρραξη. Βάσει των κρατούντων πολιτικών ηθών θα κατανοούσε κάποιος μία
προσπάθεια οικειοποίησης, αλλά αυτό το γενικευμένο κύμα κατεδάφισης, με μόνο
σκοπό την έκθεση του πολιτικού αντιπάλου, δεν εξηγείται, δεν το χωράει
ανθρώπου νους. Μαρτυρά άλλα βάρη, που ξεπερνούν τον πολιτικό πραγματισμό, δεν
αιτιολογούνται, προκαλούν μελαγχολία και οργή μαζί.

Όπως και να έχει αυτή τη στιγμή υπάρχει κενό στρατηγικής και σχεδίου για τη
χώρα. Οφείλει η κυβέρνηση να αναζητήσει στρατηγική διεξόδου, να χαράξει
καινούργιους δρόμους. Όσο δεν το κάνει, η χώρα θα οπισθοχωρεί και οι πολίτες
της θα φτωχαίνουν. Φέρει ευθύνη μεγίστη για τούτο και η αξιωματική
αντιπολίτευση. Μένοντας απαθής, απλός παρατηρητής, επιδρά το ίδιο
καταστροφικά. Οφείλει να καλύψει το κενό, να είναι εκείνη που θα ωθήσει την
κυβέρνηση, θα την καθοδηγήσει, θα την στρέψει σε συγκεκριμένους αποδοτικούς
και λιγότερο αβέβαιους δρόμους.