«Aνάμεσα τυρί κι αχλάδι»

Ήταν ωραία το βράδυ στης Μαρίας, έξω το χιόνι που δεν ήρθε, μέσα το τζάκι να
τρίζει κι η θράκα να κορώνει, το φαγητό ένα ποίημα ομοιοκατάληκτο (σουφλέ ήταν
τα τυριά, σουφλέ κι η σοκολάτα) και σε ελεύθερο στίχο συγχρόνως (αρνάκι
αυγολέμονο και μους από ραδίκια), κι η παρέα πολλοί γνωστοί και συγχρόνως όπως
απεδείχθη εντελώς άγνωστοι. Ναι, είχε και τις εκπλήξεις η βραδιά. Μια
κυρία-κοσμικογράφος-κριτικός-παρουσιάστρια (ΚΚΚΠ, για συντομία), χρόνια γνωστή
(όχι μόνο σε μένα αλλά και στο κουρμπέτι), θαυμάστρια του ισχυρού φύλου, που
βέβαια η γλώσσα και η πένα της (το πισί της συγκεκριμένα) το μετέτρεψε σε
εντελώς ανίσχυρο φύλο (και φτερό…).

Είμαστε στα τυριά, όταν τό ‘φερε η κουβέντα το όνομα νέου ηθοποιού και
ευειδούς (κούκλου «λαϊκιστί», που λέει κι ο Παπαχρόνης, γνωστός δράκος κάποτε
και τώρα χριστιανός – θυμόσοφος, «please, please»). Με το που τά ‘κουσε το
όνομα ήρθε και άστραψε η ΚουΚουΚουΠού και ποιος είδε τον Θεό (αν υπάρχει Θεός,
δεν ξέρω, γιατί κι αυτό είναι ένα ζήτημα. Θα ρωτήσω τον Θανάση, αλλά σήμερα
γιορτάζει, αύριο τώρα) και δεν τον εφοβήθηκε. Άνοιξε το στόμα της και «που δεν
ντρέπεται να παίξει σ’ αυτή την παράσταση που είναι απαίσια, και μ’ αυτόν τον
σκηνοθέτη, και τι ρούχα είναι αυτά που δέχτηκε να του βάλουνε, και σαν πολύ
τον κανακέψαμε, κι εγώ αυτόν άμα του ξαναγράψω (θα του ξαναγράψει) να με
φτύσετε (ευχαρίστως) και… και… και…»… σκεφτόμουνα πως πριν από λίγο
καιρό η ίδια η ΚουΚουΚουΠού αυτοπροσώπως έτρεχε μέλια από παντού για τον εν
λόγω νεαρό και κούκλο πρωταγωνιστή. Τι μεσολάβησε; Τι έγινε; Τίποτα δεν
μεσολάβησε και τίποτα δεν έγινε. Απλώς είναι μια στάση που κυριαρχεί τον
τελευταίο τον καιρό όταν αγαπάμε κάτι, κάποιον, αφού δεν μπορούμε ιδιωτικά να
τον ζεστάνουμε, να τον αγκαλιάσουμε και με τα λόγια μας να τον φιλήσουμε
γλυκά, βγάζουμε δόντια και τον ξεσκίζουμε, τον κομματιάζουμε, τον ξεφτιλίζουμε
δημόσια.

Ο Τριαντάφυλλος όμως (καθόταν δίπλα μου στο τραπέζι), πενηντάρης τώρα, που στα
νιάτα του υπήρξε ένας νέος ποικίλως αρεστός και φοράει πάντα μια κολόνια που
αποπνέει το όνομά του, ο Τριαντάφυλλος, λοιπόν, χάθηκε για μια στιγμή στα
άδυτα του οίκου κι όταν γύρισε μού ψιθύρισε: «Περίμενε αγάπη μου να δεις πώς
θα την κάνει γυριστή». Δεν πέρασαν πέντε λεπτά, χτυπάει το κινητό της
ΚουΚουΚουΠού, ένα μικρό κομψοτέχνημα (αντι)αισθητικής), η ΚουΚουΚουΠού το
σηκώνει και με το «έλα» που εκστομίζει βλέπουμε ένα τρέμουλο στις βλεφαρίδες,
ένα ρίγος στα απομεινάρια της αποτρίχωσης (τζάμπα η φωτόλυση, τζάμπα). Και
μετά η παλάμη να σκεπάζει χείλη και ακουστικό, η ίδια να γίνεται ένα κοριτσάκι
και «έρχομαι μάτια μου, έρχομαι».

Κι ο Τριαντάφυλλος: «Του τηλεφώνησα αγάπη μου και του είπα να την πάρει τώρα
γιατί… ε, γιορτές είναι, να δει κι αυτή λίγη χαρά κι αυτός λίγη καριέρα
παραπάνω. Τι να πεις… ». Και περάσαμε στα φρούτα, στ’ αχλάδια
συγκεκριμένα…

… Δεν έχω προλάβει να τελειώσω το ημιτελές και με παίρνουνε τηλέφωνο: Πάει,
λέει, τα σπάσανε τα παιδιά. Δεν θα ιππεύσει έτερος τον Πήγασο, και το Mega
παραμένει ως έχει… Τι να σας πω; Εμένα όλο αυτό το θέμα με βρίσκει «Βασικά Αμέτοχο».