H ξεχασμένη πλειοψηφία

ΕΝΑΣ από τους μύχιους φόβους της N.Δ. όταν ανέλαβε την εξουσία ήταν τα
κοινωνικά μέτωπα. Τα πανό και οι διαδηλώσεις ήταν ο εφιάλτης της. Δεν ήταν
μόνο ο πολιτικός τραυματισμός του 1990-93, όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη
αντιμετώπισε πληθώρα κινητοποιήσεων. H N.Δ. παρακολούθησε με πραγματικό δέος,
ως αντιπολίτευση, την έκρηξη που προκάλεσε το Ασφαλιστικό το 2001. «Φαντάσου
τι θα γινόταν, αν είχαμε εμείς την κυβέρνηση», έλεγε τότε κορυφαίος σήμερα
υπουργός, εξηγώντας: «Εμείς δεν είμαστε σαν το ΠΑΣΟΚ, που έχει τον
Πολυζωγόπουλο να κάνει αντιπολίτευση στον Γιαννίτση κι έτσι να συμμαζεύει την
κοινωνική διαμαρτυρία».

Πιθανώς, οι της N.Δ. να υποτιμούσαν εαυτούς από ένα μόνιμο σύμπλεγμα πολιτικής
κατωτερότητας απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Ένδεκα μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας,
η κυβέρνηση Καραμανλή δέχεται πράγματι ισχυρή πίεση, όχι όμως από τους
συνδικαλιστές της άλλης πλευράς. Πολιορκητικός κριός είναι η ΔΑΚΕ, καθώς και
βουλευτές και στελέχη της N.Δ. στον αγροτικό χώρο. H αντιπαράθεση έχει γαλάζιο
χρώμα και, σύμφωνα με την κουλτούρα της ελληνικής Δεξιάς, δίνει και παίρνει ο
πολιτικός τσαμπουκάς.

Φυσικά, μια πρόχειρη εξήγηση για τα αγροτικά δίνει η εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ διά
της δεκαήμερης σιγής του αρμόδιου συντονιστή Χρήστου Παπουτσή. Ωστόσο, η δεξιά
αντιπολίτευση κάλυψε και τα αριστερά κόμματα. Και, σε τελική ανάλυση, ό,τι
συμβαίνει στην ύπαιθρο συμβαίνει γενικώς εδώ και πέντε μήνες, αφού στο
στόχαστρο της ΔΑΚΕ έχουν βρεθεί ουκ ολίγα στελέχη της κυβέρνησης – από
Αλογοσκούφη και Πάνο Παναγιωτόπουλο μέχρι Βασίλη Μιχαλολιάκο.

ΓΙΑΤΙ είναι το κυβερνών κόμμα που κάνει την ηχηρότερη αντιπολίτευση
στον εαυτό του; H πρώτη ερμηνεία επικεντρώνεται στην ίδια τη N.Δ. H ενδεκαετία
(1993 – 2004) στην αντιπολίτευση προκάλεσε μια φρενίτιδα εξουσίας στη βάση. Ο
«γαλάζιος Οκτώβρης» – κατά έκφραση στελεχών της Ρηγίλλης με επαναστατικές
φαντασιώσεις – απειλεί να σαρώσει τα πάντα, ακόμη και την κυβέρνηση.

H δεύτερη ερμηνεία έχει να κάνει με τη σιωπηρή μετεξέλιξη του
κοινοβουλευτισμού. Στις σημερινές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, ο νικητής τα
παίρνει όλα. Εξ ου και η διακυβέρνηση αποκτά γνωρίσματα οιονεί μονοκομματικού
καθεστώτος. H κυβέρνηση πιέζεται κυρίως από τους δικούς της. Υπό την έννοια
αυτή ο Σημίτης, στη διάρκεια της πρωθυπουργικής θητείας του, απειλήθηκε
περισσότερο από το «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ» μεταξύ Ιμίων και Οτζαλάν και από το
«κοινωνικό ΠΑΣΟΚ» στο Ασφαλιστικό, παρά από την αξιωματική αντιπολίτευση.

Το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό. Στη Βρετανία, παραδείγματος
χάριν, ο Τόνι Μπλερ ζορίστηκε κυρίως από τους Εργατικούς βουλευτές στο θέμα
του Ιράκ ή των διδάκτρων στα πανεπιστήμια. Ακόμη και η ηγετική αμφισβήτηση του
Βρετανού πρωθυπουργού έρχεται από τον υπουργό Οικονομίας Γκόρντον Μπράουν και
όχι από τους διαδοχικούς αντιπάλους του στην κορυφή των Τόρις. Τελικά, ένας
πρωθυπουργός κινδυνεύει ακόμη και να ανατραπεί από τους δικούς του, όπως έγινε
με τη Μάργκαρετ Θάτσερ, την οποία αποκαθήλωσε το ίδιο το Συντηρητικό Κόμμα το
1990 ή και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1993 που υπέκυψε πολιτικά στην πίεση
του Αντώνη Σαμαρά.

ΣΤΑ οιονεί μονοκομματικά καθεστώτα, είναι μια κοινοβουλευτική φράξια, η
ΔΑΚΕ, ή οι αγροτοπατέρες του κάμπου που αναλαμβάνουν να εκφράσουν την
«ξεχασμένη πλειοψηφία» και να προβάλουν μαχητικά τις διεκδικήσεις της για
προσλήψεις ή επιδοτήσεις βάμβακος. H πατρότητα του όρου «ξεχασμένη πλειοψηφία»
ανήκει στον Μάικλ Χάουαρντ, νυν αρχηγό των Τόρις. Είναι μάλλον προϊόν της
πολιτικής απελπισίας του καθώς παρακολουθεί αμέτοχος, έξω από τη βιτρίνα, τη
μονοκομματική διακυβέρνηση Μπλερ. Την ίδια απόγνωση θα πρέπει να αισθάνεται
και το ΠΑΣΟΚ. Γιατί αν είναι οι δυσαρεστημένοι του κάμπου να βρίζουν τον
Μπασιάκο και να ψηφίζουν Ζέττα, τότε πώς θα εισπράξει το ΠΑΣΟΚ από την
κοινωνική διαμαρτυρία;