Διαστάσεις Γούντυ Άλλεν Στόρυ

Δύο νέες ταινίες, δύο μονόπρακτα που παίζονται αυτές τις ημέρες στη Ρώμη,
ένα καινούργιο βιβλίο και μία σειρά συναυλιών σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με το
συγκρότημά του και το κλαρινέτο του. Κι όμως, ο Γούντυ Άλλεν βυθίζεται σε όλο
και μεγαλύτερη μελαγχολία.

«Μελίντα και Μελίντα»: ο Αμερικανός σκηνοθέτης στα γυρίσματα της νέας του ταινίας

Φέτος κλείνω τα εβδομήντα μου χρόνια. Να ‘ναι, άραγε, αυτός ο λόγος για τον
οποίο αισθάνομαι όλο και πιο απαισιόδοξος; Δεν το νομίζω. Οι γονείς μου
ισχυρίζονται πως όταν ήμουν μικρός, μέχρι τα πέντε μου χρόνια περίπου, ήμουν
πολύ χαρούμενο παιδί και ότι άλλαξα ξαφνικά. Αλλά εγώ δεν θυμάμαι τέτοια
μεταμόρφωση. Αντίθετα, θυμάμαι να είμαι μια ζωή απαισιόδοξος. H αλήθεια είναι
πως όσο περνούν τα χρόνια, τα πράγματα χειροτερεύουν. Γερνάω. Και μπορεί να
λένε ότι όσο μεγαλώνεις αποκτάς σοφία, αλλά εγώ θα τη χάριζα ευχαρίστως αυτή
τη σοφία σε όποιον μπορούσε να μου δώσει πίσω τα χρόνια που έπαιζα μπέιζ-μπωλ.
Δεν βοηθούν και οι πολιτικές εξελίξεις για να μου δώσουν ελπίδες. Δεν πίστευα
ποτέ, ας πούμε, ότι θα βρισκόταν έστω και ένας πνευματικά υγιής Αμερικανός που
θα ξαναψήφιζε τον Μπους. Το εκλογικό αποτέλεσμα με σόκαρε. Αλλά δεν μεγάλωσε
την απαισιοδοξία μου, απλώς την επιβεβαίωσε.

Υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι καλά. H τελευταία μου ταινία, ας πούμε, που
της έδωσα τον τίτλο «Match Point», μου αρέσει πολύ. Είναι πολύ σκοτεινή ταινία
και θεωρώ ότι είναι μία από τις καλύτερές μου, όσο περίεργο κι αν ακούγεται
αυτό από κάποιον που όταν τελειώνει τα γυρίσματα αισθάνεται πάντα
ανικανοποίητος. Νιώθω όμορφα επίσης όταν παίζω το κλαρινέτο μου, με βοηθά να
απομακρύνομαι από τη φρικτή, καθημερινή πραγματικότητα και να χαλαρώνω. Άλλοι
το καταφέρνουν παίζοντας με παιδιά, άλλοι βλέποντας μια ταινία, τρώγοντας σε
ένα καλό εστιατόριο ή κάνοντας σπορ. Εγώ χαλαρώνω παίζοντας το κλαρινέτο μου.
Το κακό είναι πως όταν τελειώνει μία μουσική βραδιά, πρέπει να γυρίσω στο
σπίτι μου και να κοιμηθώ. Και στις τρεις το πρωί, όταν ξυπνάω για να πάω στην
τουαλέτα και να πιω νερό κι ύστερα ξαπλώνω και πάλι μέσα στο σκοτάδι,
αντικρύζω ξανά τη σκληρή πραγματικότητα.

Ξεχνιέμαι επίσης όταν διαβάζω. M’ αρέσει πολύ η φιλοσοφία, πάντα μ’ ενδιέφερε,
γι’αυτό και βάζω τον φιλόσοφο-κλοσάρ που πρωταγωνιστεί σε ένα από τα
μονόπρακτα να παραθέτει φράσεις του Καμύ, του Σαρτρ, του Σοπενάουερ. M’ αρέσει
επίσης ο Τσέχωφ, αν και δεν έχω συναντήσει κάποιον που να μην του αρέσει.
Είναι ο συγγραφέας με τη μεγαλύτερη ικανότητα κατανόησης του κόσμου και των
ανθρώπων. Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Ίσως να το διατυπώνει η Μελίντα,
πρωταγωνίστρια της ταινίας μου «Μελίντα και Μελίντα»: το μόνο που έχει σημασία
είναι ποιον αγγίζω και ποιος διακατέχεται από την επιθυμία να με αγγίξει.

(Από συνέντευξη του μεγάλου Αμερικανού δημιουργού στο τελευταίο τεύχος του
περιοδικού Λ’Εσπρέσσο)