«Πώς το άφησε ο Θεός να συμβεί;»

Μετά τον «κατακλυσμό», την ώρα που γονείς κλαίνε πάνω από τα νεκρά παιδιά
τους, πολλοί πιστοί αναρωτιούνται: Πού ήταν ο Θεός; Τι έκαναν όλοι αυτοί οι
άνθρωποι για να τους αξίζει τόσος πόνος; Πώς άφησε ο Θεός να συμβούν όλα αυτά;

H συμφορά που βρήκε τη Νότια Ασία αναβίωσε μία συζήτηση η οποία είχε φουντώσει
στην Ευρώπη μετά τον σεισμό της Λισαβώνας το 1755, μία από τις χειρότερες
φυσικές καταστροφές του δέκατου όγδοου αιώνα, που είχε οδηγήσει πολλές από τις
προσωπικότητες του Διαφωτισμού, όπως τον Βολταίρο, να διερωτηθούν για την
ύπαρξη του Θεού. Πώς μπόρεσε να επιτρέψει τέτοιες καταστροφές; Γιατί να βρει
τέτοια συμφορά τη Λισαβώνα; Ερωτήματα σαν και αυτά βασανίζουν και σήμερα τους
ανθρώπους σε όλον τον κόσμο, αλλά η απάντηση έρχεται από τους ίδιους ανθρώπους
που χτυπήθηκαν από τον σεισμό και το τσουνάμι στην Ασία.

Οι προσευχές

Στο Μπάντα Άτσεχ της Σουμάτρας, ο ιμάμης Κουτ Μπουχαΐμι απευθύνεται με
αυστηρότητα στους αδελφούς μουσουλμάνους, γιατί είναι δικό τους φταίξιμο αν
οργίστηκε η θάλασσα: «Δεν υπακούσατε ούτε στους νόμους του Κορανίου ούτε στα
γραφτά για τη ζωή του Προφήτη». Οι μουσουλμάνοι δεν πρέπει πια να σκοτώνουν
άλλους μουσουλμάνους, φωνάζει στους γονατιστούς πιστούς και τους μιλάει για
ειρήνη.

Στο στάδιο του Πουκέτ μαζεύτηκαν άνθρωποι από όλη την Ταϊλάνδη για να
προσευχηθούν στη μνήμη των νεκρών: 1.200 βουδιστές μοναχοί με τις πορτοκαλί
φορεσιές τους, καθισμένοι πλάι στους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους πάνω
σε ένα πράσινο χαλί, όλοι μαζί σαν μια πολύχρωμη αγκαλιά.

H ελπίδα. Ταϊλανδή προσεύχεται για τα θύματα του τσουνάμι

Στα χωριά της επαρχίας Άτσεχ, τα τζαμιά ήταν το πρώτο μέρος όπου αναζήτησαν
και βρήκαν καταφύγιο οι πρόσφυγες. Εκεί έτρεξαν ακόμη και οι χριστιανοί
ιεραπόστολοι, καθώς οι τοπικές θρησκευτικές αρχές συντόνιζαν τη διανομή νερού
και τροφίμων πολύ πριν φθάσει εκεί η βοήθεια από την κεντρική κυβέρνηση. Και
ενώ βοηθούσε τον λαό του, ο ιμάμης Κουτ Μπουχαΐμι έλεγε: «Ελπίζω αυτή η
προειδοποίηση να σπρώξει όλους τους μουσουλμάνους να επιστρέψουν στον ορθό
δρόμο που γράφει το Κοράνι. Έτσι ο Θεός θα ξαναγίνει σπλαχνικός».

Οι Αμερικανοί έφθασαν πρώτοι

ΜΠΡΟΣΤΑ στη θρησκευτική συγκίνηση, μπροστά στη δύναμη του θεού,
οποιουδήποτε Θεού, μπροστά στον θάνατο, οι άνθρωποι στις πληγείσες περιοχές
βλέπουν με διαφορετικό μάτι και τους Αμερικανούς: τα αεροπλανοφόρα και τα
ελικόπτερά τους ήταν τα πρώτα που έφθασαν εκεί για να μοιράσουν βοήθεια. H
εφημερίδα «Λος Άντζελες Τάιμς» γράφει: «Μία μαζική αμερικανική βοήθεια στη
Νότια Ασία θα κοστίσει ένα μικρό κλάσμα των 225 δισ. δολαρίων που έχει
κοστίσει έως τώρα ο πόλεμος στο Ιράκ. Και σίγουρα θα είναι μία επένδυση πολύ
πιο ωφέλιμη για τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».

Τα θρανία μένουν άδεια

ΚΑΤΗΦΕΙΑ και θλίψη χθες στα 10.000 σχολεία της Σρι Λάνκα, που άνοιξαν
πάλι τις πόρτες τους, δύο εβδομάδες μετά την καταστροφή. Περίπου 400 σχολεία
παραμένουν κλειστά, κατεστραμμένα ή έχουν επιστρατευθεί για να στεγάσουν
άστεγους. Στην Ινδονησία, και ειδικά στην επαρχία Άτσεχ, η επιχείρηση αρωγής
προς τα θύματα των τσουνάμι επικεντρώνεται και στην επαναλειτουργία των
σχολείων. Ορισμένα άνοιξαν και πάλι τις πόρτες τους στην παραλιακή πόλη της
επαρχίας Άτσεχ Μέλαμποχ, που έγινε το σύμβολο της καταστροφής στην Ινδονησία,
αφού ο μισός της πληθυσμός έχει χαθεί. Στην επαρχία Άτσεχ, όπου χάθηκαν
100.000 άνθρωποι, 380 σχολεία έχουν καταστραφεί, ενώ 1.128 εκπαιδευτικοί
σκοτώθηκαν ή αγνοούνται.

H προτεραιότητα

Οι διεθνείς οργανώσεις αρωγής, και ειδικότερα η UNICEF, έχουν καταστήσει την
επαναλειτουργία των σχολείων στις περιοχές της καταστροφής ύψιστη
προτεραιότητα ώστε να αντιμετωπιστούν τα ψυχολογικά τραύματα του παιδικού
πληθυσμού αλλά και να προσφερθεί στα παιδιά ασφαλής χώρος μακριά από τα δίκτυα
σωματεμπορίας και τη δράση εγκληματικών οργανώσεων. «Το να δοθεί η δυνατότητα
στα παιδιά να επιστρέψουν στο σχολείο είναι χωρίς αμφιβολία η πιο
αποτελεσματική θεραπεία για να τα βοηθήσουμε να αντιμετωπίσουν το μέγεθος της
καταστροφής, η οποία άλλαξε τόσο ριζικά τη ζωή τους», λέει ο εκπρόσωπος της
UNICEF στη Σρι Λάνκα.