Δρόμοι

Στα 1970…

… η κυβέρνηση του απαρτχάιντ είχε επιδιώξει μια επίφαση δημοκρατίας στη
Νότια Αφρική, επιτρέποντας τη διεξαγωγή εκλογών στα μπαντουστάν (κάτι ανάλογο
με τις περιτοιχισμένες παλαιστινιακές κοινότητες της Δυτικής Όχθης και της
Γάζας). Είχαν κάνει τη σκέψη τότε οι ρατσιστές πως αν εκλέγονταν μερικοί
διακοσμητικοί αξιωματούχοι σε μερικά διακοσμητικά αξιώματα, ο υπόλοιπος κόσμος
θα έπαυε να γκρινιάζει για το πόσο αντιδημοκρατικό και παράνομο ήταν το
καθεστώς του απαρτχάιντ. Αν δεν υπήρχαν δύο «προβληματάκια». Πρώτον, ο κόσμος
ήξερε πως οι διακοσμητικές εκλογές δεν αποτελούν δημοκρατία. Και δεύτερον, ο
κυριότερος υποψήφιος των μαύρων, ο Νέλσον Μαντέλα, ήταν κλεισμένος στη φυλακή.

H κατάσταση…

… δεν διαφέρει πολύ στη σημερινή Παλαιστίνη. Τα κατεχόμενα εδάφη θυμίζουν το
απαρτχάιντ. Οι Παλαιστίνιοι υποχρεώθηκαν να συμφωνήσουν σε αποδεκτούς
υποψηφίους. Ο νικητής των εκλογών θα έχει όσες εξουσίες θα του επιτρέπει η
ισραηλινή κυβέρνηση. Οι Παλαιστίνιοι δεν ελέγχουν τους πλουτοπαραγωγούς πόρους
που βρίσκονται στα εδάφη τους. Στους δρόμους τους περιπολεί ξένος στρατός και
στις μετακινήσεις τους υφίστανται ταπεινωτικούς ελέγχους. Δεν υπάρχουν ούτε
καν αναγνωρισμένα σύνορα. Ο νέος ηγέτης δεν έχει επικράτεια για να ασκήσει την
εξουσία του. Με δυο λόγια, η νέα κυβέρνηση δεν θα έχει αντικείμενο για να
νομοθετήσει, δεν θα έχει πολίτες για να επιβάλει τους νόμους της, δεν θα έχει
πόρους για να ασκήσει την πολιτική της. Αυτό που προσφέρεται στους
Παλαιστινίους δεν είναι δημοκρατία. Ο τελευταίος πρόεδρος των Παλαιστινίων, ο
Γιάσερ Αραφάτ, έλειωσε και πέθανε σε κατ’ οίκον περιορισμό, δύο Παλαιστίνιοι
βουλευτές βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές και άλλοι 7.000 πολιτικοί
κρατούμενοι παραμένουν φυλακισμένοι στο Ισραήλ. Τελικά, η ρατσιστική κυβέρνηση
επανόρθωσε κάποτε την αδικία που είχε κάνει εις βάρος των μαύρων. Το Ισραήλ
όχι μονάχα αρνείται να κάνει κάτι παρόμοιο για τους Παλαιστινίους, αλλά
αρνείται και να παραδεχθεί πως ολοένα και περισσότεροι Ισραηλινοί προτιμούν να
κλειστούν στη φυλακή παρά να υπηρετήσουν στα στρατεύματα κατοχής.

Οι εκκλήσεις…

… για εκδημοκρατισμό στην Παλαιστίνη, σύμφωνα με τον Σαμ Μπαχούρ και τον
Τοντ Μέι, συνεργάτες του ιδρύματος «Φόρεϊν Πόλισι ιν Φόκους», εξυπηρετούν τους
ευρύτερους σκοπούς των κυβερνήσεων Σαρόν και Μπους. Αφήνουν να υπονοηθεί πως
το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών, αλλά στον
πολιτικό χαρακτήρα της παλαιστινιακής διοίκησης. Δηλαδή, είναι σαν να λένε:
αφού οι Παλαιστίνιοι δεν είναι έτοιμοι για δημοκρατία, τότε καλά κάνουμε και
συνεχίζουμε την κατοχή.

Οι Παλαιστίνιοι…

… όμως και ο υπόλοιπος κόσμος καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα σε μια
δημοκρατία κενή και μια δημοκρατία πλήρους περιεχομένου. Αν μέχρι τώρα οι
Παλαιστίνιοι έδειχναν επιφυλακτικοί στη «γενναιοδωρία» με την οποία τους
υπόσχονταν τα δώρα της δημοκρατίας οι Ισραηλινοί και οι Αμερικανοί, το
φταίξιμο δεν ήταν δικό τους. Δεν θα αργήσει να φανεί τι ακριβώς είναι αυτά τα
«δώρα».