MAPK ΧATZHΠATEPAΣ «Eυτυχώς που είμαστε όλοι διαφορετικοί!»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Όπως δεν έχουμε καλή διπλωματία, έτσι δεν έχουμε καταλάβει ότι και το |
Μοιάζει να έχουν δραπετεύσει από τον κόσμο των παραμυθιών. Τους συνδέει το ότι
είναι καμωμένοι όλοι από κάρβουνο. Τους χωρίζουν διαφορετικές εποχές και
καταγωγή. Τίποτα δεν στάθηκε αρκετό όμως για να μην είναι συνεπείς στο
ραντεβού τους, στον καμβά του Μαρκ Χατζηπατέρα. Και μπορεί να χρειάστηκαν δύο
χρόνια ώσπου να συγκεντρωθούν – τόσο χρειάστηκε ο ελληνικής καταγωγής, διεθνώς
αναγνωρισμένος καλλιτέχνης για να δώσει την τελευταία του δουλειά, που
παρουσιάζει στην γκαλερί «a. antonopoulou. art» -, αλλά το βέβαιο είναι πως
δεν χρειάστηκαν βίζα. Μάρτυρας ο τίτλος «No visa».
Τι κρύβεται όμως μέσα από αυτήν την αλλόκοτη σύναξη, που δεν ισοπεδώνει όλους
τους ήρωες στις επτά ζωοφόρους, αλλά φωτίζει μέσα από 20 ξεχωριστά μικρά
χρωματιστά πορτρέτα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους; «Είχα ανάγκη να κάνω ένα
νοερό ταξίδι από τη στιγμή που ήρθα στην Αθήνα, γιατί είχα τον φόβο ότι θα
ήμουν σαν μεγάλο ψάρι σε μικρή λίμνη», εξηγεί στα «NEA» ο Μαρκ Χατζηπατέρας, ο
οποίος γεννήθηκε στο Λονδίνο, έζησε για σχεδόν 20 χρόνια στη Νέα Υόρκη και
τελευταίως εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. «Σε μια δεύτερη ανάγνωση, ωστόσο, έχει
σχέση με την απειλή της παγκοσμιοποίησης. Θεωρώ πολύ σημαντικά τα πολιτισμικά
στοιχεία που μας κάνουν διαφορετικούς. Αν ήμασταν όλοι ίδιοι, ο κόσμος θα ήταν
πολύ βαρετός».
Χαρακτηριστικό της πρόσφατης δουλειάς του καλλιτέχνη – ο οποίος, ύστερα από
την περιπέτειά του στον κόσμο της γλυπτικής και των εγκαταστάσεων, επέστρεψε
και πάλι στα μονοπάτια της ζωγραφικής από όπου ξεκίνησε – είναι η επιστροφή
της ανθρώπινης παρουσίας. «Ποτέ δεν ήταν απούσα. Ακόμη και μια καρέκλα να
τοποθετήσεις κάπου υπονοείς την ύπαρξη του ανθρώπου, αφού γι’ αυτόν έχει
φτιαχτεί. Αν και εκείνο που με απασχολεί δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά η εμπειρία
τού να είσαι άνθρωπος. Εξυμνώ ακόμη και τα άψυχα και τα σύμβολα και τα
παιχνίδια, όχι μόνο διότι έχουν υπόσταση και σημασία, αλλά και για να τα νιώσω
και να τα κάνω πιο ανθρωπόμορφα.
Μπορεί η δουλειά μου να εμπνέει μια χαρούμενη και αισιόδοξη διάθεση, αλλά
νομίζω ότι κατά βάθος υπάρχει το στοιχείο της αμφισημίας. Θέλω να αφήσω
ανοιχτές τις δυνατότητες ο θεατής να εισπράξει πράγματα σε διαφορετικά
επίπεδα, ανάλογα με το ποιος είναι και να προσθέσει τη δική του ανάγνωση.
Γενικά, όμως, επιδιώκω να υπάρχει ένα πνεύμα αισιοδοξίας στο πώς
αντιμετωπίζουμε τη συνύπαρξή μας με τους συνανθρώπους μας και το περιβάλλον».
Καταξιωμένος σε Ευρώπη και Αμερική, ο Μαρκ Χατζηπατέρας, άφησε τη σφραγίδα του
ακόμη και στο Μετρό της Νέας Υόρκης, καθώς τα γυάλινα ψηφιδωτά του κοσμούν τον
σταθμό της 28ης Οδού.
Γιατί αφήσατε τον μητροπολιτικό κόσμο της Νέας Υόρκης για την Αθήνα;
«Σκεφτόμουν την επιστροφή όχι με την αγωνία του ξενιτεμένου, διότι η Νέα Υόρκη
μού προσέφερε πολλά. Αλλά διότι ήθελα να προσφέρω στα παιδιά μου πιο
ουσιαστική επαφή με την ελληνική κληρονομιά και τη γλώσσα, αλλά και καλύτερη
ποιότητα ζωής. Μπορεί να μην αισθάνομαι απόλυτα Έλληνας, αλλά αισθάνομαι
περισσότερο Έλληνας από οτιδήποτε άλλο. Επιπλέον συμπαθώ τους Αμερικανούς σε
προσωπικό επίπεδο, αλλά έχω περισσότερα κοινά με τους Ευρωπαίους».
«Τα μελλοντικά μου σχέδια περιλαμβάνουν την ανάγκη να δουλέψω σε μεγαλύτερες
διαστάσεις, κάτι που τα τελευταία 15 χρόνια είχα εγκαταλείψει. Είναι πρόκληση
για μένα να μπορέσω να πω μια ιστορία μέσα από μια πιο μεγάλη σύνθεση», λέει
και δηλώνει πως δεν φοβάται την επιστροφή στο παρελθόν, διότι «με βοηθά να
καταλάβω τον εαυτό μου και την ιστορία μου. Εξάλλου, η ουσιαστική ανανέωση
στην τέχνη δεν σημαίνει απαραίτητα και τη χρήση νέων μέσων. Σημασία έχει ο
τρόπος που τα χειρίζεσαι».
«Δεν έχω επαναστατήσει στο εμπόριο της τέχνης»
 |
|
Έργο του Μαρκ Χατζηπατέρα στον σταθμό της 28ης οδού στο Μετρό της Νέας Υόρκης |
Πού πηγαίνει σήμερα η τέχνη; Έχει τελματώσει, όπως υποστηρίζουν πολλοί;
Όχι. Νομίζω όμως πως κακό παράγοντα αποτελεί το ότι η τέχνη υπάγεται στην
καταναλωτικότητα και την εμπορικότητα, διότι δημιουργεί πίεση και εξοντώνει
πολλούς νέους δημιουργούς, ενώ παράλληλα δεν τους επιτρέπει να είναι
συγκεντρωμένοι στο έργο τους.
Κατά συνέπεια σας είναι δύσκολο να βάλετε τιμή στα έργα σας;
«Αν και είναι δύσκολο να ορίσεις τιμή, δεν μπορώ να πω πως με ενοχλεί από τη
στιγμή που δεν έχω επαναστατήσει στο εμπόριο της τέχνης. Ιδανικά, όμως, θα
ήθελα οι τιμές να είναι χαμηλότερες ώστε η τέχνη να είναι προσιτή σε ένα
ευρύτερο κοινό». Γιατί δεν ρίχνει τότε τις τιμές; «Μια τέτοια κίνηση θα έδινε
το μήνυμα ότι η δουλειά μου δεν αξίζει. Αν θέλουμε όμως μπορούμε να
προσεγγίσουμε το ευρύ κοινό μέσω των έργων τέχνης σε δημόσιους χώρους, των
βιβλίων ή ακόμη και μέσω του Διαδικτύου».
INFO
«No Visa» στην γκαλερί «a. antοnopoulou. art» (Αριστοφάνους 20, τηλ.
210-3214.994) έως 12 Φεβρουαρίου.
Google news
