Pιγμένοι στους μισθούς γυναίκες και ιδιωτικοί υπάλληλοι

Ανισότητες που σοκάρουν διαπιστώνονται στους μισθούς των εργαζομένων στον
ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα. Την ώρα που οι μισθοί στην Ελλάδα είναι από
τους χαμηλότερους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι μισθολογικές διαφορές φθάνουν έως
και τα εξακόσια ευρώ μεταξύ υπαλλήλων που έχουν ακριβώς τα ίδια προσόντα στο
Δημόσιο. «Χαμένοι» σε επίπεδο αμοιβής όμως, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, είναι
οι γυναίκες και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα.

Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, η διαφορά στις αμοιβές
που απολαμβάνουν οι υπάλληλοι στην Ελλάδα με υπαλλήλους αντίστοιχων θέσεων και
προσόντων στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι τεράστια. Είναι ενδεικτικό ότι το 2004 οι
ετήσιες μεικτές αποδοχές μιας γραμματέως στην Ελλάδα έφταναν στα 15.759 ευρώ,
δηλαδή αμειβόταν περίπου με 1.125 ευρώ τον μήνα. Αν η ίδια γυναίκα εργαζόταν
στην Ισπανία, θα ήταν «πλουσιότερη» κατά 33,47% ή, αλλιώς, θα κέρδιζε 21.034
ευρώ τον χρόνο. Ακόμη καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν εργαζόταν στην Ιταλία
(23.507 ευρώ ετησίως), στην Ιρλανδία (26.000 ευρώ ετησίως) ή την Ολλανδία
(28.970 ευρώ ετησίως).

Όμως, στη σύγκριση Ελλάδας – Ευρώπης η «ψαλίδα» των μισθών είναι μεγάλη και
μεταξύ διευθυντών και κατώτερων υπαλλήλων. Στην Ελλάδα, οι αποδοχές ενός
διευθυντή είναι περίπου εξαπλάσιες από αυτές ενός κατώτερου υπαλλήλου στην
ίδια υπηρεσία. Στην υπόλοιπη Ευρώπη οι αποδοχές των ανωτέρων στην ιεραρχία
είναι έως και τετραπλάσιες από εκείνες των κατωτέρων. Έτσι, ο Γερμανός, ο
Ιρλανδός και ο Ολλανδός manager παίρνουν τα τριπλάσια από τους κατώτερους
υπαλλήλους τους, ενώ στην Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία τα
τετραπλάσια.

Οι γυναίκες. Όσον αφορά τις αμοιβές των ανδρών εργαζομένων στον
ιδιωτικό τομέα, είναι χαμηλότερες κατά 34% σε σύγκριση με εκείνες στο Δημόσιο.
Περισσότερο ριγμένες όμως είναι οι γυναίκες που απασχολούνται στον ιδιωτικό
τομέα και υπολείπονται μισθολογικά των δημοσίων υπαλλήλων κατά 37% κατά μέσο
όρο.

H συνταγματική ισότητα των δύο φύλων εξακολουθεί να είναι άγνωστη έννοια σε
ό,τι αφορά τις αμοιβές ανδρών και γυναικών στον ιδιωτικό τομέα. Σύμφωνα,
πάντα, με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, στη βιομηχανία οι
μισθοί των ανδρών υπαλλήλων υπερβαίνουν τους αντίστοιχους μισθούς των γυναικών
κατά 43%. Αντίστοιχα, στο λιανικό εμπόριο η διαφορά των μισθών ανδρών και
γυναικών ανέρχεται σε 14% υπέρ των ανδρών, στο χονδρικό εμπόριο σε 20%, στις
τράπεζες σε 30% και στις ασφαλιστικές εταιρείες σε 58%. Μεταξύ εργατών και
εργατριών της μεταποιητικής βιομηχανίας η διαφορά ανέρχεται σε 28%.

Ο ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ ΤΡΩΕΙ ΤΙΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ

Όνειρο απατηλό η σύγκλιση

Στο 70% των μέσων ευρωπαϊκών μισθών θα φθάσουν οι αποδοχές των Ελλήνων
εργαζομένων μέσα στο 2005, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έτσι,
ο μέσος όρος των αποδοχών τους θα φθάσει τις 19.300 ευρώ, ετησίως.

Στην Ελλάδα σήμερα καταγράφεται ο τρίτος χαμηλότερος ελάχιστος μηνιαίος μισθός
στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά τους Πορτογάλους και τους Ισπανούς,
σύμφωνα με στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας Eurostat.

Στη Ελλάδα, οι μισθοί των εργαζομένων στις υπηρεσίες είναι κατά 11,8%
υψηλότεροι από τους μισθούς των εργαζομένων στη βιομηχανία. Αντίθετα, στην
Ευρωπαϊκή Ένωση κατά μέσο όρο οι μισθοί στις υπηρεσίες είναι κατά 9,1%
χαμηλότεροι από τους μισθούς στη βιομηχανία. Ο Έλληνας εργαζόμενος στη
βιομηχανία λαμβάνει κατά μέσο όρο μόλις το ένα τρίτο του μισθού του Δανού.

Οι έρευνες. Το μισθολογικό χάσμα που χωρίζει υπαλλήλους από διευθυντές
αποτυπώνεται και στις έρευνες για τις αποδοχές της πολυεθνικής εταιρείας
συμβούλων Watson Wyatt Worldwide. Στηρίζεται στα πραγματικά δεδομένα της
αγοράς, καθώς καταγράφει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης τους μισθούς που
προσφέρουν οι εταιρείες του ιδιωτικού τομέα ανάλογα με τη θέση, την απόδοση,
την ειδικότητα και την προϋπηρεσία. Οι έρευνες αποδεικνύουν ότι το όνειρο της
μισθολογικής σύγκλισης Ελλάδας – E.E. για τους απλούς υπαλλήλους εξακολουθεί
να μοιάζει… απατηλό. Μπορεί οι εταιρείες στην Ελλάδα να δίνουν ονομαστικές
αυξήσεις μεγαλύτερες τα τελευταία τρία χρόνια από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές,
ωστόσο, ο υψηλός πληθωρισμός μειώνει την αγοραστική δύναμη και δεν αφήνει τους
Έλληνες εργαζομένους να πλησιάσουν τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους.

Τα βασικά συμπεράσματα που προκύπτουν οδηγούν στο ότι η μισθολογική σύγκλιση
Ελλάδας – E.E. προχωράει με αργό βήμα. Στον ιδιωτικό τομέα, οι Έλληνες πήραν
μεγαλύτερες ονομαστικές αυξήσεις από τους εργαζομένους στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά
κράτη τόσο το 2003 όσο και το 2004. Ωστόσο, αυτό το «πλεονέκτημα» ψαλιδίζεται
λόγω του ότι στην Ελλάδα έχουμε υψηλότερο πληθωρισμό από τις υπόλοιπες χώρες
στην Ευρώπη.

ΔΗΜΟΣΙΟΙ KAI ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ

Κάνουν την ίδια δουλειά αλλά οι αποδοχές τους διαφέρουν 250 ευρώ…

Γιάννης Κιούσης (οδηγός στον ΟΑΣΑ): Οι αμοιβές των αργιών, των ρεπό και των Κυριακών ανεβάζουν σημαντικά το επίπεδο των αποδοχών

Προσελήφθησαν περίπου την ίδια περίοδο. Εργάζονται για πολλά χρόνια ως οδηγοί
αστικών λεωφορείων. Ο ένας στην Καβάλα (ιδιωτικός τομέας) και ο άλλος στην
Αθήνα (δημόσιος τομέας). Οι μηνιαίες αποδοχές του δεύτερου είναι τουλάχιστον
κατά 200 έως 250 ευρώ μεγαλύτερες από αυτές του πρώτου.

«Είναι μια δύσκολη και απαιτητική δουλειά. Ο ιδιώτης, ο ιδιοκτήτης του
λεωφορείου, έχει απαιτήσεις. Πρέπει να είσαι πάντα στην ώρα σου, να φοράς
ειδική στολή, καταστάσεις που δεν είναι σίγουρο ότι υπάρχουν πάντα σε μια
αντίστοιχη δουλειά του δημόσιου τομέα» επισημαίνει ο κ. Ψίμος Γιοβανάκης, που
άρχισε να εργάζεται στα ΚΤΕΛ του Νομού Καβάλας ως οδηγός των αστικών
λεωφορείων το 1980.

«Όσο για τις αμοιβές, ένας πρωτοδιόριστος οδηγός λεωφορείου εισπράττει καθαρά
γύρω στα 900 ευρώ. Το ποσό αυτό δεν περιλαμβάνει μόνο τον μισθό του αλλά και
τις νόμιμες αυξήσεις κάθε φορά που εργάζεται νύχτα, Κυριακές ή αργίες. Κάθε
χρόνο γίνονται στους μισθούς οι αναπροσαρμογές σύμφωνα με τον αντίστοιχο
υπουργικό νόμο που αποφασίζει για τις ετήσιες αυξήσεις».

Ψίμος Γιοβανάκης (οδηγός στα ΚΤΕΛ): Είναι μια δύσκολη και απαιτητική δουλειά, ο ιδιώτης, ο ιδιοκτήτης του λεωφορείου, έχει απαιτήσεις

Επιδόματα. «Ένας πρωτοδιόριστος οδηγός στα αστικά λεωφορεία της Αθήνας,
που ανήκουν σε δημόσια επιχείρηση, αμείβεται με ένα ποσό γύρω στα 950 ή 980
ευρώ» επισημαίνει ο κ. Γιάννης Κιούσης, οδηγός που προσελήφθη στον ΟΑΣΑ το
1986. «Ο μισθός παραμένει καθηλωμένος σε χαμηλά σχετικά επίπεδα. Ωστόσο οι
αμοιβές των αργιών, των ρεπό και των Κυριακών ανεβάζουν σημαντικά το επίπεδο
των αποδοχών». Ο ΟΑΣΑ δίνει ειδικά επιδόματα στους εργαζομένους που έχουν
μικρά παιδιά, χρηματοδοτεί την παροχή γάλακτος στις οικογένειές τους, πληρώνει
επιδόματα σε όσους έχουν πτυχία μηχανολογικά ή άλλα σχετικά με το επάγγελμα.

«Οι συνθήκες εργασίας είναι σίγουρα καλύτερες στον δημόσιο τομέα. Τηρούνται
σχολαστικά τα ωράρια, ενώ αν υπάρχει μεγάλη ανάγκη για την παραβίασή τους αυτό
γίνεται ύστερα από συμφωνία με τον ίδιο τον εργαζόμενο» εξηγεί ο κ. Γιάννης
Κιούσης. Στους οδηγούς των αστικών λεωφορείων δίδεται και επίδομα ξένων
γλωσσών – «το οποίο όμως είναι εξαιρετικά χαμηλό, μόλις 3 ευρώ τον μήνα».

Ο κ. Κιούσης εξηγεί, πάντως, ότι οι Έλληνες οδηγοί είναι αδικημένοι σε σχέση
με αυτούς του εξωτερικού. «Έχουμε στενές σχέσεις με το συνδικάτο των Γάλλων
οδηγών. Ο πρωτοδιόριστος οδηγός λεωφορείου στο Παρίσι αμείβεται με 1.500 ευρώ.
50% περισσότερα».