Σε κρίση η σχέση κυβέρνησης – βιομηχάνων

To 2004 έφυγε με τις χειρότερες εντυπώσεις για τη νέα κυβέρνηση, αφήνοντας
βαριά κληρονομιά για το 2005. Κοινή είναι η πεποίθηση ότι στο δεκάμηνο που
παρήλθε σπατάλησε χρόνο και ισχύ σε υποθέσεις που ουδέν απέδωσαν για τη χώρα
και τους πολίτες.

Οι βιομήχανοι εκτιμούν ότι η χώρα έχει ανάγκη από ένα καινούργιο μοντέλο διακυβέρνησης, που θα ξεπερνά τη σημερινή δομή του κράτους – αφέντη και θα κινείται απελευθερωτικά, ευνοώντας την επιχειρηματική δράση. Έτσι κι αλλιώς, οι σχέσεις κυβέρνησης και ΣΕΒ δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν εγκάρδιες

Ιδιαίτερα στα πιο απαιτητικά τμήματα της κοινωνίας, όπου είχαν καλλιεργηθεί
υπερπροσδοκίες για τις δυνατότητες που θα είχε και τις πρωτοβουλίες που θα
ανέπτυσσε η κυβέρνηση Καραμανλή, επικρατεί πλέον σοβαρός προβληματισμός.

Στον ευρύ κύκλο των επιχειρηματιών και ειδικώς στον Σύνδεσμο Ελληνικών
Βιομηχανιών, τα στελέχη του οποίου ένιωθαν μάλιστα ιδεολογικά συγγενή προς τη
φιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία, η κριτική για την κυβέρνηση περισσεύει. Οι
βιομήχανοι θεωρούν ότι τείνει να χαθεί το αίσθημα δημιουργίας στη χώρα, ότι η
νέα κυβέρνηση σχεδόν παραγνωρίζει τα μεγάλα προβλήματα ανταγωνιστικότητας που
έχει η ελληνική παραγωγή και κινείται με βραδύτητα παροιμιώδη.

Στις ιδιαίτερες συζητήσεις τους, στις κλειστές συνεδριάσεις του Συνδέσμου,
εμφανίζονται σχεδόν απογοητευμένοι. Αναδεικνύουν τους κινδύνους που απειλούν
το πλήθος των μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων και αντιμετωπίζουν με
σκεπτικισμό τις προωθούμενες μεταβολές με τον φορολογικό και αναπτυξιακό νόμο
– δεν θεωρούν ότι συγκροτούν σημαντικά εργαλεία για την αναπτυξιακή ώθηση που
χρειάζεται η ελληνική οικονομία.

Προσδοκίες

Προσδοκούσαν, ότι η νέα κυβέρνηση θα έκανε το επόμενο βήμα, ότι θα εκινείτο με
αποφασιστικότητα στο πεδίο των μεταρρυθμίσεων, ότι θα άνοιγε τουλάχιστον τη
συζήτηση για τα μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της κοινωνικής ασφάλισης, της
αγοράς εργασίας, του μεγέθους του κράτους, του ανοίγματος των αγορών και της
λειτουργίας της Δημόσιας Διοίκησης. Για τον κύκλο των βιομηχάνων αυτά είναι τα
μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, εκείνα που σωρεύουν
επιπρόσθετο κόστος και αγκυλώσεις απίστευτες στο οικονομικό μας σύστημα. Υπό
το βάρος αυτής της πίεσης κάτι πήγε να πει ο Πρωθυπουργός για μεταρρυθμίσεις
στην πρώτη, με την ευκαιρία του νέου έτους, δεξίωση του Εμπορικού και
Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, αλλά ουδείς επείσθη.

Οι βιομήχανοι, όπως όλες οι πληροφορίες καταδεικνύουν, θα επιμείνουν στη
συγκεκριμένη «περιοχή» και αν δεν υπάρξουν κυβερνητικές πρωτοβουλίες με τον
νέο χρόνο, θα αναλάβουν εκείνοι. Σκοπός τους είναι να αναδείξουν τα μεγάλα
διαρθρωτικά προβλήματα στην κοινωνία, να προκαλέσουν συζητήσεις με τα
συνδικάτα και με όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Θα λειτουργήσουν ως μια ισχυρή
ομάδα πίεσης. Θέλουν, όπως λένε, να αφυπνίσουν με τον τρόπο αυτό και την
κυβέρνηση, η οποία για την ώρα δεν έχει δείξει ανάλογες διαθέσεις.

Εκτιμούν ότι η χώρα έχει ανάγκη από ένα καινούργιο μοντέλο διακυβέρνησης, που
θα ξεπερνά τη σημερινή δομή του κράτους – αφέντη και θα κινείται
απελευθερωτικά, ευνοώντας την επιχειρηματική δράση. Έχει εξαιρετική σημασία
για τον κύκλο της βιομηχανίας η αλλαγή του οικονομικού περιβάλλοντος. Θεωρούν
ότι η χώρα πρέπει να ευνοήσει πολιτικές που θα κατατείνουν στη διάχυση της
γνώσης, στην απορρόφηση των νέων τεχνολογιών, σε πιο ευέλικτη αγορά εργασίας,
στην άρση των γραφειοκρατικών και άλλων εμποδίων, που αποτρέπουν τις
επενδύσεις.

Έτσι εξηγείται και η εμμονή στα κριτήρια της Λισαβώνας τα οποία στοχεύουν στην
ενσωμάτωση στοιχείων ευελιξίας και τεχνολογικού εκσυγχρονισμού από τις
ευρωπαϊκές οικονομίες, ώστε βαθμιαία να καλυφθεί η απόσταση από τις Ηνωμένες
Πολιτείες της Αμερικής. Στον ευρύ κύκλο των επιχειρηματιών αυτή είναι η
απάντηση στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Πιστεύουν πώς όσο ταχύτερα
απορροφηθεί από την πολιτική και την κοινωνία η σύγχρονη αντίληψη της
επιχειρηματικότητας και συνδυασθεί με διάχυση της γνώσης και την απορρόφηση
των νέων τεχνολογιών, τόσο πιο εντυπωσιακό θα είναι το οικονομικό αποτέλεσμα.

Εκτιμάται ότι σ’ αυτήν την προσπάθεια ξεχωριστό ρόλο θα παίξουν οι επερχόμενες
αλλαγές στην κορυφή του ΣΕΒ. Ο σημερινός πρόεδρος του συνδέσμου Οδυσσέας
Κυριακόπουλος θα είναι κατά πάσα βεβαιότητα σε λίγους μήνες ο νέος πρόεδρος
της Ένωσης Ευρωπαίων Βιομηχάνων και από τη νέα του θέση θα ανοίγει αντίστοιχα
θέματα σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Αλλά και ο διάδοχός του στην Αθήνα κ. Δημ.
Δασκαλόπουλος θα κινηθεί με την αυτή, ίσως και εντονότερη διάθεση. Όλες οι
ενδείξεις και πληροφορίες οδηγούν στην εκτίμηση ότι ο ΣΕΒ θα αποτελέσει στο
άμεσο μέλλον ένα κέντρο άσκησης πίεσης προς την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας
από φιλελεύθερη σκοπιά, την οποία μάλλον τείνει να αποβάλει το «λαϊκό» κόμμα
του μεσαίου χώρου, που έχει χτίσει ο Κώστας Καραμανλής. Αλληθωρίζει αριστερά η
Νέα Δημοκρατία και επειδή δεν ξέρει πώς είναι λαϊκίζει, χάνει το μέτρο και
χάνεται η ίδια μεταξύ των φιλελεύθερων καταβολών της και του λαϊκίστικου
κρατισμού, που πολλά στελέχη της πρεσβεύουν. Έτσι κι αλλιώς πάντως οι σχέσεις
κυβέρνησης και ΣΕΒ δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν εγκάρδιες. Ο υπουργός
Οικονομίας κ. Γ. Αλογοσκούφης δεν απεδείχθη ο καλύτερος των συνομιλητών για το
βιομηχανικό λόμπι και ο ίδιος δεν τρέφει τα καλύτερα αισθήματα για τον
Σύνδεσμο. Έχει όμως σημασία μεγάλη για μια κυβέρνηση – και δη της Κεντροδεξιάς
– να έχει τη στήριξη των επιχειρηματιών.

Δυσπιστία

Αν τη χάσει, αν αντιμετωπίζεται με δυσπιστία από τον συγκεκριμένο κύκλο
ισχύος, δεν θα έχει καλή εξέλιξη και το γνωρίζει. Είναι άλλωστε γνωστό τοις
πάσι ότι το 2000 ο Κώστας Καραμανλής έχασε τις εκλογές γιατί δεν είχε πείσει
αυτό το μικρό, αλλά καθοριστικό όπως απεδείχθη κομμάτι των επιχειρηματιών, το
οποίο τότε παρέμεινε προσηλωμένο στον Κώστα Σημίτη.

Στις εκλογές του 2004 ο Κώστας Καραμανλής κέρδισε αυτή την κρίσιμη ομάδα
επιρροής, αφήρεσε από τον Κώστα Σημίτη υποστηρικτές και ισχύ. Άλλωστε είναι
κοινό μυστικό ότι η Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του περασμένου Μαρτίου
εξασφάλισε σημαντικούς πόρους από την εγχώρια επιχειρηματική τάξη. Ξόδεψε
αφειδώς για τη νίκη και προφανώς δεν είναι αδιάφορη για τις σχέσεις της με τον
ευρύ κύκλο των επιχειρηματιών, όσο και αν ο Πρωθυπουργός επαναλαμβάνει με κάθε
ευκαιρία πως δεν χρωστάει τίποτε σε κανέναν.

Μια κρίση με τους βιομηχάνους, μια αντιπαράθεση με την επίσημη έκφραση των
επιχειρηματιών δεν θα είναι ό,τι καλύτερο στις παρούσες συνθήκες αμφισβήτησης
της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας. Αν επισυμβεί, θα αποτελεί ένα είδος
πρώτου ρήγματος στην κοινωνική συμμαχία που ανέδειξε τον Κώστα Καραμανλή στην
εξουσία.

Τι επιδιώκουν οι επιχειρηματίες

* Περισσότερη ευελιξία στην αγορά εργασίας

* Αντιμετώπιση του προβλήματος της κοινωνικής ασφάλισης

* Άνοιγμα αγορών, άρση γραφειοκρατικών εμποδίων

* Ενίσχυση επιχειρηματικότητας

* Κίνητρα για ταχύτερη απορρόφηση των νέων τεχνολογιών