Aρνούνται να του επιστρέψουν τα χρήματα που του επιδίκασε το Πρωτοδικείο

ΠΛΗΡΩΣΕ ΦΟΡΟ για την αγορά ακινήτου, ενώ δεν όφειλε. Δικαιώθηκε από τα
δικαστήρια, αλλά η Εφορία αρνείται να του επιστρέψει τα χρήματα.

Πρόκειται για μία από τις ιστορίες καθημερινής ταλαιπωρίας που υφίστανται οι
πολίτες κατά τις συναλλαγές τους με το Δημόσιο. Την απαράδεκτη συμπεριφορά των
δημοσίων υπηρεσιών και τις ευθύνες της κεντρικής διοίκησης αποτυπώνει σε
πόρισμά του ο Συνήγορος του Πολίτη.

Σύμφωνα με το πόρισμα, μία λανθασμένη εκτίμηση των υπαλλήλων της ΔΟΥ Κηφισιάς
το 1998 ανάγκασε πολίτη να καταβάλει φόρο για την αγορά ακινήτου,
υποστηρίζοντας ότι δεν πρόκειται για πρώτη κατοικία, η οποία βάσει του νόμου
απαλλάσσεται από φορολογικές υποχρεώσεις.

Δικαιώθηκε

Συνεπής, ο πολίτης πλήρωσε τα χρήματα και προχώρησε στη σύναψη συμβολαίου για
την αγορά του σπιτιού, στο οποίο αναγραφόταν η καταβολή του προβλεπόμενου
φόρου. Δύο χρόνια αργότερα, ο πολίτης επισήμανε το λάθος της Εφορίας και
ζήτησε την επιστροφή του φόρου. Όταν η Εφορία αρνήθηκε, προσέφυγε στο
Πρωτοδικείο Αθηνών και το 2003 δικαιώθηκε.

Ωστόσο, η Εφορία και πάλι δεν δέχθηκε να του επιστρέψει τα χρήματα,
επικαλούμενη εγκύκλιο του υπουργείου Οικονομίας με την οποία ο πολίτης έπρεπε
να κάνει συμπληρωματικό συμβόλαιο στο οποίο θα ανέφερε πως έτυχε απαλλαγής.

Ο Συνήγορος του Πολίτη απέστειλε επιστολή προς τη Διεύθυνση Φορολογίας
Κεφαλαίου του υπουργείου Οικονομίας, ζητώντας να ανακληθεί η συγκεκριμένη
εγκύκλιος και να δοθεί το «πράσινο φως» για την επιστροφή των χρημάτων του
φόρου στον πολίτη.

Νέο συμβόλαιο

H αρμόδια Διεύθυνση του υπουργείου επέμεινε όμως στην ορθότητα της εγκυκλίου,
υποστηρίζοντας πως αν δεν γίνει νέο συμβόλαιο στο οποίο θα αναγράφεται η
απαλλαγή, ενδέχεται να υπάρξει καταστρατήγηση των συμφερόντων του Δημοσίου.
Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι «για παράδειγμα, θα μπορούσε να χορηγηθεί νέα,
δεύτερη απαλλαγή… χωρίς να καταβληθεί ο φόρος της πρώτης απαλλαγής (όπως
απαιτείται)…».

Κατά την άποψη του Συνηγόρου του Πολίτη, «ο στόχος της διασφαλίσεως των
συμφερόντων του Δημοσίου δεν επιτρέπεται να επιδιώκεται χωρίς κάποιο μέτρο,
που απορρέει από μια αίσθηση του τι ζητείται από τον πολίτη και πόσο επαχθές
ενδέχεται να είναι αυτό γι’ αυτόν».