Eρημία στο πάρκο της σελήνης

Έκλεψα λίγο χρόνο (τον έκλεψα γιατί πάντα ο χρόνος είναι αλλουνού. Τι να
κάνω;) και πήγα να χωθώ στη ζεστή αγκαλιά της Μανουέλας στην Επίδαυρο δίπλα
στη θάλασσα. Έξω η βροχή να πλένει ελιές και κυπαρίσσια και μέσα το τζάκι να
κορώνει, η τηλεόραση – το ζάπινκ σύννεφο, στο τραπέζι γλυκά, στο κομοδίνο
βιβλία, στους καναπέδες ριχτάρια – φίλοι να χαμογελάνε αγάπη, η κουζίνα να
αχνίζει, τι άλλο ήθελα; Έπειτα από μήνες δουλειάς, ένα καταφύγιο ραστώνης. Όλη
μέρα διάβασμα, μαγείρεμα, συζητήσεις αργών ρυθμών με θέματα από πολύ σημαντικά
μέχρι ξυστά στη σαχλαμάρα. Κάθε τόσο πάγωνε η νύχτα από τις εικόνες του
τεράστιου κύματος που κατάπινε τη ζωή, μια παύση και μετά πάλι μαγείρεμα,
ύπνος, διάβασμα. Βρήκα ευκαιρία και διάβασα το βιβλίο του Αλέν Ντε Μποτόν «Πώς
ο Προυστ μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου». Απ’ ό,τι φαίνεται, του κυρίου Μποτόν
την άλλαξε. Έγινε μπεστ σέλερ το πόνημα. Κλείνοντας το βιβλίο έχεις την
εντύπωση ότι ο εν λόγω συγγραφεύς έχει διαβάσει το «αναζητώντας» λέξη λέξη,
αλλά ποτέ σαν «όλον». Ξέρει τα πάντα και το τίποτα ολόκληρο. H λεπτομέρεια στο
μικροσκόπιο, και το έργο «χαμένο» σαν τον «χρόνο» (του αναγνώστη). Μια σειρά
από προτάσεις-λουστρίνια που μπορείς να τις κάνεις ανέκδοτο, τσιτάτο,
αμπελοφιλοσοφία ζωής, ωραίο κάδρο για το καθη(συχα)στικό της ψυχής σου.

Μετά ανοίξαμε την τηλεόραση. Μια εκπομπή εορταστική σαν σόου, σαν ριάλιτι,
ούτε αρχή ούτε μέση ούτε τέλος, χρωματιστές εικόνες ασύνδετες σαν κινούμενα
εξώφυλλα λάιφ στάιλ περιοδικού. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον άναυδοι κι
απορημένοι: «Μήπως έχει γίνει κάτι και μου το κρύβετε;»

«Μήπως έπαθα το Αλτσχάιμερ νωρίτερα»;

Την άλλη μέρα, Πρωτοχρονιά, πρώτο θέμα στις ειδήσεις ο Πρωθυπουργός (ο και
Πολιτισμού) με την κυρία του και τα παιδιά του στο λούνα παρκ. Μια εμφάνιση
κάπως αμήχανη. Ούτε κρέας ούτε ψάρι, ούτε σακάκι ούτε παλτό. Πέτσινο και
παλτοσάκακο. Το ανησυχητικό ήταν πως σε όλο το λούνα παρκ δεν υπήρχε άνθρωπος.
Ψυχή ζώσα. Μόνο η πρώτη οικογένεια της Ελλάδος μόνη της κι έρημη στα
συγκρουόμενα να κάνει ατέλειωτους κύκλους και να μη μπορεί να συγκρουστεί έστω
και με τον εαυτό της, έτσι για το καλό του χρόνου.

Και του χρόνου.

Χρόνια πολλά.