ΣE ΠPΩTO ENIKO Mη φοβάσαι τίποτα!

«Μη φοβάσαι τίποτα!», ήταν η ευχή – από το λαμπερό Παρίσι – για την καινούργια
χρονιά και ήδη νιώθω να «στοιχειώνει» ευχάριστα και δυναμικά κάθε στιγμή αυτού
του… διαστημικού 2005.

Αχ, αυτοί οι φόβοι και οι φοβίες μας… Για το αεροπλάνο, τους τρομοκράτες, τη
βία στους δρόμους, τα τροχαία. Τα… μικρόβια, τις αρρώστιες, τα ζώα, τη φύση.
Ο φόβος γενικά για τους άλλους («η Κόλασή μου είναι οι άλλοι»), για τους
ξένους, τους μετανάστες, τους αλλόθρησκους, τους «διαφορετικούς». Ο φόβος για
τον έρωτα, τη φιλία, τις γνήσιες σχέσεις, τους δεσμούς, ακόμα και για τη
μοναξιά. Ο φόβος για την αλήθεια… Για τις ευθύνες, τις προκλήσεις, τους
υψηλούς στόχους, την κοινωνική κριτική. Ο φόβος για το άγνωστο, το καινούργιο.
Φόβος ακόμα και να ονειρευτούμε όμορφα πράγματα…

Ο φόβος μού στερεί ταξίδια, εμπειρίες, ανθρώπινη επαφή, νέες γνωριμίες.
Μερικές φορές, ακόμα και τη γνώση, τη χαρά ή την αγάπη. Έτσι «λέει» η λογική.
Πρέπει να το «πει» και το συναίσθημα…

Και ίσως η ινδική λαϊκή συμβουλή σε εκείνα τα… περίεργα βιβλία που διάβαζα
στην εφηβεία («καταπολέμησε τον φόβο σου, σκεπτόμενος – και αποδεχόμενος – το
χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε αυτή την περίπτωση»), είναι ένα πολύ καλό
«τρικ» σε αυτή την καθημερινή πάλη με τον – αναπόσπαστο, αλίμονο, από τη φύση
μας – φόβο.

Το πιο μεγάλο «στοίχημα» λοιπόν για τον νέο χρόνο (έπειτα, ίσως, από το να…
αγαπήσουμε τους εχθρούς μας, που μου φαντάζει – αν και βαθύτατα ορθόδοξο και
χριστιανικό – κομμάτι αδύνατο!), ίσως είναι να «κοιτάξουμε» κατά πρόσωπο τους
φόβους μας. Και να τους νικήσουμε κατά κράτος. Έναν-έναν. Κάθε ημέρα. Κάθε
φορά…