Όχι έκπληξη, αλλά ορθή αντίδραση

Απεύχεται και δικαίως η κυβέρνηση την εκδοχή αναβίωσης του φαινομένου της
τρομοκρατίας. Το θέμα είναι μεγάλο, αφορά τη χώρα, την κοινωνία της, ουδείς θα
ήθελε την επανάληψη της ατελέσφορης και ιστορικά καταδικασμένης στη συνείδηση
των πολιτών δράσης των ένοπλων ομάδων επαναστατικής βίας.

Άλλο όμως οι ευχές και οι επιθυμίες και άλλο η πραγματικότητα. Το να
εθελοτυφλεί κανείς, να παρακάμπτει τα σημάδια και να προσπερνά γεγονότα
συγκεκριμένα, δείχνει το λιγότερο αφελές ή στη χειρότερη περίπτωση υποδηλώνει
άγνοια και ανεπαρκή αξιολόγηση. H άγρια δολοφονία του ειδικού φρουρού την
παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Κηφισιά, στην εξώπορτα της κατοικίας του
Βρετανού στρατιωτικού ακολούθου, δυστυχώς παραπέμπει σε σχήματα τρομοκρατικά.

Οι παλαιοί χειριστές της υπόθεσης δεν έχουν καμία αμφιβολία ή επιφύλαξη.
Αναγνωρίζουν τους συμβολισμούς, θεωρούν το περιστατικό αμιγώς τρομοκρατικό,
πιστεύουν ακράδαντα πως έχει στηθεί καινούργιο σχήμα, το οποίο αμφισβητεί τον
ενταφιασμό της ένοπλης πάλης από τους Κουφοντίνα και Τσιγαρίδα, τους μόνους οι
οποίοι ανέλαβαν πολιτική ευθύνη και δέχθηκαν ότι ο ιστορικός κύκλος των
οργανώσεων που εκπροσωπούσαν έκλεισε.

Εδώ και καιρό, από τις πρώτες βόμβες στα δικαστήρια, από την ανεπιτυχή
απόπειρα ανατίναξης του λεωφορείου των MAT στην Πέτρου Ράλλη, που μετέφερε
αστυνομικούς στον Κορυδαλλό, υποψιάζονταν ότι ο ευρύτερος χώρος της
επαναστατικής βίας τελεί υπό ανασυγκρότηση, ότι αναζητεί δυνάμεις για πιο
επιθετικές και πιο αποτελεσματικές ενέργειες.

Οι υποψίες τους ενισχύθηκαν μετά την τελευταία προκήρυξη που εστάλη στον Τύπο
από τον Επαναστατικό Αγώνα, μια νεοεμφανισθείσα οργάνωση. Εκείνη η προκήρυξη
δεν είδε το φως της δημοσιότητας. Δημοσιεύθηκε περίληψή της, αλλά οι παλαιοί
χειριστές είδαν σ’ αυτή διαθέσεις συγκεκριμένες, διέκριναν στόχους και
επιλογές, αντιμετώπισαν με τη δέουσα προσοχή τα γραφόμενα, τα εξέλαβαν ως
προειδοποιήσεις. Γενικώς αναγνώριζαν τις παραπάνω κινήσεις ως
προπαρασκευαστικές ενός πιο σημαντικού χτυπήματος.

Σε πολιτικούς κύκλους, που εδώ και χρόνια επέμεναν ότι ο χώρος της
επαναστατικής βίας είναι ευρύς και διασυνδεδεμένος, επικρατεί η άποψη πως
κάποιοι θέλουν τη συνέχεια, δεν συμβιβάσθηκαν με την ιδέα της ήττας,
προσβλέπουν στη ρεβάνς, επιζητούν πιθανώς την εκδίκηση για όσα έγιναν το
καλοκαίρι του 2002 και όσα ακολούθησαν από τη σύλληψη και αναγνώριση του Σάββα
Ξηρού.

Όσοι έχουν παρακολουθήσει από κοντά το φαινόμενο της τρομοκρατίας, γνωρίζουν
πως ούτε απλό είναι ούτε συνδεδεμένο μόνο με μια χούφτα κουμπουροφόρους. Έχει
ιστορικότητα το φαινόμενο, βαθιές ρίζες, είναι προϊόν μιας μακράς διαπάλης
στην ελληνική κοινωνία, ανάγεται στον εμφύλιο και βρήκε έκφραση στα χρόνια
μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Σε εκείνη τη φάση ένα
τμήμα, μια ευρεία ομάδα δεν βρήκε έδαφος, δεν μπόρεσε η απλώς δεν θέλησε να
εμπλακεί στο πολιτικό παιχνίδι της μεταπολίτευσης.

Πολλοί πιστεύουν ότι οι φυλακισμένοι του Κορυδαλλού εκπροσωπούν όντως σε
μεγάλο βαθμό τον κύκλο των οργανώσεων της ένοπλης πάλης στη χώρα μας, αλλά
κατ’ ουδένα τρόπο συνθέτουν το όλον. Εκτός Κορυδαλλού εκτιμάται ότι συνεχίζουν
να δρουν πυρήνες ιδεολογικοί και οργανωτικοί, ικανοί να στρατολογήσουν
«φλογισμένους» νέους, έτοιμους να δράσουν και μάλιστα κατά τρόπο βιαιότερο,
χωρίς ενδοιασμούς.

Όπως εξηγείται από παρατηρητές τέτοιων φαινομένων, διεθνώς οι τρομοκρατικές
ομάδες έχουν κάνει άλματα τα τελευταία χρόνια, το επίπεδο βίας έχει ανέλθει
στα ύψη, τα χτυπήματα έχουν πλήρως συμβολοποιηθεί, σχεδόν αγνοούν τον
ανθρώπινο παράγοντα, μοιάζουν να παρακολουθούν ένα κλίμα βίας και απειθαρχίας
που διαπερνά ορισμένα τμήματα της κοινωνίας σε Ανατολή και Δύση, συγκροτούν
πρότυπα ακραίας άρνησης και αμφισβήτησης, προσφέρουν με άλλα λόγια κρίσιμη ύλη
για προσέγγιση και στρατολόγηση. Το Ιράκ, το Γκουαντάναμο, τα βασανιστήρια
υπόπτων, η αυθαιρεσία των αρχών ασφαλείας, η επίσημη εξουσία με τη δράση της
παντού στον κόσμο, προσφέρουν επίσης με τη σειρά τους αιτιολογική βάση και
επιχειρήματα.

Τούτων δεδομένων δεν πρέπει να εκπλήσσεται κανείς από την πιθανή επανεμφάνιση
του φαινομένου στη χώρα μας, ούτε από τη βιαιότητα των περιστατικών που θα
συνοδεύσουν ενδεχόμενη αναγέννηση των πυρήνων ένοπλης βίας. Το ζήτημα για την
πολιτική πρώτα απ’ όλα είναι να έχει την εξήγηση, να αντιλαμβάνεται, να
κατανοεί την εξέλιξη του φαινομένου και να αντιδρά κάθε φορά ορθά, χωρίς τις
εξαλλοσύνες και τις ανοησίες του παρελθόντος που επέτρεψαν τη διαιώνισή του
επί 30ετία.