ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο μεγαλείο της ελληνικής διασκέδασης

Όσο πίνει η Παναγιά τόσο γλυκοχαιρετά, λέει η παροιμία. Κι εγώ δεν διαφέρω…
Με το τρίτο (τέταρτο; πέμπτο;) ποτηράκι το κάθισμα της καρέκλας – αυτό το
τσουρούτικο πράγμα που χωράει μόνο οπίσθια μανεκέν – απέκτησε φυσιολογική
διάσταση, ενώ το «μπλοκ» από κεφάλια που τόση ώρα έκλεινε την οπτική επαφή μου
με τη σκηνή «άδειασε» από περιεχόμενο και όλα ήταν πλέον στα πόδια μου. Βρε
κέφι η δικιά σου. Να δεις που σε λίγο θα πιάσω επαφή και με το τσούρμο στο
μπαρ – τσούρμο νεαρών δεσποινίδων κυρίως – που όσο περνάει η ώρα και
«χτίζεται» η σχέση μας ανεβαίνουν σιγά σιγά στον… σβέρκο μου. (Τι να κάνουν
τα κοριτσάκια; Γλεντάνε όπως είναι φυσικό).

Για να μην τα πολυλογώ, όσο κράτησε η σούρα τα πάντα είχαν βρει την πολυπόθητη
εσωτερική τους αρμονία. Ακόμη και το κενό βλέμμα του μετρ έμοιαζε πιο
ανθρώπινο τώρα κι εκείνη η πρώτη επιθυμία να τον χαστουκίσω (όταν μας οδήγησε
στην πιο πλάγια θέση του τρίτου εξώστη) είχε γίνει συμπάθεια. Έλα όμως που το
πρόγραμμα διαρκούσε. Κάποια στιγμή, κι ενώ οι πρώτες εκλάμψεις ξενερώματος
είχαν επαναφέρει το «μπλοκ» κεφαλιών μπροστά μου, πήρε το μάτι μου τις
γρήγορες κινήσεις των γκαρσονιών και η τσαντίλα έγινε οίκτος και μετά πάλι
τσαντίλα. Δεν βλέπουν ανθρώπους, σκέφτηκα. Βλέπουν κεφάλια. Δεν είναι δυνατόν
να προλαβαίνουν να εξυπηρετήσουν ανθρώπους. Γι’ αυτό το βλέμμα τους είναι
κενό. Το κενό βλέμμα της ελληνικής διασκέδασης. Οι αυτόματες κινήσεις των
ξηρών καρπών. Το άγχος στις σκάλες. H ουρά στην είσοδο. H επιθετική διάθεση
του διπλανού αγκώνα (που θες δεν θες, κάπου θα σε βρει). E, όχι αγαπητοί
καλλιτέχνες (και μάλιστα του «ποιοτικού»), αυτό δεν είναι ψυχαγωγία, είναι
τα… 120 Ενωμένα Εργοστάσια. Αλλά τι τα λέω; Το μεροκάματο να είναι καλά κι
ας μας βάλει ο επιχειρηματίας να καθόμαστε και στο ταβάνι.