Οι πολίτες «δίδαξαν» ανθρωπιά

Την παγκόσμια κατακραυγή των πολιτών έχει προκαλέσει η τσιγγουνιά των
κυβερνήσεων στην παροχή οικονομικής και ανθρωπιστικής βοήθειας για τις
πληγείσες από το φονικό τσουνάμι ασιατικές χώρες. Σε πολλές χώρες – μεταξύ των
οποίων και η Ελλάδα – η προσφορά των πολιτών έχει ξεπεράσει την επίσημη
κρατική αρωγή προς τις δοκιμαζόμενες περιοχές, ενώ η προθυμία του κόσμου να
βοηθήσει υποχρεώνει τις κυβερνήσεις να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Λίγο ρύζι ικανοποιεί προσωρινά το αίσθημα της πείνας του μικρού κοριτσιού σε πρόχειρο καταυλισμό της Ινδίας. H πείνα όμως απειλεί τους πληγέντες, αφού η ανθρωπιστική βοήθεια δεν επαρκεί

Οι Έλληνες πολίτες ξεπέρασαν το κράτος σε προσφορά ανθρωπιάς για τους
πληγέντες στη Νοτιοανατολική Ασία. Μέσα σε μία εβδομάδα συγκεντρώθηκαν από
απλούς ανθρώπους τουλάχιστον 300.000 ευρώ στους τραπεζικούς λογαριασμούς μόνο
δύο μη κυβερνητικών οργανώσεων, ενώ συνεχώς προστίθενται νέες καταθέσεις. Το
ίδιο ποσό, των 300.000 ευρώ, ανακοίνωσε η ελληνική κυβέρνηση ως βοήθεια σε δύο
από τις πληγείσες χώρες, τις Μαλδίβες και τη Σρι Λάνκα.

Ενδεικτικό της μεγάλης κινητοποίησης των Ελλήνων πολιτών για ανθρωπιστική
βοήθεια είναι ότι η UNICEF τις τελευταίες πέντε ημέρες δεχόταν κατά μέσο όρο
περίπου 40.000-50.000 ευρώ στους 11 τραπεζικούς λογαριασμούς της. «H
ανταπόκριση του κόσμου είναι πολύ μεγάλη και συνεχώς αυξάνεται», λέει στα
«NEA» ο πρόεδρος της UNICEF κ. Λάμπρος Κανελλόπουλος.

Σε 100.000 ευρώ από προσφορές πολιτών έχει φτάσει και ο τραπεζικός λογαριασμός
της οργάνωσης «Αλληλεγγύη». «Εξίσου μεγάλη είναι και η προσφορά σε τρόφιμα και
άλλα υλικά. Μέχρι στιγμής έχουμε συγκεντρώσει περισσότερους από 85 τόνους,
αλλά προβλέπουμε ότι με το ρυθμό ανταπόκρισης που δείχνει ο κόσμος θα
ξεπεράσουμε τους 450 τόνους», αναφέρει ο διευθυντής της οργάνωσης κ. Δημήτρης
Φουρλεμάδης.

Εκατοντάδες τηλεφωνήματα

Χαρακτηριστικό είναι ότι ενώ τις πρώτες ημέρες μετά το φονικό τσουνάμι η
Πολιτεία και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις δεν είχαν προλάβει να αντιδράσουν,
οι πολίτες τηλεφωνούσαν και ζητούσαν πληροφορίες πώς να βοηθήσουν! «Από πολύ
νωρίς δεχθήκαμε τεράστια πίεση από τον κόσμο. Δεκάδες ήταν αυτοί που
συγκινημένοι από το τραγικό συμβάν επικοινωνούσαν και ζητούσαν οδηγίες τι
μπορούσαν να προσφέρουν», σημειώνει ο γραμματέας των Γιατρών του Κόσμου κ.
Νικήτας Κανάκης.

Με τριάντα σκηνές χωρητικότητας 360 ατόμων, 1.000 επιδέσμους, εργαλεία για
στήριξη κτιρίων, κομπρεσέρ και λοστούς βοηθά τους πληγέντες το Εθελοντικό Σώμα
Ελλήνων Πυροσβεστών. Με βάση την τελευταία καταγραφή, περισσότεροι από 350
τόνοι τροφίμων και άλλου υλικού έχουν συγκεντρωθεί στις αποθήκες της Εκκλησίας
για να αποσταλούν στη Νοτιοανατολική Ασία.

Τηλεμαραθώνιο ανθρωπιάς έχει προγραμματίσει για αύριο η NET. «H ιδέα ήταν δική
μας. Ενημερώσαμε το υπουργείο Εξωτερικών, στο οποίο και θα δοθούν τα χρήματα.
Μιας και δεν είχαμε συγκεκριμένη κατεύθυνση και ενημέρωση τι είδους υλική
βοήθεια χρειάζεται, το επιτελείο της NET αποφάσισε πως η συγκέντρωση χρημάτων
είναι η καλύτερη λύση», λέει ο εντεταλμένος σύμβουλος στη NET κ. Γιώργος
Χουλιάρας. Από την πλευρά της η κυβέρνηση, σύμφωνα με όσα δήλωσε στα «NEA» ο
υφυπουργός Εξωτερικών κ. Ευριπίδης Στυλιανίδης, αποφάσισε να δώσει από 150.000
ευρώ στις Μαλδίβες και τη Σρι Λάνκα. H Ινδία αρνήθηκε την παροχή οικονομικής
βοήθειας ίσου ποσού που της πρόσφερε η Ελλάδα.

Μετά την κατακραυγή αύξησαν τη βοήθεια ΗΠΑ – Βρετανία

ΟΙ KPOYNOI της διεθνούς ανθρωπιστικής βοήθειας άνοιξαν προς τις χώρες που
έπληξε το τσουνάμι τη δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων. Όμως, αυτό συνέβη
κυρίως χάρη στη συγκινητική προθυμία των λαών του κόσμου, που υποχρέωσε τις
κυβερνήσεις του να ξεπεράσουν την παγερή απροθυμία τους.

Ο κόσμος έδωσε μια συγκινητική υπόσχεση στις πληγείσες χώρες: να τις ενισχύσει
με βοήθεια που αναμένεται να ξεπεράσει τα 2 δισ. δολάρια. Όμως, αυτό το
τεράστιο ποσόν μπορεί να βγήκε σχετικά εύκολα από την τσέπη των ιδιωτών, αλλά
δεν βγήκε καθόλου εύκολα από τα ταμεία των κυβερνήσεων.

Στην αρχή, η βρετανική κυβέρνηση είχε αποδεσμεύσει μόνο 30 εκατομμύρια δολάρια
για τους πληγέντες. Όμως, όταν οι απλοί Βρετανοί ιδιώτες και οι βρετανικές
ανθρωπιστικές οργανώσεις, με τηλεμαραθωνίους και άλλους εράνους κατάφεραν να
συγκεντρώσουν το πρωτοφανές ποσό των 40 εκατομμυρίων δολαρίων, η βρετανική
κυβέρνηση υποχρεώθηκε να κάνει «ρελάνς» προκειμένου να τηρήσει τα προσχήματα,
διπλασιάζοντας το ποσό της βοήθειας που είχε υποσχεθεί αρχικά.

Κατόπιν πιέσεων

Οι ΗΠΑ δεν αποκλείεται τελικά να ξοδέψουν πολλά δισεκατομμύρια για να
βοηθήσουν στην ανάκαμψη της περιοχής. Όμως, η εικόνα που έδιναν στην αρχή ήταν
διαφορετική. Μόνο κατόπιν πιέσεων από πολιτικές και ανθρωπιστικές οργανώσεις,
ο πρόεδρος Μπους δέχτηκε να αυξήσει το «μέτριο» για τα αμερικανικά δεδομένα
ποσό που είχε υποσχεθεί αρχικά και να το δεκαπλασιάσει, για να φθάσει τελικά
στα 350 εκατομμύρια δολάρια.

Αν η στάση αυτών των δύο από τις μεγαλύτερες χώρες του κόσμου αποτελεί
παράδειγμα προς αποφυγή, σίγουρα η στάση που τήρησαν οι Ιάπωνες αποτελεί
παράδειγμα προς μίμηση. H Ιαπωνία υποσχέθηκε βοήθεια 500 εκατομμυρίων δολαρίων
για την ανασυγκρότηση των περιοχών που έπληξε το τσουνάμι – κάτι που την
καθιστά μέχρι στιγμής τη μεγαλύτερη δωρήτρια χώρα. Ο Ιάπωνας πρωθυπουργός
Γιουνισίρο Κοϊζούμι θα μετάσχει σε διεθνή διάσκεψη στην Τζακάρτα της
Ινδονησίας, όπου θα συζητηθεί το πρόβλημα της διεθνούς βοήθειας και η διάθεσή
της.

O Κόφι Ανάν

Για την οικονομική ανάκαμψη της περιοχής θα χρειαστούν τουλάχιστον 10 χρόνια,
σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, ο οποίος είπε ότι η
προσπάθεια αποστολής και διανομής της βοήθειας είναι «πολύ περίπλοκη» επειδή
αφορά πολλές χώρες. H διεθνής κοινότητα μόνο τώρα δείχνει να αφυπνίζεται,
καθώς σιγά σιγά αποκαλύπτεται η έκταση της καταστροφής. Σε αυτό το πλαίσιο θα
πρέπει να ενταχθούν 1) η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Κόλιν
Πάουελ και του αδελφού του Αμερικανού προέδρου Τζεμπ Μπους στην Ταϊλάνδη και
την Ινδονησία προκειμένου να διαπιστώσουν από πρώτο χέρι τη σοβαρότητα της
κατάστασης, 2) η γενναία ιαπωνική βοήθεια που ανακοινώθηκε χθες και 3) η ρίψη
με αλεξίπτωτα εφοδίων στα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ, ύστερα από τη διατύπωση
επικρίσεων ότι η βοήθεια καθυστερούσε απελπιστικά να φθάσει στους επιζήσαντες.