ΣE ΠPΩTO ENIKO Eορτοδάνεια

Μπορεί να έχουν διασυρθεί και να έχουν καταντήσει κακόφημα, σε ώρα ανάγκης
όμως τα εορτοδάνεια την κάνουν τη δουλειά, αρκεί βέβαια η χρήση να γίνεται με
τη ρέγουλα. Στην ίδια με τα εορτοδάνεια φιλοσοφία στηρίζεται, κατά τη γνώμη
μου, ο χριστουγεννιάτικος μποναμάς του κυρίου Νικήτα Κακλαμάνη προς τα
ιδιωτικά νοσηλευτήρια. H ιδέα να καλύπτει το κράτος τα ελλείμματά του σε
κλίνες Εντατικής νοικιάζοντας τις περίσσιες που διαθέτουν τα ιδιωτικά
νοσοκομεία, δεν είναι κακή αλλά ούτε και τόσο καλή όσο ακούγεται.

Αχρείαστη να είναι, αλλά η Εντατική δεν είναι rooms to let για να το πάρουμε
έτσι αψήφιστα. Πόσω μάλλον που πίσω από αυτόν τον θεαματικό διακανονισμό
κρύβεται το εξίσου θεαματικό έλλειμμα των δημοσίων νοσηλευτηρίων σε προσωπικό
και μηχανήματα. Για ποιο λόγο λοιπόν να σκορπάμε τα λεφτά μας σε νοίκια και
ασύμφορα λίζινγκ αντί να προβούμε σε προσλήψεις και νοικοκυρεμένες αγορές…
Δεν ξέρω πώς, αλλά το σταδιακό ξεπουπούλιασμα του Εθνικού Συστήματος Υγείας
μου θύμισε μια παλιά ταινία του Παντελή Βούλγαρη. Όπου ο Γιώργος Αρμένης,
φορτωμένος από μεγάλο νταλκά, αντί να σπάσει καμιά ντουζίνα πιάτα να
ξεχαρμανιάσει, ισοπεδώνει με το αγροτικό του μηχάνημα ολόκληρο το σκυλάδικο
και ατάκα πληρώνει τον μαγαζάτορα για τη ζημιά φωνάζοντας «Να ‘χουμε να
γκρεμίζουμε». Αυτά…