Ένας Πρόεδρος που δεν δίσταζε να μιλήσει

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος δέχεται βροχή από γράμματα
όσο πλησιάζει η 11η Μαρτίου του 2005 που κλείνει η 10ετής θητεία του στο ύπατο
αξίωμα της χώρας. Το τελευταίο που άνοιξε, πριν αρχίσει η συζήτηση του
προϋπολογισμού στη Βουλή, ήταν μία επιστολή που του ταχυδρομήθηκε από την
Αυστραλία.

«Σας καμαρώνουμε γι’ αυτά που λέτε για τα εθνικά θέματα», του γράφει η
μετανάστρια Μαρία Παπά. «Σας καμαρώνουμε για την κριτική που ασκήσατε για τη
στάση της E.E. και των ΗΠΑ υπέρ της Τουρκίας, η οποία συνεχίζει να καταπατά τα
ανθρώπινα δικαιώματα και στην Κύπρο με τον στρατό κατοχής και στο εσωτερικό
της χώρας».

«Εγώ προσωπικά», συνεχίζει η επιστολογράφος, «θυμάμαι πολύ καλά και την
κριτική που κάνατε, σεβαστέ μας κύριε Πρόεδρε, στον Μπιλ Κλίντον για τις
αδικίες των αμερικανικών κυβερνήσεων απέναντι σε πολλές χώρες. Αλλά πρέπει να
σας πω ότι έκλαψα όταν πήγατε στο χωριό μας και χωριό της μητέρας σας, τη
Δρόβιανη, στη Βόρειο Ήπειρο, στην Αλβανία. Είναι μεγάλη υπόθεση που καυχιέστε
για τον τόπο καταγωγής σας». «Εγώ και ο γιος μου ο Λευτεράκης που είναι 15
χρόνων», γράφει ακόμα η κυρία Παπά, «σας είδαμε και στην τηλεόραση, παρά τη
μεγάλη διαφορά ώρας, εκεί στο μπαλκόνι της Δρόβιανης που βγήκατε και είπατε
“αδέλφια μας”. Ακόμα το σκέφτομαι και μου ‘ρχονται δάκρυα…Θα ήθελε πολύ ο
Λευτεράκης μου να σας δούμε στις γιορτές που θα ‘ρθουμε στην πατρίδα. Αλλά πού
εσείς να έχετε χρόνο…».

Από τη Δρόβιανη. Ο κ. Στεφανόπουλος συγκινήθηκε κι αυτός με τη σειρά
του που μια Ελληνίδα μετανάστρια από το χωριό της αγαπημένης του μητέρας θα
ερχόταν για λίγες μέρες στην Ελλάδα με τον γιο της, και έδωσε οδηγίες στην
πιστή γραμματέα του Ζωή Δρόσου να βρει χρόνο να τη δεχθεί αμέσως μετά τα
Χριστούγεννα. «Αυτοί οι Έλληνες, πιο πολύ και από εμάς, παλεύουν και τιμούν
την πατρίδα» είπε, δείχνοντας ευχαριστημένος όταν βρέθηκε στο πρόγραμμά του
μία «τρύπα» για να δει «τον Λευτεράκη που ζει στη μακρινή Αυστραλία και είναι
από τη Δρόβιανη».

Φυσικά, ο κ. Στεφανόπουλος δεν ανοίγει για πρώτη φορά το Προεδρικό Μέγαρο
στους απλούς πολίτες. Θεωρεί πως πρέπει – όπως πολλές φορές έχει διαπιστώσει
και ο στενός συνεργάτης του Δημήτρης Παπαναγιώτου, διευθυντής του Γραφείου
Τύπου – να συναντά από κοντά ανθρώπους που νοιάζονται για την πατρίδα,
«ανεξαρτήτως ιδεολογίας και κόμματος που συμπαθούν».

Αυτή του την άποψη την είπε προ ημερών – μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας –
σ’ ένα μαρτυρικό χωριό του Πηλίου, τη Δράκεια, όπου οι ναζί εκτέλεσαν 118
κατοίκους. «Αυτές τις γιορτές», είπε, «δεν τις κάνουμε για να βρισκόμαστε
απλά… Πρέπει να υπενθυμίζουμε στους ξένους την προσφορά της Ελλάδας στη
δημοκρατία και στην ειρήνη. Όχι για να διεκδικήσουμε ανταμοιβή, αλλά για να
προβάλλουμε τα ηθικά δίκαια του τόπου μας».

Σταθερά ψηλά στις δημοσκοπήσεις

Οι παρεμβάσεις του κ. Στεφανόπουλου για τα εθνικά θέματα – κυρίως οι αναφορές
του στην επιθετικότητα και τις διεκδικήσεις της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας –
ήταν πάντοτε αιχμηρές. Ακόμα και στο Στρασβούργο, στο Συμβούλιο της Ευρώπης,
όταν βρέθηκε στην αρχή της προεδρικής του θητείας χρειάστηκε να αντιπαρατεθεί
στην Άγκυρα όταν επεχείρησε η τουρκική αντιπροσωπεία να διαστρεβλώσει τις
δηλώσεις του Προέδρου, προτάσσοντας παράλληλα «παράνομες διεκδικήσεις».

Για τις δηλώσεις του, τις οποίες ενέκρινε η συντριπτική πλειονότητα του
ελληνικού λαού, όπως αυτό καταγραφόταν πάντα στις δημοσκοπήσεις, διατυπώθηκαν
και ενστάσεις ή έγιναν και προσπάθειες από ορισμένους να μειωθεί η αξία τους.
Σε συνέντευξη προ καιρού (στη NET) ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αμφισβήτησε τις
επιτυχίες του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όταν του είπαν ότι ο κ. Στεφανόπουλος
ήταν πετυχημένος, με ένα ψυχρό ύφος σχολίασε: «Είναι πολύ σχετική η επιτυχία
του Προέδρου. Στην Ελλάδα είσαι πετυχημένος όταν δεν κάνεις τίποτα». Λίγο
αργότερα ο κ. Μητσοτάκης, αντιλαμβανόμενος το κλίμα που δημιουργήθηκε, έσπευσε
να το διορθώσει λέγοντας: «Ο Πρόεδρος βεβαίως εξ ορισμού (από το Σύνταγμα) δεν
πρέπει να κάνει τίποτα στην Ελλάδα…».

«Μεγάλη ντροπή». Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν δίστασε πριν από λίγους
μήνες να παρέμβει, αυτή τη φορά για να επικρίνει ακόμα και Ολυμπιονίκες όταν
αισθάνθηκε ότι υπάρχει πρόβλημα. Χαρακτήρισε «μεγάλη ντροπή» την υπόθεση των
Ολυμπιονικών Κώστα Κεντέρη και Κατερίνας Θάνου και αργότερα ξέσπασε και κατά
των «αθανάτων» για τη συμπεριφορά τους και την κινδυνολογία τους κατά της
Ελλάδας.

H αλήθεια είναι πάντως ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας – με πιο σημαντική
στιγμή στην προεδρική θητεία του το ξέσπασμα μπροστά στον Αμερικανό Πρόεδρο
Μπιλ Κλίντον για το Κυπριακό – δεν ήταν αρεστός σε όλους. Π.χ. τα έβαλε ακόμη
και με τον Αρχιεπίσκοπο για το θέμα των υπογραφών για τις ταυτότητες και δεν
δίστασε να ζητήσει συγγνώμη από την Αριστερά για όσα εγκλήματα διέπραξαν
άνθρωποι της παράταξης (της Δεξιάς) που ανέδειξαν σε βουλευτές τον πατέρα του
και τον ίδιο.