Mε τσαντίζει! Aναλγησία

Ανάμεσα στα λόγια και στην πράξη υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά. Το διαπιστώσαμε
το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας (20 Δεκεμβρίου), όταν αναγκαστήκαμε να
υποβληθούμε στο μαρτύριο της ορθοστασίας περιμένοντας να περάσει το μίνι μπας
στη διασταύρωση των οδών Μενάνδρου και Βερανζέρου. Από τις 13.10 μέχρι τις
13.53 το μικρό λεωφορείο δεν φάνηκε πουθενά. Πέρασε μόνο ένα, αλλά ο οδηγός
του δεν άνοιξε την πόρτα. Διά νεύματος άφησε να εννοηθεί ότι είχε τελειώσει η
βάρδιά του. Αναγκαστήκαμε να αποχωρήσουμε. Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε μία
ώρα. Μας έμεινε η ταλαιπωρία και η κοροϊδία. Κρίμα, γιατί είχαμε πιστέψει πως
η συγκεκριμένη συγκοινωνία εξυπηρετούσε το κοινό. Λάθος και αυταπάτη μαζί.
Γιατί τόση αναλγησία;