ΣE ΠPΩTO ENIKO Xορεύετε;

Μπορώ να προβλέψω κάθε ώρα των επόμενων ημερών. Πότε θα βγούμε για τα
οικογενειακά ψώνια (βρίζοντας γιατί το μισό Λεκανοπέδιο βγήκε στους δρόμους με
το γιωταχί του, όπως κι εμείς!), πόσο θα αγχωθούμε για να βρούμε το κατάλληλο
κουτάκι για τον καθένα (και να μην ξεχάσουμε να το σημειώσουμε διακριτικά απ’
έξω, για να μην το μπερδέψουμε!), τι ώρα θα καταρρεύσω στην καρέκλα του
κομμωτηρίου (πάντα το τελευταίο ραντεβού προτού κλείσει!) για την απαραίτητη
χρυσόσκονη στα μαλλιά και τα στρασάκια στο μακρύτερο νύχι, πόσο αργοπορημένοι
θα είμαστε στο ρεβεγιόν, βγάζοντας τελευταία στιγμή τα ρούχα των παιδιών και
τη μεταξωτή γραβάτα του συζύγου και σπρώχνοντας την πόρτα του ψυγείου που δεν
κλείνει από τις αποδείξεις αυτής της «μαύρης» νεοελληνικής μας φτώχειας!

Μπορώ να «δω» από τώρα την καθιερωμένη σκηνή του οικογενειακού φαγητού –
ανήμερα των Χριστουγέννων – γύρω από το οικογενειακό τραπέζι της μαμάς, της
πεθεράς, της θείας ή της συννυφάδας, να ξεδιπλώνονται μαζί με τις μελωμένες
δίπλες και όλα τα απωθημένα του σογιού από τη χρονιά που πέρασε. Τη
βαριεστημάρα μπροστά στα «εορταστικά» κακόγουστα της μικρής οθόνης και την
υπνηλία από το παραφορτωμένο στομάχι…

Φαντάζομαι, όμως, φέτος, τη γνωστή αυτή εικόνα να αλλάζει, να παίρνει κίνηση
και μουσική. Να σηκώνεις το χαλί μετά το φαγητό και να πετάς τα παπούτσια,
αντί να βουλιάξεις στον καναπέ, μετρώντας τις ώρες μέχρις ότου χωνέψεις τη
γέμιση και τα κουραμπιεδάκια. Να βάζεις στο σι-ντι πλέγιερ ή στο μαγνητόφωνο
μουσική που λικνίζει τη μέση και γαργαλάει τα πόδια… Οποιαδήποτε μουσική:
Βαλς για όλους (στην ανάγκη ξεθάψτε τον «Γαλάζιο Δούναβη» της γιαγιάς!), την
μπατσάτα της μόδας από τη μακρινή Καραϊβική για τα δεκαεξάχρονα κορίτσια και
όσους αισθάνονται όπως αυτά, ροκ εντ ρολ, σουίνγκ και μπόσα νόβα για τους
νοσταλγούς του ’60, σάμπα και μάμπο για να ανάψουν τα αίματα, τσάρλεστον και
γιάνγκα για τους διαχρονικούς ζωηρούς! Δημοτικά, χασάπικο, συρτάκι –
οποιονδήποτε «κοινωνικό» χορό…

Στα αθηναϊκά σινεμά παίζουν ακόμη τον γιάπη Ρίτσαρντ Γκιρ να απελευθερώνεται
από τη θλιβερή μονοτονία της καθημερινότητάς του, βάζοντας στη ζωή του τα
βήματα του χορού («Χορεύετε;»).

Το είδατε; Και – ακόμη – δεν χορεύετε;