ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Λείπουν ακόμα λίγες μέρες για τον τελικό απολογισμό της χρονιάς, τα πρόσωπα
ωστόσο που έχει ξεχωρίσει η στήλη – και, ελπίζω, σε μεγάλο βαθμό και η
πραγματικότητα – δεν μπορούν πλέον ν’ αλλάξουν. Για όποιον αγαπά το ποδόσφαιρο
και βλέπει σ’ αυτό κάτι παραπάνω από μια μπάλα που κυλά, η προτίμηση στους δύο
συγκεκριμένους ανθρώπους έχει και τον χαρακτήρα μιας δήλωσης αρχών.

Ο Αντρέι Σεβτσένκο κέρδισε το βραβείο του καλύτερου ποδοσφαιριστή της Ευρώπης
χωρίς κανείς να μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν το δικαιούται, αλλά και χωρίς
κανείς να διανοείται ότι είναι καλύτερος παίκτης από έναν Ροναλντίνιο, έναν
Αντριάνο, ακόμα και έναν Ντρογκμπά. Ο Ουκρανός παίζει σε μια μεγάλη ομάδα και
σε ένα μεγάλο πρωτάθλημα σε σαφή πτώση, έχει όμως καταφέρει να διατηρήσει τα
τέσσερα πέντε τελευταία χρόνια – αυτός είναι ο μεγαλύτερο τίτλος τιμής του –
μια σταθερότητα στο σκοράρισμα και την επιθετική δημιουργία, που τον καθιστά
πραγματικά δυσαναπλήρωτο. Διαθέτει, αυτό το ξέρουμε από τα χρόνια του Κιέβου,
όλα τα προσόντα του μεγάλου επιθετικού – ταχύτητα, φονικό ένστικτο,
αυτοπεποίθηση, όσφρηση της φάσης, εκμετάλλευση του χώρου και του κάθε
ανοίγματος – χρωστά όμως και πολλά σε ένα σύστημα που ο Ανσελότι έχει
προσαρμόσει επάνω του, καθώς και στη δουλειά τριών τροφοδοτών του υψηλότατου
επιπέδου, του Πίρλο, του Ζέεντορφ και κυρίως του μεγάλου μικρού Κακά. Κι όμως,
πέρσι τέτοια εποχή, ένας τραυματισμός και η αποτελεσματικότητα του Ινζάγκι
απειλούσαν να τον αφήσουν στον πάγκο, τον οποίο άφησε οριστικά πίσω του,
περισσότερο χάρις στην επιμονή και τη δύναμη του χαρακτήρα του παρά στα γκολ
του. Γι’ αυτό η φετινή διάκριση του Σέβα και η αποδοχή της από όλους
σηματοδοτεί μια νίκη της καθαρής αξίας επί του μάρκετινγκ, της σοβαρότητας επί
της γυμνής εμπορικότητας (όσο κι αν τα στοιχεία της σοουμπίζ – γυναίκα
μοντέλο, πασαρέλες του Μιλάνου, συγχρωτισμός με την κλίκα του Μπερλουσκόνι –
κάθε άλλο παρά λείπουν από τη ζωή του Ουκρανού).

Στην ελληνική σκηνή, ο άτυπος τίτλος δεν μπορεί κατά τη γνώμη μου να πάει σε
κανέναν άλλον από τον άνθρωπο που πεθύμησαν ήδη στο καλύτερο Πρωτάθλημα της
Ευρώπης, που κέρδισε τον μεγαλύτερο τίτλο από καταβολής ελληνικού ποδοσφαίρου
χωρίς σχεδόν να παίξει, αλλά έχοντας εξαιρετικά εμπνεύσει, που έκανε από
πείσμα, περηφάνια και δόσιμο, το άλμα στον πιο δύσκολο χώρο που υπάρχει στο
ελληνικό, και όχι μόνο, ποδόσφαιρο, και που, στη σημερινή τροχιά αυτού του
άλματος, όχι μόνο δεν έχει γκρεμοτσακιστεί, αλλά και δείχνει σαν να
προετοιμαζόταν στις καλύτερες ακαδημίες. H ωραία μαγκιά του Ντέμη δεν
οφείλεται στο ότι η AEK σήμερα βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται στο πρωτάθλημα
(η θέση αυτή δεν αντικατοπτρίζει την αγωνιστική εικόνα της, όπως και το
ελληνικό Πρωτάθλημα δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική αξία καμιάς ομάδας),
αλλά στο ότι επιβλήθηκε με περισσότερα έργα από λόγια στους παίκτες και μέχρι
χθες συμπαίκτες του, στους φιλάθλους κάθε προτίμησης, στα λοιπά εντιμότατα
μέλη του κλαμπ των προέδρων.

Όσο κι αν ο πρότερος βίος και πολιτεία του, όπως εξάλλου και η επίσημη
ελληνική Πολιτεία, τον βοήθησαν να μην αρχίσει από το μηδέν σε μια περίοδο που
η ομάδα του βρισκόταν περίπου εκεί, η προσωπική του αύρα είναι και ολοφάνερη
και ευεργετική. Λέτε να οφείλεται, όπως και του Σεβτσένκο, στο ότι μέσα στη
χρονιά που τελειώνει γνώρισαν και οι δυο τη μοναδική καμπή που λέγεται
πατρότητα;