Όταν οι HΠA βομβάρδισαν το Iράν

Αν μπορούμε, ας ξεχάσουμε τη Φαλούτζα για λίγο. Και ας σκεφθούμε το Ιράν
(ας διαπραγματεύεται με τους Ευρωπαίους). Τι θα συνέβαινε αν ο πρόεδρος Μπους
αποφάσιζε να το χτυπήσει; Για να το μάθουμε, το περιοδικό «Atlantic Monthly»
οργάνωσε ένα «πολεμικό παιχνίδι» με τη βοήθεια ειδικών στη στρατηγική. Το
συμπέρασμά τους; Οι δυνατότητες δράσης των Αμερικανών είναι περιορισμένες.

Το «παιχνίδι» των ειδικών έχει ως στόχο να διατυπωθεί μία πρόταση προς τον Μπους, για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιμετωπίσει τις κινήσεις του Ιράν προς τον επιθετικό πυρηνικό εξοπλισμό. Στη φωτογραφία, εργαζόμενος στο πυρηνικό εργοστάσιο του Ισφαχάν

Είναι γνωστό ότι τα πολεμικά παιχνίδια διεξάγονται σε πολλά επίπεδα. Στο πιο
στοιχειώδες επίπεδο, ο παίκτης και ο συμπαίκτης συμφωνούν σε μερικούς βασικούς
κανόνες: Εγώ θα κάνω τον Αγιατολάχ και εσύ τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Ο Αγιατολάχ
κινείται επιθετικά και εσείς αντιδράτε στην κίνησή του. H μία κίνηση
διαδέχεται την άλλη και στο τέλος συμβαίνει κάτι, όπως στο σκάκι.

Ας φανταστούμε ένα πολεμικό παιχνίδι στο οποίο υπάρχουν παίκτες με τεράστια
πείρα στη διακυβέρνηση, ένας διευθυντής της CIA, ένας σύμβουλος εθνικής
ασφαλείας, ο υπουργός Άμυνας και πάει λέγοντας. Την ιδέα είχε ο συνταγματάρχης
Σαμ Γκάρντινερ, ο οποίος διοργανώνει τέτοια παιχνίδια στην αμερικανική Σχολή
Πολέμου. Τον διευθυντή της CIA έκανε ο Ντέιβιντ Κέι, επικεφαλής των
επιθεωρητών των οπλικών συστημάτων του Ιράκ. Τον υπουργό Άμυνας ο Μάικλ Μαζάρ,
καθηγητής Στρατηγικής Ασφαλείας στη Σχολή Πολέμου. Και τον υπουργό Εξωτερικών
δύο άτομα ταυτόχρονα, ο Κένεθ Πόλακ του Ινστιτούτου Μπρόικινγκς και ο Ρούελ
Μαρκ Γκέρεστ του ινστιτούτου Αμέρικαν Εντερπράιζ.

Τα ερωτήματα. H συνάντηση αυτών των ανθρώπων έχει στόχο να διατυπωθεί
μία πρόταση προς τον πρόεδρο, για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να
αντιμετωπίσει τις κινήσεις του Ιράν προς τον επιθετικό πυρηνικό εξοπλισμό. Το
παιχνίδι γρήγορα «χοντραίνει». Γίνονται υποθέσεις. Και ερωτήσεις που
πέφτουν… βροχή, αλλά η κυριότερη είναι αυτή: «Πρέπει το Ιράν να
αντιμετωπιστεί όπως το Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν, θεωρώντας ότι η κατοχή
πυρηνικών όπλων θα αποτελούσε μιαν απαράδεκτη απειλή, ή όπως το Πακιστάν, η
Ινδία, ακόμη και η Βόρεια Κορέα, που μολονότι δεν αρέσουν στις ΗΠΑ οι
πυρηνικές φιλοδοξίες τους, έχουν αποφασίσει για την ώρα να τις ανεχθούν;». H
απάντηση είναι άμεση: Οι ΗΠΑ «δεν μπορούν αν ανεχθούν την ανάδυση του Ιράν ως
πυρηνικής δύναμης». Άλλη μία διαπίστωση από αυτό το πολεμικό παιχνίδι είναι
ότι «σε κάποιο σημείο, σχετικά σύντομα, το Ιράν θα έχει ένα οπλοστάσιο που
κανείς ξένος δεν θα μπορεί να καταστρέψει. Και η Αμερική δεν θα μπορεί να
ξέρει πότε ακριβώς θα έχει φτάσει σε αυτό το σημείο».

Επίθεση σε τρεις φάσεις

Οι παίκτες καταλήγουν πως οι ΗΠΑ θα χρειαστεί να καταφέρουν ένα πλήγμα. Στο
πολεμικό παιχνίδι, οι ειδικοί «είδαν» από τώρα τρεις φάσεις. Αρχικά, μία
αποστολή βομβαρδισμού των στρατοπέδων όπου βρίσκονται οι Φρουροί της Ιρανικής
Επανάστασης. Αυτό φαίνεται μάλλον εύκολο, ζήτημα 24 ωρών, με τα υπάρχοντα
μέσα. Κατόπιν, πρέπει να δοθεί βαρύτητα στην καταστροφή γνωστών και πιθανών
πυρηνικών εγκαταστάσεων. Για να γίνει αυτό αποτελεσματικά, πρέπει να μπουν στο
στόχαστρο 350 τοποθεσίες και για την πραγματοποίηση μιας τέτοιας αποστολής θα
χρειάζονταν πολλές ημέρες. Στο τρίτο στάδιο, την αλλαγή του καθεστώτος, οι ΗΠΑ
θα ήταν υποχρεωμένες να χρησιμοποιήσουν χερσαίες δυνάμεις. Και για να
πραγματοποιηθούν τόσο η δεύτερη όσο και η τρίτη φάση, θα χρειαστούν
αεροπορικές βάσεις πολύ περισσότερες από αυτές που είναι σήμερα διαθέσιμες.
«Σε σύγκριση με το Ιράκ, το Ιράν έχει τριπλάσιο πληθυσμό, τετραπλάσια έκταση
και πενταπλάσια προβλήματα», λέει ένας παίκτης.

Ζητούνται συμβουλές!

Παύση. Και περισυλλογή. Το συμπέρασμα των παικτών βγαίνει αβίαστα: «Σχετικά με
τις προθέσεις του Ιράν, δεν υπάρχει καμία διαφωνία. Το Ιράν προσπαθεί να
αναπτύξει πυρηνικά όπλα και αν δεν αλλάξει η πολιτική του από τα κίνητρα που
του προσφέρονται ή από τις προειδοποιήσεις που δέχεται, θα τα καταφέρει». Αν
όμως οι Αμερικανοί προχωρήσουν σε προκαταρκτικές στρατιωτικές κινήσεις, πώς
είναι δυνατόν να είναι βέβαιοι ότι οι Ιρανοί θα κάθονται με σταυρωμένα χέρια;
«Ποτέ σε αυτό το παιχνίδι δεν δώσαμε στον εχθρό την πρώτη κίνηση», εξηγεί ένας
από τους παίκτες. «Τι θα συνέβαινε αν μας προλάβαιναν αυτοί; Τι θα γίνει αν
τους απειλήσουμε και την άλλη μέρα βρούμε νάρκες στο λιμάνι της Βαλτιμόρης και
του Σαν Φρανσίσκο με την προειδοποίηση ότι θα υπάρξουν και άλλες;».

Συμπέρασμα:

1. Το Ισραήλ δεν μπορεί να χειριστεί την πρόκληση.

2. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αποφύγουν τη στρατιωτική δράση, γιατί πρέπει
να υπάρχει η απειλή αυτής της δράσης.

3. Το κέρδος χρόνου δεν ενισχύει απαραιτήτως την αμερικανική
αποτελεσματικότητα.

Τι απομένει; Ό,τι συμβεί, θα εξαρτηθεί από τη γρήγορη κρίση του Αμερικανού
προέδρου. Αν έμαθε κάτι από το Ιράκ, είναι ότι χρειάζεται συμβουλές για
εναλλακτικές δράσεις. Χρειάζεται να αποφύγει αυτά που βρίσκει σήμερα μπροστά
του στο Ιράκ.