MATIEΣ Tο κινίνο…

Ήμουν στη Μυτιλήνη, όταν μου τηλεφώνησαν ότι πέθανε ο Θόδωρος Δερβενιώτης.
Ήξερα ότι ήταν άρρωστος. Αλλά δεν περίμενα ότι το τέλος θα έρθει τόσο σύντομα.
Ένιωσα το στόμα μου να γεμίζει κινίνο. Έφυγα από την παρέα μου κι έτρεξα προς
την παραλία. Ήθελα να μπλεχτώ με τον κόσμο, τα απαγορευμένα κορναρίσματα, την
κυκλοφοριακή φρίκη, τις μανούβρες των καραβιών. Αλλά ο μπαρμπα-Θόδωρος
βρισκόταν συνεχώς μπροστά μου. Με το τσιγάρο στα χείλη. Και το πρόσωπο, βαθιά
συλλογισμένο.

Ο Δερβενιώτης δεν ήταν Βαμβακάρης. Ούτε Τσιτσάνης. Ήταν πολύ καλός συνθέτης.
Πρωτίστως, όμως, ήταν εξαιρετικός μουσικός. Ο μόνος, ίσως, από την παλιά
φρουρά του λαϊκού τραγουδιού, που ήξερε να γράφει και να διαβάζει μουσική. Γι’
αυτό, άλλωστε, πολλά χρόνια δούλευε στην Κολούμπια ως μαέστρος. Θέση που την
είχαν σφραγίσει, σε διάφορες εταιρείες, μεγάλες προσωπικότητες του χώρου, όπως
ο Τούντας.

Επειδή, ακριβώς, ήταν κορυφαίος μουσικός στο είδος του, έγινε και δάσκαλος στο
μπουζούκι, όπως και σε άλλα λαϊκά όργανα. H Σχολή του, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας,
κοντά στη «Σόνια», ανέδειξε δεκάδες οργανοπαίχτες, αλλά και τραγουδιστές, που
βρίσκανε εύκολα δουλειά στα καλύτερα πάλκα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του
Βόλου και του Πειραιά.

Την εποχή που το λαϊκό τραγούδι ήταν σε διωγμό – και πότε δεν ήταν; – ο
Δερβενιώτης, μαζί με τον άξιο συνεργάτη του Κώστα Βίρβο, μπήκανε μπροστά και
φτιάξανε έναν ιστορικό σύλλογο, για την προάσπισή του. Και οι δύο, επίσης,
υπήρξαν ιδρυτικά μέλη της ΕΜΣΕ, της οποίας, ο Δερβενιώτης, τα τελευταία χρόνια
εκλεγόταν συνεχώς πρόεδρος.

Ο Θόδωρος ήταν έντιμος άνθρωπος. Είχε μπέσα. Απογοητευόταν συχνά από τα σκληρά
προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λαϊκοί δημιουργοί, αλλά πίστευε ότι στο τέλος
θα νικήσουν. Και έτσι, με το όραμα της τελικής νίκης και με αγώνες πέρασε τη
ζωή του.

Στη Μυτιλήνη – τι φοβερή σύμπτωση! – πληροφορήθηκα και τον θάνατο του Διονύση
Τζεφρόνη. Του Νιόνιου της δημοσιογραφικής μας παρέας, τη δεκαετία του ’60.
Σπουδαίος γραφιάς ο Τζεφρόνης! Και διηγηματογράφος, με ιδιαίτερη επίδοση στα
«αστυνομικά». Και πολύ καλός στιχουργός. Δικό του το «Σταλιά σταλιά», το πρώτο
σουξέ της Μαρινέλλας. Και καρδιά χρυσάφι.

Δουλέψαμε πλάι πλάι, στα «NEA», επί δεκαετίες! Ήταν ακούραστος. Και ευφυής.
Και το χιούμορ του μοναδικό. Γλυκό πρόσωπο, ζεστό, που ακτινοβολούσε καλοσύνη.
Κάποτε πρέπει να βγουν τα γραπτά του, ιδίως τα χιουμοριστικά, σε βιβλία.