[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Βρε, πρεμούρα που έχει πιάσει μερικούς να μάθουν ντε και καλά αν ο Καραμανλής
είδε «το DVD» της αμαρτίας». Ο εκτελών χρέη κυβερνητικού εκπροσώπου ήταν
κατηγορηματικός: δεν είδε ο Πρόεδρος το DVD και επί τη ευκαιρία επιτέθηκε
άσχημα και σε όσους υποστηρίζουν το αντίθετο. Κατανοητή η προσπάθεια,
ακατανόητη η επιμονή. Πρώτον, διότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο Καραμανλής
ενημερώνει τον Αντώναρο για κάθε… DVD που βλέπει. Δεύτερον, ο άνθρωπος ακόμη
κι αν είδε το DVD, έχει δει τόσα παρεμφερή (η «Συμμορία των έντεκα», «Ρωσική
εστία», «Έγκλημα στο Γκόργκι παρκ», «Το μεγάλο κόλπο», «Το δίκτυο», «Παιχνίδια
κατασκόπων», «Οι τρεις μέρες του κόνδορα», «Κωδικός Αλίας», «Ο κατάσκοπος που
γύρισε από το κρύο», «Πίσω απ’ την Κόκκινη Πλατεία», «Συνταγματάρχης Μαρίνα» ή
«Υπολοχαγός Νατάσα», δεν έχει σημασία) που αποκλείεται να θυμάται το
συγκεκριμένο. Και γιατί να το θυμάται, εδώ που τα λέμε; Να ήταν η Τζούλια
Ρόμπερτς που πρωταγωνιστούσε στη «Συμμορία των έντεκα», να πω ναι. Στο
συγκεκριμένο, το πολύ πολύ να παίζει ο Γκουριώτης…

Ροοοοζ…

Παρακολουθώ πάντως με ιδιαίτερη προσοχή όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες με την
Εξεταστική Επιτροπή για τους εξοπλισμούς και το υπέροχο γαϊτανάκι που έχουν
στήσει τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Παρακολουθώ, και μαθαίνω. Διότι εκτός από το
ότι οι άνθρωποι φλερτάρουν συνεχώς με το παρασκήνιο και το βαθύ, σκοτεινό
παρακράτος, μιλάνε κιόλας. Μιλάνε αφόρητα. Και λένε πράγματα τα οποία κανονικά
θα έπρεπε να κρατήσουν βαθιά φυλαγμένα μέσα τους. Αλλά άμα ο άλλος είναι σε
πανικό και βλέπει ότι όλα όσα με κόπο είχε οικοδομήσει καταρρέουν, δεν
κρατιέται. Πάνω σε μια τέτοια κατάσταση πανικού ενός εκ των εμπλεκομένων,
«έπιασε» το (βιονικό) αυτί μου, ότι πλην των γνωστών βιντεοκασετών της Μόσχας,
στα χέρια κάποιων υπάρχουν και «ροζ» (ροοοοζ;) κασέτες! Τις οποίες, λένε,
κρατούν ως ύστατο όπλο!..

ΥΓ: Ερωτήσεις σχετικές με το ποιος «παίζει» ποιο ρόλο κ.λπ. δεν θα
απαντηθούν, διότι η στήλη το έχει ως αρχή: ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν
θίγουμε. Μόνο τίτλο δίνει σ’ όλα αυτά: «σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες»!..

Κλείδωσε

Τα DVD, οι βιντεοκασέτες και ποιος βλέπει τι, είναι μια πονεμένη ιστορία αλλά
στερείται σοβαρότητας.

Επί του παρόντος, υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα για να αποσπάσουν την προσοχή
μας. Προεδρική εκλογή, για παράδειγμα. Προχθές μόλις, μου τηλεφώνησε συνήθως
καλά πληροφορημένος φίλος για να με ενημερώσει ότι « τελειωμένα πράγματα,
κλείδωσε του Κωνσταντόπουλου». Τι εννοείς; ρώτησα. «Κλείδωσε, παιδί μου, για
Πρόεδρος». Καπάκι έπεσε και η ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στο Συνέδριο του
Συνασπισμού, με το προσκλητήριο συνεργασίας προς το μικρότερο κόμμα της
Αριστεράς. Μετά ήρθαν τα σενάρια: συναινεί και ο Γιώργος Παπανδρέου για να
γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Νικ. Κωνσταντόπουλος. Καμιά αντίρρηση. Αλλά
αν θυμάμαι καλά δεν έχουν περάσει ούτε τρεις εβδομάδες που έγινε το «έλα να
δεις» στο ΠΑΣΟΚ με αφορμή την αυτοϋποψηφιότητα Κωνσταντόπουλου. Και δεν μου
διαφεύγει καθόλου το γεγονός ότι είδε κι έπαθε κι ο ίδιος (με συνεχείς
παρεμβάσεις) να καταλαγιάσει τα πνεύματα…

Δεν συνεργάζεται

Να μεσολάβησε κάτι ώστε να μεταβάλει τις σκέψεις του, ότι δεν θα πει «ναι» σε
μια υποψηφιότητα που θα διχάσει το ΠΑΣΟΚ; Και τι να είναι άραγε αυτό; H
πρόταση συνεργασίας στον ΣΥΝ αποκλείεται πάντως να είναι. Διότι όλοι γνωρίζουν
ότι αν εκλεγεί ο Αλ. Αλαβάνος (που θα εκλεγεί, απ’ ότι φαίνεται) νέος πρόεδρος
του ΣΥΝ, το τελευταίο που θα κάνει είναι να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ.
Αποκλείεται να μη γνωρίζει ο Γ. Παπανδρέου τις απόψεις του Αλαβάνου για το
ΠΑΣΟΚ, όπως και τις απόψεις του για το πού πρέπει να στραφεί ο ΣΥΝ υπό την
προεδρία του – να επιστρέψει στις παραδοσιακές του ρίζες, είχε πει. Εμένα με
κλείσιμο του ματιού προς το KKE μού είχε ακουστεί αυτό, τότε. Λες ο Αλαβάνος
να εννοούσε το… ΠΑΣΟΚ και να μην το αντιληφθήκαμε επαρκώς και εγκαίρως;

Το μπάχαλο

Πολύ χάρηκα, παρεμπιπτόντως, το μπάχαλο που έγινε στη Νεολαία ΠΑΣΟΚ. Όλα ήταν
εξαιρετικά. Και η ατμόσφαιρα και τα συνθήματα και – το κυριότερο – οι φράξιες
που έδρασαν. Πολλοί ήταν εκείνοι που θυμήθηκαν τον παλιό καλό καιρό, που δεν
μπορούσε ούτε να φανταστεί κανείς Νεολαία ΠΑΣΟΚ χωρίς φράξιες, διαγραφές,
αποχωρήσεις, αλληλοκαταγγελίες. Κι όσοι φρίττουν σήμερα με την κατάσταση (μιλώ
για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ) να θυμηθούν τι έκαναν ως νέοι οι ίδιοι «τω καιρώ
εκείνω» στη Νεολαία. Μόνο που τότε δεν υπήρχε τηλεόραση να κάνει πρώτο θέμα τα
συνθήματα στο Συνέδριο ούτε τις αποχωρήσεις μιας φράξιας. Τέλος πάντων, αν
υπάρχει κάποια ευθύνη για όσα έγιναν στο Συνέδριο αυτή ανήκει αποκλειστικά
στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, που επέτρεψε να πραγματοποιηθεί το Συνέδριο της
Νεολαίας πριν από το Συνέδριο του κόμματος. Όλα τα άλλα είναι φιλολογικού
χαρακτήρα συζητήσεις, άνευ ουσίας…

Στα βήματα του προκατόχου

Συνέδριο έκανε και η ΠΑΣΚΕ – κι αυτό δεν το απέτρεψε ο Γιώργος Παπανδρέου.
Γιατί έκανε Συνέδριο, δεν είναι απολύτως ευκρινές. Αλλά αν συνεκτιμήσει κανείς
τα όσα συνέβησαν στην έναρξη, μπορεί εύκολα να αντιληφθεί το γιατί. «Το λένε
οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια», ότι ο Χρ. Πολυζωγόπουλος, ο
νυν πρόεδρος της ΓΣΕΕ, επιθυμεί διακαώς να γίνει γραμματέας του ΠΑΣΟΚ. Στο
πλαίσιο αυτό, εύκολα εξηγείται επίσης το γιατί διέγραψε με μιας, χρατς-χρουτς,
την 8ετία Σημίτη από το εισαγωγικό βίντεο που έπαιξε στην έναρξη του
Συνεδρίου. Είναι με την «καινούργια εποχή» – και θέλει να το δείξει. Χωρίς
πολύ κόπο εξηγείται και η επίμονη επίθεσή του κατά συγκεκριμένων στελεχών, στα
οποία καταλόγισε αλαζονεία και κυβερνητισμό και τους χρέωσε και την ήττα στις
εκλογές. Σε σωστό δρόμο είναι ο πρόεδρος. Κάπως έτσι είχε ξεκινήσει και ο
προκάτοχός του στη θέση του γραμματέα…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Σενάρια… φάρσας για τα δημόσια έργα

Ακροβάτη σε… όχι και τόσο τεντωμένο σκοινί θυμίζει η κυβέρνηση με το σχέδιο
νόμου για τον βασικό μέτοχο. Απ’ αυτά που θεσπίζει, τα περισσότερα δεν
γίνονται. Κι αν επιχειρηθεί να υλοποιηθούν, θα γίνει «της κακομοίρας», και
παρακαλείται ο υποψήφιος για τον ρόλο του «μπακαλόγατου» Ζήκου να περάσει από
τον πάγκο να παραλάβει τις «σκαλέτες» για να μελετήσει τον ρόλο του. Άνθρωπος
που γνωρίζει καλά τα θέματα αυτά, και μελέτησε επισταμένα την κεντρική ιδέα
του κυβερνητικού νομοσχεδίου, εκείνη που προσδιορίζει στο 1% το ποσοστό του
βασικού μετόχου, ανέφερε στη στήλη πόσο εύκολο είναι κάποιος να μπλοκάρει
ολόκληρο το σύστημα στα δημόσια έργα. Να μην ξαναγίνει δημόσιο έργο στην
Ελλάδα, στον αιώνα τον άπαντα. Πώς; Αγοράζοντας μέσω του χρηματιστηρίου το 1%
των μετοχών από τις 25 μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες της χώρας. Μόλις
με 17.740.000 ευρώ, ήτοι κάτι περισσότερο από 6 δισεκατομμύρια, παλιές,
δραχμούλες. Ο μεγάλος δε κίνδυνος δεν είναι να αγοράσει κάποιος για την πλάκα
του το 1% για να μπλοκάρει τους αντιπάλους του κατασκευαστές, αλλά να το κάνει
αυτό ένας ξένος κατασκευαστικός όμιλος για να μονοπωλήσει τα έργα στην Ελλάδα.
Καλά ε;