Σε δυο εβδομάδες, βοήθειά μας…

11 ΔΕΚΕΜΒΡΗ και το σπίτι έχει καταληφθεί από ένα ανεξέλεγκτο αμόκ. Το
«σύνδρομο του προεόρτιου». Ο συνδυασμός του χαζοχαρούμενου και του
βομβαρδισμένου. Της καμένης γης, των ερειπίων. Μόνο η Μαρία Καρχιλάκη λείπει,
να ολοκληρωθεί το ντεκόρ. Γενικώς – και αισθητικώς – επικρατεί αυτό το ντεμί:
ανάμεσα στο στολισμένο και στο μπάχαλο.

Ο διάδρομος σπαρμένος κούτες, μπάλες, γιρλάντες. Κινδυνεύει πλέον η σωματική
μας ακεραιτότητα. Ξεκινάς από την κρεβατοκάμαρα και φτάνεις στην κουζίνα με
πολλαπλές κακώσεις. Τα πόδια μου μες στον μώλωπα. Σκοντάφτω συνέχεια πάνω στα
Χριστούγεννα, τα διάσπαρτα μέσα στο σπίτι. Ένας αέναα εύχαρις Αϊ-Βασίλης σαν
κουράδα μες στη μέση. Όποτε τον πατάω, κατά λάθος, με την παντόφλα πιάνει το
«Τζινγκλ μπελς». N’ ακούς τώρα μες στης νυχτιάς τη σιγαλιά το «Τζινγκλ μπελς»
είναι πολύ αγριευτική εμπειρία.

Έξω από το σπίτι κρεμάσαμε της κάτω γης τα χώματα από φωτάκια. «Κιτς», μου
λέει η μητέρα μου. «Ξινό θα μου το βγάλεις» λέω στη μητέρα μου. «Βάλτε κι
άλλα» λέει ο γιος μου. Ένα φυλλαράκι πάνω σε μισό κλαράκι δεξιά, πίσω από την
εξώπορτα, δεν έχει κρεμασμένο πάνω του τη μάνα του και τον πατέρα του. Πώς μας
ξέφυγε, απορώ!

Τις περισσότερες μπάλες τις εξόντωσε ηθικώς και σωματικώς η γάτα Ήρα. Ώσπου να
ανοίξω την πόρτα («ο ταχυδρόμος της περιφερείας σας σάς εύχεται χρόνια πολλά»
– κι εγώ αντεύχομαι εγκαρδίως αλλά δεν μου δίνει φράγκο) ώσπου να ξαναμπώ
μέσα, η γάτα Ήρα έκανε πλονζόν στην κούτα και χόρεψε μέσα ένα κεφάτο μάμπο.

– Γιατί το έκανες αυτό; στηλίτευσε ο γιος μου τη γάτα Ήρα.

Γιατί είναι γάτα. Εξ ου και τον κοίταξε αδιάφορα πριν επιτεθεί στο Θείο Βρέφος
της φάτνης. Μόνο ο Ιωσήφ γλίτωσε από τα δόντια της. Ανθεκτική φάρα αυτοί οι
μαραγκοί.

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ επικρατεί ένα άκρως δημοκρατικό αξίωμα. Το παιδί έχει
υποχρεώσεις και δικαιώματα. H μητέρα του παιδιού έχει μόνο δικαιώματα. Αυτό το
modus vivendi το εφαρμόζουμε με θρησκευτική ευλάβεια. Κάθε χρόνο, ανασύρουμε
από το χρονοντούλαπο της ιστορίας δύο δέντρα. Το μικρό είναι του Παύλου. Το
μεγάλο του σαλονιού. Για τον στολισμό του μικρού αποφασίζει ο Παύλος. Για το
μεγάλο αποφασίζουμε από κοινού: δηλαδή ο Παύλος.

– Γιατί να μη στολίζεις εσύ το ένα κι εγώ το άλλο; μ’ έπιασε το παράπονο.

– Γιατί το ένα είναι το δικό μου και το άλλο είναι το οικογενειακό.

Μάλιστα. Τα δικά σου – δικά μου και τα δικά μου – δικά μου. Όταν έλειπε
σχολείο, λάθρα και υπούλως, το στόλισα. Αντί για μπάλες, έβαλα τα χιλιάδες
φιογκάκια και μετά έκανα ένα βήμα πίσω. Αυτό το κλασικό «ένα βήμα πίσω» του
ηλιθίου που θέλει να αποθαυμάσει το έργο του.

ΓΥΡΙΖΕΙ ΑΠΟ TO ΣΧΟΛΕΙΟ ο μικρός τρομοκράτης. Ο Κουφοντίνας με το
αγγελικό χαμόγελο. Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον εφοβήθη. Γιατί έβαλα
φιόγκους και όχι μπάλες; Γιατί του έκανα τόσο χάλια, τόσο αίσχος, τόσο σίχαμα,
τόσο ρεζίλι, τόσο να μην έχει μούρη να βγει στην κοινωνία;

Δυο μέρες τώρα δεν μιλιόμαστε. Τσαλαπατάμε βλοσυροί τα γκι και τα ου και
αγριοκοιτάζουμε ο ένας τον άλλον. Μουλάρωσε εκείνος, μουλάρωσα κι εγώ. Μπάλες
εκείνος, τους φιόγκους μου εγώ. Κι όσο κανείς δεν κάνει πίσω, τα στολίδια
στέκουν αναποφάσιστα, αίολα, τήδε κακείσε σε όλο το σπίτι.

Κι επειδή – απ’ ό,τι προβλέπω εδώ θα μείνουν μέχρι των Βαΐων – η μόνη που θα
κάνει φέτος καλά Χριστούγεννα είναι η γάτα Ήρα. Που τώρα μασουλάει με την
ησυχία της το ολόχρυσο άστρο της κορυφής.

Χρόνια πολλά, γάτα Ήρα!