Ο παπάς της ενορίας

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥΣ του ΠΑΣΟΚ, τα προσκλητήρια διαλόγου με τη λεγόμενη
Ανανεωτική Αριστερά είναι κάτι σαν το «Κύριε ελέησον» για τους παπάδες:
καθημερινότητα – ο Κύριος μπορεί να μην ελεεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν
τον εκλιπαρούμε.

H αρχή έγινε επί Ανδρέα Παπανδρέου, στην – ιστορική πια – «Σύνοδο της
Χαλκίδας». Ακολούθησαν οι δημοτικές εκλογές του ’86, με την – ιστορική πια –
συνεργασία «δεξιών» και «αριστερών» που εδραίωσε την κυριαρχία τής N.Δ. σε
Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη. Μετά, ήλθε η – ιστορική πια – σειρά του κ. K.
Σημίτη…

Αυτός πήγε στο Συνέδριο του ΣΥΝ, μίλησε ενθέρμως περί Κεντροαριστεράς,
καταχειροκροτήθηκε και… πάπαλα. Μην τον είδατε τον Παναή – συγγνώμη, τον
ΣΥΝ. Το μόνο που πέτυχε ο κ. K. Σημίτης, ήταν να χρεωθεί τις μεταγραφές
δευτεροκλασάτων του Συνασπισμού, που στελέχωσαν με πλήρη αποτυχία κάποιους οργανισμούς.

Έχω αντίπαλο, άρα υπάρχω

Τώρα είναι η σειρά του κ. Γ. Παπανδρέου. Ο οποίος, όχι μόνον αποδέχθηκε την
πρόσκληση να παραστεί στο Συνέδριο της διαδοχής του κ. N. Κωνσταντόπουλου,
αλλά έβγαλε κι έναν λόγο αντάξιο… προέδρου του ΠΑΣΟΚ: Έγιναν λάθη ένθεν και
ένθεν, αλλά ελάτε να τα βρούμε από μηδενικής βάσης, και τέλος πάντων δεν
έχουμε να χωρίσουμε τίποτε το ιδιαίτερο. Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον, που θα
‘λεγε κι ο παπάς της ενορίας…

Ο – οργανωμένος – ΣΥΝ εκλέγει μέσα στις επόμενες ώρες τον πρόεδρό του. Όποιος
κι αν είναι, θα έχει ως πρωταρχικό μέλημα να διαβεβαιώσει τα στελέχη του
κόμματος ότι ο Συνασπισμός θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Για να υπάρχει όμως ο
ΣΥΝ πρέπει να οριοθετεί καθημερινά τη σχέση του με το ΠΑΣΟΚ, με όρους
αντιπαλότητας – και μάλιστα σκληρής – αλλιώς δεν χρειάζεται να υπάρχει. Κι
όποιος δεν αντιλαμβάνεται τι θα πράξει ο διάδοχος του κ. Κωνσταντόπουλου, ας
ρωτήσει τον παπά της ενορίας…