Aντιμεθυστικά αποστάγματα

![]() |
Ύστερα από ένα γερό… μεθύσι, οι περισσότεροι άνθρωποι ξυπνούν με ένα
ωραιότατο χανγκόβερ. Δηλαδή με τον γνωστό πονοκέφαλο, τη ναυτία, την ξηρότητα
στο στόμα και διάφορα άλλα συμπτώματα. Οι επιστήμονες τώρα προσπαθούν να
κατανοήσουν τις ακριβείς αιτίες που δημιουργούν αυτή την κατάσταση και να
φτιάξουν χάπια που θα μας κάνουν «περδίκια».
![]() |
Το περασμένο καλοκαίρι, μια ομάδα επιστημόνων δημοσίευσε στην ιατρική
επιθεώρηση «The Archives of Internal Medicine» μια μελέτη, σύμφωνα με την
οποία το απόσταγμα από τον καρπό ενός κάκτου, που συμπυκνώθηκε σε χάπι, είχε
την ιδιότητα να αναστέλλει συμπτώματα του χανγκόβερ, όπως είναι η ξηρότητα του
στόματος και η ναυτία.
Χάπια-πατέντες. Μια αμερικανική εταιρεία που εδρεύει στην Καλιφόρνια,
χρηματοδότησε τη συγκεκριμένη έρευνα και «πατεντάρισε» το απόσταγμα που, όπως
λέει, προέρχεται από τον κάκτο Opuntia ficus. Μια άλλη εταιρεία έχει επίσης
«πατεντάρει» ένα χάπι που διατίθεται στην αγορά και το οποίο παρασκευάζεται
από απόσταγμα ενεργού ανθρακικού ασβεστίου.
Ορισμένοι ειδικοί όμως, υποστηρίζουν ότι ακόμη και αν υπάρχουν τέτοια
σκευάσματα, η απόλυτη θεραπεία του χανγκόβερ παραμένει ανέφικτη. Αυτό καθαυτό
το σύμπτωμα μάλιστα δεν έχει κατανοηθεί πλήρως, ίσως επειδή οι επιστήμονες
έχουν κατ’ εξοχήν αφιερώσει τις προσπάθειές τους στην κατανόηση της εξάρτησης
από το αλκοόλ και τις επιπτώσεις της οινοποσίας στην υγεία.
Κόστος 150 δισ. δολάρια! Από την άλλη όμως πλευρά γεννάται και ένας
προβληματισμός σχετικά με τη χρησιμότητα ενός αποτελεσματικού φαρμάκου κατά
του συγκεκριμένου συμπτώματος. Ίσως πολλοί άνθρωποι να θελήσουν να πίνουν
περισσότερο, ξέροντας ότι με ένα χάπι θα μπορούν να απαλλαγούν από τον
ανεπιθύμητο πονοκέφαλο της επόμενης ημέρας. Στην ιδέα μάλιστα ενός οδηγού
λεωφορείου ή ενός πιλότου που το «τσούζει» το προηγούμενο βράδυ και στη
συνέχεια πάει για δουλειά πίνοντας ένα χάπι, πολλοί επιστήμονες…
ανατριχιάζουν.
Ωστόσο, δεν είναι λίγοι οι ερευνητές που λένε ότι τα συμπτώματα εξαιτίας της
οινοποσίας προκαλούν τέτοιο αντίκτυπο στην εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας,
ώστε πρέπει να μελετηθούν περαιτέρω. Κανένας φορέας δεν έχει ακριβή στοιχεία
για τον συγκεκριμένο αντίκτυπο, αλλά σύμφωνα με μια εκτίμηση που αφορά τις
ΗΠΑ, το κόστος από τα προβλήματα που εξαρτώνται από το αλκοόλ –
συμπεριλαμβανομένων και των χανγκόβερ – μεταφράζονται σε 150 δισεκατομμύρια
δολάρια ετησίως.
Ο δρ Μίχαελ Σλίπακ, που είναι επίκουρος καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο
της Καλιφόρνιας στο Σαν Φραντσίσκο, λέει πως «το επόμενο βήμα που πρέπει να
γίνει, είναι να διαπιστωθεί αν τα φάρμακα που παρέχονται για την καταπολέμηση
του χανγκόβερ, είναι ικανά να παρεμποδίσουν και άλλες παρενέργειες, όπως η
ορθή κρίση, η συγκέντρωση, η ικανότητα οδήγησης».
«Όμως, ένα σημαντικό εμπόδιο είναι το γεγονός ότι μεταξύ των επιστημόνων δεν
υπάρχει ομοφωνία για το τι ακριβώς είναι το χανγκόβερ και πώς προσδιορίζεται»,
λέει η δρ Λίντα Ντεγκούτις, που είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Επείγουσας
Ιατρικής και Δημόσιας Υγείας στο Πανεπιστήμιο Γέιλ. Ο πονοκέφαλος, η δίψα, η
ναυτία και ο μυϊκός πόνος, είναι τα πιο γνωστά συμπτώματα. Μια μελέτη του δρος
M. Σλίπακ, βρήκε και επιπρόσθετες παρενέργειες, όπως η αλγεινότητα, το
τρέμουλο και ο ίλιγγος.
Πώς επιδρά. Από την άλλη πλευρά, οι επιπτώσεις του αλκοόλ στον
οργανισμό είναι αρκετά γνωστές. Όταν ο άνθρωπος πίνει, το αλκοόλ απορροφάται
γρήγορα μέσω της στομαχικής οδού. H μεγαλύτερη ποσότητα εισέρχεται απευθείας
στο αίμα. Μέσα στο σώμα, το αλκοόλ διαστέλλει τα αιμοφόρα αγγεία,
δημιουργώντας ένα θερμό αναψοκοκκίνισμα. Παράλληλα, πιέζει το κεντρικό νευρικό
σύστημα επιδρώντας στην ευφορία και επιφέροντας ταραχή, αϋπνία και κατάπτωση.
Καθώς μεταφέρεται με το αίμα στο συκώτι, το αλκοόλ διασπάται στην ουσία
ακεταλδεϋδη και σε άλλα υποπροϊόντα, τα οποία αποβάλλονται με τα ούρα και την
αναπνοή. Κατά μέσο όρο, το σώμα μπορεί να «χωνέψει» ένα ποτό την ώρα, όμως ο
οργανισμός του ανθρώπου είναι διαφορετικός. Σύμφωνα με τη δρα Λ. Ντεγκούτις,
«ως ένα ποτό εκλαμβάνονται τα περίπου 340 γραμμάρια μπίρας, τα 42,5 γραμμάρια
καθαρό ουίσκι και τα 141 γραμμάρια κρασιού». Όμως, το τι ακριβώς συμβαίνει
όταν ένας άνθρωπος πιεί πολύ αλκοόλ με αποτέλεσμα να ξυπνήσει την επομένη με
χανγκόβερ, δεν είναι απόλυτα κατανοητό.
Καλύτερα νερωμένα τα ποτά…
![]() |
|
Κάποιοι γιατροί συστήνουν, για την αντιμετώπιση του χανγκόβερ, έναν φυσικό |
H αφυδάτωση παίζει επίσης έναν σημαντικό ρόλο στο χανγκόβερ. Το σώμα
τείνει να χάνει νερό όσο περισσότερο αλκοόλ καταναλώνεται, επειδή το αλκοόλ
είναι διουρητικό και αναγκάζει τους ανθρώπους να ουρούν όλο και συχνότερα,
ανεξάρτητα από το πόσο νερό πίνουν. «Να γιατί το να αναμειγνύει κανείς νερό με
αλκοολούχα ποτά είναι μια καλή ιδέα», όπως λέει ο δρ Έρικ Ντε Λούε, ιατρός στο
νοσοκομείο Αγία Μαργαρίτα, στο Χάμοντ, έξω από το Σικάγο. Το νερό όχι μόνο
επανυδατώνει το σώμα, αλλά επίσης μειώνει την επιθυμία για περισσότερη
κατανάλωση αλκοόλ. Πάντως, ορισμένες έρευνες έχουν αφήσει υπόνοιες ότι η
απεξάρτηση από το αλκοόλ συνεισφέρει στην εμφάνιση κάποιων συμπτωμάτων του
χανγκόβερ. Το σώμα εθίζεται στις παρενέργειες του αλκοόλ, λειτουργεί υπό ένα
διαφορετικό καθεστώς και όταν στη συνέχεια το αλκοόλ σταματά να εισρέει στον
οργανισμό, εμφανίζεται αυξημένος καρδιακός ρυθμός, σπασμοί και εφίδρωση.
Όσο πιο σκούρο ποτό τόσο πιο βαρύ κεφάλι…
![]() |
|
Αρκετοί άνθρωποι που ρωτήθηκαν από ειδικούς για το πώς αντιμετωπίζουν το |
Ο δρ Μίχαελ Σλίπακ, που είναι επίκουρος καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο
της Καλιφόρνιας στο Σαν Φραντσίσκο, εξετάζει το ενδεχόμενο, το ανοσοποιητικό
μας σύστημα να αντιδρά σε τοξικά υποπροϊόντα από τη ζύμωση οινοπνευματωδών
ποτών που λέγονται ομοειδή. «Τα ομοειδή είναι δηλητηριώδη και το σώμα τα
εκλαμβάνει ως τέτοια», λέει ο δρ Τζέφρι Βιέσε, επίκουρος καθηγητής Ιατρικής
στο Πανεπιστήμιο Τουλέιν και προσθέτει: «Ως γενικός κανόνας, όσο πιο σκούρο
είναι ένα αλκοολούχο ποτό, τόσο περισσότερα ομοειδή περιέχει». Έτσι, σύμφωνα
με κάποιες μελέτες, η βότκα σε γενικές γραμμές προκαλεί λιγότερα χανγκόβερ από
το μπέρμπον. H εταιρεία που παρασκευάζει το χάπι με το ενεργό ανθρακικό
ασβέστιο, λέει πως η δράση κατά του χανγκόβερ επιτυγχάνεται με την αιχμαλώτιση
συγκεκριμένων μορίων ομοειδών, τα οποία δεν απορροφώνται από τον οργανισμό.
Επιμέλεια: Στέφανος Κρίκκης, Εύη Ελευθεριάδου

















