ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα δέντρα της ζωής και της Σοφίας

Τη γνώρισα μαυροντυμένη. Αδύνατη, ψηλή, μ’ ένα μαύρο μαντίλι στα λευκά της
μαλλιά που έδενε πίσω σε κότσο. Τη θυμάμαι αεικίνητη. Να τρέχει, να φροντίζει,
να προσέχει, να ετοιμάζει, να περιποιείται. Τη θυμάμαι να με κυνηγάει σ’ ένα
μπαλκόνι, βράδυ καλοκαιρινό, με μία ζακέτα μικροσκοπική και ροζ στα χέρια. Να
τη φορέσω. Να μην κρυώσω. Κανείς να μην κρυώσει. Κανείς μη μείνει μόνος. Τη
θυμάμαι να ακούει. Τη θυμάμαι πάντα να ακούει. Με βλέμμα φωτεινό, τεράστιο, τα
πάντα να παρατηρεί από τη θέση της, δίχως να ενοχλεί και δίχως να διακόπτει.

Όλα τα έβλεπε εκείνη η γιαγιά. Με ήμερη και ήρεμη σοφία. H γιαγιά, η Σοφία.
Όλα τα άκουγε, όλα τα καταλάβαινε, όλα τα ένιωθε βαθιά μεσ’ την καρδιά της που
ένα βράδυ σταμάτησε πάνω στην ώρα που μιλούσε κι έκοψε την κουβέντα της στη
μέση. Όλα τα έβλεπε. Μαζί και την αρρώστια. Τα κύτταρα που επαναστάτησαν και,
χωρίς να βρουν αντίσταση, έστησαν τρελό παιχνίδι, καταστροφικό κι αόρατο, καλά
προφυλαγμένο κι αδιάσπαστο μεσ’ τη σιωπή.

Σκοτάδι ήταν. Νύχτα σκληρή. Νύχτα Φλεβάρη. Ήταν αρρώστια. Αδυσώπητη. Την είδε.
Κι έκλεισε τα μάτια οριστικά. Και σώπασε. Μαζί της σώπασαν κι οι φίλοι μου οι
φανταστικοί, οι παιδικοί. Μαζί της σώπασαν και τα τραγούδια που δοκίμαζα σε
χάρτινους καθρέφτες. Μαζί της χάθηκαν τα χρώματα από τις εικόνες κι έμεινε
μόνη μία φωτογραφία της θολή κι ασπρόμαυρη – βουβή. Να ‘χει το βλέμμα της
σκυμμένο χαμηλά προς τους καρπούς της γης, στα χέρια της τις φλοίδες από τους
βολβούς. Να ‘χει και την καρδιά στραμμένη προς τα δέντρα που – ναι! – έχουν
τις ρίζες τους ψηλά κι ανάσα παίρνουν και τροφή από τον ουρανό.

Αυτά τα δέντρα τώρα – φέτος – αποζητούν το φως, τα χρώματα, τη λάμψη της
υγείας. Απλώνονται παντού. Τα κοιτώ πάνω σε επιφάνειες μικρών κουτιών (των
κουτιών της Ελένης) που ζουν μια δεύτερη ζωή, πολύχρωμη και μαγική. Τα ίδια
δέντρα ή άλλα. Τα δέντρα της ζωής και της Σοφίας. Τα δέντρα της χαράς. Να
προσκαλούν ήχους, εικόνες, πλάσματα της γης, της θάλασσας, της βροχής, του
αέρα, της σελήνης.