ΣE ΠPΩTO ENIKO «Ψώνιων» εγκώμιον…

Έχεις αναρωτηθεί τι δεν πάει καλά στη ζωή σου τελευταία; Σε πιάνει το παράπονο
όταν βλέπεις ότι τα «ψώνια» πηγαίνουν μπροστά; Ας πρόσεχες…

Απόκτησε κι εσύ αυτό το ξινό, σνομπ ύφος που μόνο τα «ψώνια» έχουν, αυτό που
εκφράζει κάτι μεταξύ απέχθειας για τους κατώτερους συνανθρώπους τους και
αποστροφή για τη φτηνή καθημερινότητα. Καβάλησε το καλάμι. Γιατί το «ψώνιο»
όλοι το σέβονται. Κι αν δεν το σέβονται, τουλάχιστον το αφήνουν στην ησυχία
του και δεν το παιδεύουν. Επειδή είναι «ψώνιο» και δεν μπορούν να του
συμπεριφέρονται όπως σε έναν φυσιολογικό άνθρωπο, π.χ. σ’ εσένα. Το αφήνουν
στην τρέλα του.

Ρίξε πάνω σου κάτι φανταχτερό, τάξε τον εαυτό σου υπέρ ιδεών που δεν
πραγματοποιούνται, παίξ’ το και λίγο διαβασμένος και η συνταγή πέτυχε. Μη
μιλάς ποτέ επί της ουσίας, να έχεις όμως άποψη για όλα, να σε θεωρούν
ειδήμονα, χωρίς βέβαια να είσαι, και θα πας μπροστά. Γιατί τα «ψώνια»
ταξιδεύουν σε άλλη διάσταση. Δεν ασχολούνται ποτέ με τα μικρά, καθημερινά
προβλήματα, γιατί αυτοί είναι ανώτεροι άνθρωποι. Είναι πλασμένοι για ανώτερες
κατακτήσεις. Είναι Μεγαλέξανδροι. Και γιατί να μην είναι, αφού πάλι κάποιο
κορόιδο θα βρεθεί να κάνει τη «λάντζα»;

Ύστερα, είναι και το άλλο. Τα «ψώνια» δεν αισθάνονται ποτέ μοναξιά, αφού
παντού υπάρχει ένα (τουλάχιστον) «ψώνιο». Στη δουλειά, στον δρόμο, στη
γειτονιά, στο πανεπιστήμιο, στο σούπερ μάρκετ. Το πρόβλημα είναι ότι το είδος
πολλαπλασιάζεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε μόνοι
όλοι οι υπόλοιποι, ενώ τα «ψώνια» μάς ατενίζουν απ’ τα… καλάμια τους με
σιγουριά.

Το μόνο που μένει είναι να γίνουμε κι εμείς «ψώνια», μήπως και δούμε άσπρη
μέρα… Γιατί, εν τέλει, το να είσαι «ψώνιο» μπορεί και να σημαίνει ότι έχεις
πολλή αυτοπεποίθηση και δεν αφήνεις τους άλλους να στην κουρελιάζουν. Δεν
ακούγεται και πολύ κακό…