ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο «ντο» που χάθηκε

Φέτος, κάνε το καλύτερο δώρο στον εαυτό σου, με προτρέπουν περιοδικά και
σπόνσορες. Δεν έχω αντίρρηση να αναλάβουν την απενοχοποίησή μου άλλοι, πιο
λαρζ από μένα τύποι. Υπόσχομαι μάλιστα να μην τους στείλω στο τέλος τον
λογαριασμό για ό,τι φάω ό,τι πιω και ό,τι αρπάξει η κάρτα μου. Επιπλέον,
δηλώνω πανέτοιμη να ανεβάσω τη χοληστερίνη μου κατά πολλά φουα γκρα, να
φαρδύνω τη μεσούλα μου κατά πολλές πραλίνες, να επιβαρύνω το κότσι μου με
γόβες, να υποστώ επετειακές συνάφειες, να κουρσέψω Ντιούτι Φρι και
αρωματοπωλεία, να εφοδιάσω την ντουλάπα μου με κάνα δυο στολές ταμάμ για τις
Απόκριες. Τι στο καλό; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αξίζω όλα αυτά και με το
παραπάνω. Να, αυτό το παραπάνω είναι που με οδηγεί κατευθείαν στη ματαίωση.

Ζηλεύω το Σερβόπουλο με το ακορντεόν που ήρθε μετανάστης από έναν κόσμο παλιό,
τόσο παλιό όσο οι επιθυμίες μου. Όταν «καβαλάει» το λεωφορείο με το παλιό του
οργανάκι που τέτοια μάρκα δεν κυκλοφορεί πια στην αγορά, μα τον Θεό, έτσι μου
‘ρχεται να το… ληστέψω. Να του αρπάξω το ιταλικό ακορντεόν των ονείρων μου,
εκείνο με τον ευαίσθητο ήχο που πραγματικά ήθελα αλλά οι γονείς μου, άμουσοι
άρα πρακτικοί, μου χάρισαν τότε ένα «γερό» γερμανικό που το ‘χω ακόμη εδώ
μπροστά μου και το γιατροπορεύω αφού γερνάμε μαζί.

Έτσι τα ‘φερε η μοίρα. Να χάσω το πιο γλυκό «ντο» του κόσμου και να το βρω
Σταδίου και Εδουάρδου Λω γωνία, να μου λέει ολοχρονίς τα κάλαντα.