Tα ‘μαθες τα νέα;

OXI, δεν τα ‘μαθα τα νέα. Άι σιχτίρ πια! Δεν θέλω να τα μάθω. Αρνούμαι.
Πρώτον, γιατί ώσπου να τα μάθω εγώ, θα γίνουν – από νέα – παλιά. Και δεύτερον,
άντε και τα έμαθα τα νέα. Τι μπορώ να τα κάνω, δηλαδή; Καλύτερα; Σκατά νέα
ήτανε, σκατά νέα θα παραμείνουν.

Όχι, δεν τα ‘μαθα τα νέα. Προσπερνάω όλη την εφημερίδα και επιλέγω μόνο τις
άρες και τις μάρες. Ψιλά, δευτερεύοντα, ασήμαντα. Χοληστερόλη, το Top Ten στα
DVD, αναλώσιμα για τον κομπιούτορα. Αναλώσιμα νέα, γενικώς.

Δεν τα ‘μαθα τα νέα. Και στην τηλεόραση το ίδιο. Έρχεται οχτώ το βράδυ και
κάνω τσάρκα από διαύλου εις δίαυλον. Βλέπω χωρίς να ακούω. Χαζεύω χωρίς να
κατανοώ. Αν η Μάρα Ζαχαρέα μου πει ότι θα πέσει ο ουρανός να με πλακώσει, εγώ
θα βλέπω το ταγιέρ της Μάρας. Τον τηλεφωνικό κατάλογο να μου διαβάζει, εγώ θα
κοιτάω αν δένει ταγιέρ με σκουλαρίκι. Στον κόσμο «μου» (μια που ο κόσμος
«τους» κάνει τα νεύρα θερινά.)

Δεν τα ‘μαθα τα νέα. Κάτι, λέει, γίνεται με το πετρέλαιο. Μια ανεβαίνει αυτό
τώρα, μια κατεβαίνει. Το διακρίνει μία κυκλοθυμία. Το πετρέλαιο πάνω – κάτω.
Μόνον η ψυχολογία μου είναι σταθερή. Κάτω. Στα Τάρταρα.

Άσε το άγχος με το βυτιοφόρο. Σου λένε «να ‘χετε τον νου σας στην ποιότητα των
καυσίμων». Αντί για «καύσιμο» και σου βάζουν εκεί, στα καζάνια της κόλασης,
κάτι άσχετο: λανολίνη, βαλβολίνη, βυσσινάδα. Πώς θα το καταλάβω εγώ τώρα; Πώς
θα ξεχωρίσω το πετρέλαιο το σωστό, το πρόστυχο από το τοματοτζούς; Από το
χρώμα; Από την ποιότητα; Από το ήθος; Από τον χαρακτήρα; Από τις οικογενειακές
του αρχές και τα θρησκευτικά ιδεώδη;

Και την ποσότητα; Για να βεβαιωθείς για την ποσότητα, σκαρφαλώνεις στο βυτίο.
Κάθεσαι στα γόνατα του οδηγού και κάνεις ότι καταλαβαίνεις τις ενδείξεις. Αυτά
τα σαν δοσομετρητές ένα πράμα. Μετά πρέπει να βουτήξεις μέσα στο καζάνι, με τη
μεζούρα της μοδίστρας. Συγχρονική κολύμβηση μέσα στη μαύρη τη μαυρίλα. Και
μαζί με την πιρουέτα και τη φούρλα, μετράς και τα τοιχία για να βεβαιωθείς ότι
είναι δύο οι τόνοι. Άλλοι βάζουν τόνους, εγώ άνω τελείες!

Δεν τα ‘μαθα τα νέα. Αυτή τη συγκεκριμένη γριά με το συγκεκριμένο δίχτυ στη
συγκεκριμένη λαϊκή την έχω ξαναδεί, τις άπειρες φορές. Τρία χρόνια τώρα. Τρία
χρόνια κρατάει την ίδια μελιτζάνα και τη μοστράρει στην ίδια κάμερα. Σταρ έχει
γίνει πλέον αυτή η μελιτζάνα. Αφού σκέφτεται να κάνει πια σόλο καριέρα. Θα
αποδράσει από τη λαϊκή και θα υπογράψει αποκλειστικό συμβόλαιο με τον Ηλία
Ψινάκη.

Δεν τα ‘μαθα τα νέα. Δεν μπορώ. Είμαι βασανισμένος άνθρωπος. Σκοπιανό,
προεδρολογία, αυξήσεις, Ιράκ, ρώσικοι πύραυλοι. Ποιος παραιτείται, ποιος
παραμένει, ποιος βρίζει, ποιον βρίζει, ποιος παντρεύεται, ποιος χωρίζει. Το
τελευταίο σουξέ της Βανδή, η τελευταία μαλακία του Μπους, τα μεγάλα κόμματα,
τα μικρά αποκόμματα, η ανεργία, η υπογεννητικότητα, η παιδεία, Λόλα να ένα
μήλο, Έλλη να ένα άλλο – ένας αχταρμάς. H Ζήνα είναι υπουργός και ο Μολυβιάτης
τραγουδίστρια – ή τα λέω ανάποδα;

Δεν τα ‘μαθα τα νέα. Τα ‘παιξα τα νέα. Τα ‘φτυσα τα νέα. Δεν καταλαβαίνω. Δεν
αναλύω. Δεν αποκωδικοποιώ. Δεν πάω καλά, η γυναίκα. Το παρέδωσα το πνεύμα το
ολίγον, το εναπομείναν, το τσουρούτικο, το ρετάλι!

Δεν τα ‘μαθα τα νέα. Κι αν σε ρωτήσει κανείς για τα δικά μου νέα να του πεις
«πως-είμαι καλά – πως πάω μια χαρά – θέλω να του πεις ψέ-μα-τα»!

Γιατί εγώ δεν τα ‘μαθα τα νέα. Κι ας γράφω στα «NEA»…