Έκθεση: Tο Τhanksgiving

ΕΓΩ ΠΟΥ ΠΑΩ σε αμερικάνικο σχολείο, χθες γιορτάσαμε το Thanksgiving που
είναι η Γιορτή των Ευχαριστιών. Στη Γιορτή των Ευχαριστιών οι Αμερικάνοι
ευχαριστούν τον Θεό. Τον ευχαριστούν γιατί φύγανε από την Ευρώπη, πήγανε στην
Αμερική και γίνανε Αμερικάνοι. Οι Αμερικάνοι δεν ήταν από πάντα Αμερικάνοι.
Πρώτα ήτανε Ευρωπαίοι, πάρα πολύ καλοί άνθρωποι που δεν είχανε στον ήλιο
μοίρα. Και δεν είχανε στον ήλιο μοίρα, γιατί όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι
κλέβανε, σκοτώνανε, βασανίζανε γάτες και πατάγανε γριές με το αυτοκίνητο. Και
μια μέρα κάποιοι τους βάλανε όλους αυτούς τους καλούς ανθρώπους σε ένα καράβι
και τους στείλανε στην Αμερική να ξεβρωμίσει η Ευρώπη.

Μόλις κατέβηκαν από το καράβι οι καλοί αυτοί άνθρωποι πέσανε στα γόνατα και
ευχαριστούσαν τον Θεό. Και μετά σηκώθηκαν από τα γόνατα και άρχισαν να κάνουν
εμετό και να ξερνάνε, γιατί το καράβι κούναγε. Κι αφού τελειώσανε τον εμετό
τους, κοιτάξανε γύρω τους και είδαν δεντράκια, λουλουδάκια και κάτι θυμωμένους
κόκκινους ανθρώπους. Οι Ευρωπαίοι ήταν οι καλοί και οι κόκκινοι ήταν οι κακοί.
Και τους λέγανε «Ινδιάνους».

Και οι Ινδιάνοι ήταν εντελώς παράλογοι. Μένανε σε ‘κείνο το μέρος που το
λέγανε πατρίδα τους και δεν θέλανε να φύγουνε με τίποτα. Και τότε οι καλοί
Ευρωπαίοι, που είχαν καλά όπλα, σκοτώσανε, βασανίσανε και διώξανε τους
Ινδιάνους και μετά ευχαρίστησαν τον Θεό που έκαναν μια τόσο καλή πράξη. Και
σφάξανε μια γαλοπούλα να τη φάνε. (H γαλοπούλα ήταν ένα κορίτσι από τη Γαλλία
και δεν ήθελε να τη σφάξουνε, αλλά αυτοί τη σφάξανε και τη φάγανε με κάστανα.
Και κάθε χρόνο είναι έθιμο να σφάζουνε ένα κορίτσι από τη Γαλλία και να το
βάζουνε στο φούρνο να το τρώνε. )

Οι καλοί αυτοί άνθρωποι, αφού ξεφορτωθήκανε τους κακούς Ινδιάνους, άρχισαν να
βαριούνται. Γι’ αυτό πήγανε στην Αφρική, όπου κατοικούσαν κάτι κακοί μαύροι
άνθρωποι. Και τους αρπάξανε και τους βάλανε σε κάτι πλοία και τους έφεραν στην
Αμερική. Κι εκεί οι καλοί λευκοί έκαναν τους κακούς μαύρους δούλους και τους
δέρνανε και τους πουλάγανε και τους αγοράζανε. Μέχρι που οι κακοί μαύροι τα
πήραν στο κρανίο και κάνανε έναν πόλεμο και κερδίσανε. Και τώρα όλοι οι κακοί
μαύροι κυκλοφορούν ελεύθερα στους δρόμους και σκοτώνουνε τον κοσμάκη και αυτό
το λένε «εγκληματικότητα».

Στο σχολείο δεν μας είπαν τέτοια πράγματα, αλλά μου τα είπε ο μπαμπάς τού
Θανασάκη, που είναι πολύ καλός άνθρωπος. Κι όταν μου τα εξήγησε «κατάλαβες;»
μου είπε. «Κατάλαβα» του είπα. «Μπράβο, αγόρι μου», μου είπε «πάρε δώρο ένα
στίκερ με μια ωραία σβάστικα». Εγώ δεν ξέρω τι είναι η σβάστικα, αλλά όταν την
είδε ο μπαμπάς μου, πήγε και πλάκωσε τον μπαμπά του Θανασάκη στο ξύλο.

Ο μπαμπάς μου ψηφίζει Συνασπισμό και είναι πάρα πολύ θυμωμένος που πηγαίνω σε
αμερικάνικο σχολείο. Και τα βάζει με τη μαμά μου γιατί εκείνη, λέει, λύσσαξε.
Και προχθές διάβαζε σε κάποιο περιοδικό «Αθηνόραμα» έναν κύριο Τέλη Σαμαντά
που έλεγε: «H Αμερική φαίνεται ότι είναι η βασική αιτία που η χώρα μας
μαστίζεται από γενικευμένη ανέχεια, πολιτιστική στασιμότητα, παιδική
παχυσαρκία, τηλεοπτική αφασία, παλιόκαιρο, μελίγκρα, περονόσπορο, βουλωμένα
φρεάτια». Κι ο μπαμπάς μου είπε «ν’ αγιάσει το στόμα σου, αγόρι μου». Κι η
μαμά μου μουρμούρισε «τόσο χιούμορ έχεις, βλήμα». Κι ο μπαμπάς μου είπε «με
είπες βλήμα;». Και η μαμά μου είπε «χύμα, είπα, χύμα τα λέει».

Κι ο μπαμπάς μου είπε «ποιος θα μου το ‘λεγε ότι ο δικός μου ο γιος, ο εγγονός
του καπετάν Νικηφόρου, θα πήγαινε σε αμερικάνικο σχολείο και θα γιόρταζε και
τα θανσγκίβια». Και η μαμά μου είπε «άμα είναι να μου το βγάλεις ξινό, να τον
πάρουμε και να τον πάμε στο δημόσιο». Κι ο μπαμπάς μου είπε «καλά, άστον και
φέτος και του χρόνου οπωσδήποτε».

Και τη Γιορτή των Ευχαριστιών εγώ έπεσα στα γόνατα κι ευχαρίστησα τον Θεό που
δεν τσακώθηκαν πάλι ο μπαμπάς μου με τη μαμά μου.

Κι επειδή δεν έχουμε γαλοπούλες από τη Γαλλία στη γειτονιά, λέω να σφάξω τη
Νεφέλη για να το γιορτάσουμε.