Kάθαρση Nο2 και άλλα ανέκδοτα

ΠΟΙΑ EINAI η πλέον δυσφημισμένη λέξη στη χώρα; Δεν πρόκειται για κουίζ
– ρητορική είναι η ερώτηση. Είναι προφανές, άλλωστε, ότι η απάντηση δεν μπορεί
να είναι παρά μία και μοναδική: η πιο δυσφημισμένη λέξη στη χώρα είναι η
«κάθαρση»…

H κάθαρση είναι – κατά τα άλλα – μία ωραία λέξη. Τη μάθαμε όλοι στο σχολείο,
με την αρχαία τραγωδία. Γίνονταν όλα όσα γίνονταν στο έργο, αλλά στο τέλος
ερχόταν η κάθαρση και ζούσαν – ή πέθαιναν – αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Μετά, τελειώσαμε το σχολείο και ήλθε η Νέα Δημοκρατία…

H πρώτη κάθαρση επιχειρήθηκε το ’89 – κι ας μην επανερχόμαστε, μιας και οι
πάντες θυμούνται εκείνη την περίοδο και τις απίστευτες μεθοδεύσεις που τη
σημάδεψαν. H δεύτερη κάθαρση επιχειρείται τώρα, με την Εξεταστική Επιτροπή για
τους εξοπλισμούς. Μία κάθαρση Νο2, που αποδεικνύει ότι η Ιστορία μπορεί καμιά
φορά να μην επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά ως μία απλή και ξεκάθαρη χαζομάρα.

Οι αιώνιοι εραστές

ΟΙ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, αιώνιοι εραστές της κάθαρσης και του ό,τι αυτή
συνεπάγεται, είναι και πάλι πρωταγωνιστές. Αλλά τουλάχιστον το ’89 είχαν
επιδείξει φαντασία με αποδέκτες τουλάχιστον τα μικρά παιδιά – αν μη τι άλλο,
είχαν αναγκάσει το ΠΑΣΟΚ να απολογείται για το περιεχόμενο κάποιων κουτιών
πάμπερς.

Σήμερα, επιχειρούν να συγκλονίσουν τα πλήθη με τη διαφορά ανάμεσα στην κρατική
και την τραπεζική εγγύηση. Με τη διαφορά ανάμεσα στους 5 ή στους 20 στόχους
που εγκλωβίζει μέσα σε ένα λεπτό το ραντάρ τάδε. Και το χειρότερο, με τη
διαφορά ανάμεσα σ’ εκείνα που δηλώνει ο κ. Σπηλιωτόπουλος στην Αθήνα και σ’
εκείνα που δηλώνει στη Μόσχα…

H N.Δ. επιχειρεί σήμερα, όπως και το ’89, να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει
κάθαρση με το ζόρι – αν δεν έχεις στοιχεία για να καταδιώξεις κάποιους, τόσο
το χειρότερο για τα στοιχεία. Αλλά ας μην παραπονιόμαστε. Είναι ωραίο ανέκδοτο
η κάθαρση – μιας και το άλλο με τον Τοτό το ξέρουμε…