Aνάπτυξη χωρίς δουλειές

Όλα τα χατίρια έκανε η κυβέρνηση στους επιχειρηματίες με το αναπτυξιακό
νομοσχέδιο. Και από μια άποψη, καλά έκανε. Ο αναπτυξιακός νόμος γίνεται για να
προσελκύσει τις ιδιωτικές επενδύσεις και, επομένως, αν δεν ικανοποιεί τους
υποψήφιους επενδυτές, δεν θα πετύχει τον σκοπό του.

Εκείνο για το οποίο, όμως, θα μπορούσε να έχει κανείς σοβαρή επιφύλαξη είναι η
προβλεπόμενη πλήρης αποσύνδεση της κρατικής επιχορήγησης από τη δημιουργία
θέσεων απασχόλησης. Υποτίθεται ότι ο απώτερος σκοπός για τον οποίο δίνεται η
κρατική ενίσχυση, δηλαδή τα χρήματα του Έλληνα φορολογουμένου, είναι η τόνωση
της ανάπτυξης έτσι ώστε να υπάρχουν περισσότερες δουλειές και υψηλότερα
εισοδήματα για όλους. Μια επένδυση που δεν δημιουργεί θέσεις απασχόλησης δεν
εξυπηρετεί άμεσα αυτό τον σκοπό και ίσως να μη δικαιούται την υποστήριξη του
Έλληνα φορολογουμένου.

Λέει, βεβαίως, η κυβέρνηση ότι χρειαζόμαστε επενδύσεις υψηλής τεχνολογίας, οι
οποίες συνήθως δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας. Καμία αντίρρηση. Θα μπορούσαν,
όμως, να ενισχύονται οι συγκεκριμένες επενδύσεις με βάση ένα ειδικό καθεστώς,
χωρίς να καταργηθεί γενικά η υποχρέωση δημιουργίας θέσεων εργασίας.

Αφού έτσι ήθελαν…

Αν εξαιρέσουμε αυτή τη σοβαρή επιφύλαξη, η κυβέρνηση δεν είχε λόγο να μην
ικανοποιήσει τα αιτήματα των επιχειρηματιών και να μην εκσυγχρονίσει, στον
βαθμό που χρειαζόταν, το περιεχόμενο των κινήτρων. Σωστά δίνεται, για
παράδειγμα, μεγαλύτερη έμφαση στον τουρισμό. Αν έχει μια ελπίδα να διακριθεί
κάποτε στο διεθνές περιβάλλον η ελληνική οικονομία, αυτή θα είναι κατά κύριο
λόγο από τον τουρισμό. Σωστά, επίσης, καταργεί τη διάκριση μεταξύ παλαιών και
νέων επιχειρήσεων και επιτρέπει και στις παλαιές να επωφελούνται από τις
επιχορηγήσεις και όχι μόνο από τις φορολογικές απαλλαγές. Αν έτσι προτιμούν οι
άμεσα ενδιαφερόμενοι, γιατί όχι;

Υπάρχουν κονδύλια;

Σε κάθε περίπτωση, ένα βασικό ερώτημα είναι αν ο κρατικός προϋπολογισμός έχει
περιθώρια να στηρίξει αυτή τη γενναιοδωρία με την οποία αντιμετωπίζει το
αναπτυξιακό νομοσχέδιο τους υποψήφιους επενδυτές. Με άλλα λόγια, ας πάρουν οι
επενδυτές, αλλά από πού; Υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια ή τα «έφαγε» η απογραφή
και, επομένως, ο νόμος γίνεται για να υπάρχει;

Το άλλο ερώτημα, το κατά πόσον ένας αναπτυξιακός νόμος μπορεί να φέρει την
επενδυτική άνοιξη, είναι επίσης πάντα ανοιχτό και, δυστυχώς, η απάντηση από
την εμπειρία του παρελθόντος είναι διόλου ενθαρρυντική.